از ایران تا کانادا - Perse.ca

نمودار مخارج

2012-01-29T02:56:00.001-05:00

من معمولا هفته ای یکبار خریدهای خودم رو ثبت میکنم و گاهی ازشون آمار میگیرم. اینکار یکنوع تفریح برام شده. نمودار زیر مخارج ماهانه منو تقریبا از زمانی که وارد کانادا شدم نشون میده. در مقایسه با زمان ورود من به کانادا مطابق این نمودار، مخارج من 1500 دلار اضافه تر شده. یعنی سالی 700 دلار.

خدا را شکر

2012-01-24T22:25:00.000-05:00

همین

سفر به ایران

2012-01-21T12:37:00.002-05:00

قصد داشتم تابستون امسال بعد از سه سال برای یک ماه با خانواده بریم ایران. متاسفانه این خبرهای بد مربوط به دلار و سکه و اینکه اگه کسی میاد ایران برای دلار ورودی و خروجی باید بره هزار تا اظهارنامه تنظیم کنه و چیزهای دیگه باعث شده که نگران بشم و فعلا دست نگه دارم. حوصله ندارم برم ایران و به جای اینکه خانواده و فامیل رو ببینم و خوش باشم هر لحظه منتظر خبر غیر منتظره باشم.

کار در شرکت ریم

2012-01-21T01:44:00.005-05:00

هفته پیش شرکت ریم قرارداد منو از دفتر واترلو پست کرد خونه و من امضا کردم و مدارکی که لازم بود ضمیمه کردم و دوباره بهشون پس فرستادم. دوشنبه هم که روز اول کاری من بود رفتم به دفتر اتاوا و با کسانی که قراره باهاشون کار کنم آشنا شدم و تجهیزاتی از قبیل لپ تاپ و مونیتور و یک موبایل بلک بری با سیم کارتش تحویل گرفتم و به مونترال برگشتم. این موبایل که بهم دادند هنوز وارد بازار نشده و در مرحله تست هست . اینها معمولا محصولات جدید رو چند ماه قبل از ارائه در بازار به کارمنداشون میدن تا تست کنن و مشکلات رو اعلام کنند و بعد تولید انبوه میکنن و به بازار میدن. سکیوریتی و حفظ اسرار اولین چیزی هست که در این نوع شرکتها از آدم میخوان و معمولا آموزشهایی هم در شرکت برای اینکار گذاشته و امتحاناتی میگیرند.

پروژه من هم یک پروژه تحقیقاتی و ساخت هست ودر صورت به نتیجه رسیدن و مقرون به صرفه بودن به عنوان اپلیکیشن روی سیستم موبایل نصب میشه.

من از اینجا راضی نیستم

2012-01-07T02:38:00.000-05:00

از مهاجرتم راضی نیستم ،

نه به این خاطر که اینجا بهم بی احترامی میشه. چرا که خیلی هم احترام گذاشته میشه.

نه به این خاطر که اینجا پیشرفت نمیکنم. چرا که میکنم.

نه به این خاطر که اینجا دغدغه فکری دارم. چرا که دغدغه فکری من کمتر شده.

راضی نیستم .چرا راضی نیستم؟

اینها همش ریشه در هویت داره و با هزار دلیل و مدرک که اینجا (یی که من میبینم) بهتر از اونجا(یی هست که بیش از 35 سال زندگی کردم) هست هم حل نمیشه. هر چی که میگذره ترسم بیشتر میشه. از اینکه اینجا بیشتر پاگیر بشم ترسم بیشتر میشه. دوست داشتم بچه هام حداقل دو سال اونجا مدرسه میرفتند. با کسانی که به زبان مادریشون حرف میزدند بازی میکردند. معلم به زبان مادری خودشون داشتند (نه فشرده هفته ای یکبار). دوست داشتم که بچه هام اون حسی رو که از اونور داشتند رو فراموش نکنند.

اینجا خوبیهایی داره که همه برقشو میبین و بدیهایی داره که فقط ما ایرانیها میفهمیم. البته اگه هنوز رگه ای از ایرانی بودن در ما باقی باشه و وقتی اسم از ایران و ایرانی میاد عین ضبط صوت چشمامون رو نبندیم و بد و بیراه به کشورمون و هموطنانمون نگیم و مهر تایید بر بی هویتی نزنیم.

من از اینجا راضی نیستم ولی به همون دلیل که اومدم باید بمونم و هر روز هم که میگذره ترسم از این بیشتر میشه که داره پام اینجا محکمتر میشه.

خرید شب عید

2011-12-25T02:29:00.001-05:00

ما هم مثل بقیه مردم اینجا این چند روزه دنبال خرید شب عید بودیم. از دو سه روز به کریسمس بیشتر مغازه ها و فروشگاهها از 20 تا 70 درصد حراج میکنند . امروز هم سیستم حمل و نقل به کل رایگان بود تا مردم بتونند با خانواده راحتتر به هر کجا که میخوان دسترسی داشته باشند و اقلام مورد نیاز خودشون رو بخرند. معمولا مردم از چند روز قبل از طریق اینترنت برنامه های حراج فروشگاهها رو تعقیب مبکنند و در روزهای حراج مستقیم میرن به جایی که جنسهای مورد نیازشون رو حراج کرده. ما سال اول که اومده بودیم با توجه به اینکه از حراج معنی رد کردن جنس بنجل تو ذهنمون بود زیاد به این مسائل توجه نمیکردیم ولی الان دیگه فهمیدیم که حراج در اینجا واقعی تر از ایرانه. روز دوشنبه هم باکسینگ دی هست و خیلی از فروشگاهها تا هفتاد درصد تخفیف میزنن و با توجه به اینکه میدونن مردم زیاد استقبال میکننداز ساعت شش صبح باز میکنند تا جنسهای

آخر فصل رو تموم کنند بره. من شلوار لی که تو روز معمولی باید بالای 60 دلار پول میدادم در این روزها 9 دلار تونستم بخرم. و یا کاپشن زمستونی به قیمت بالاتر از 300 دلار رو فقط با 50 دلار خریدم. یا پیراهنهایی که در روز عادی 60 دلار بود رو به قیمت 13 دلار تهیه کردیم. معمولا در روزهای حراج ، مالها برای رفاه مردم خودشونو تجهیز میکنن. تعداد مبلها و صندلیهای استراحت رو در سالنها افزایش میدن و تعداد زیادی کامپیوتر با دسترسی اینترنت در سالنها میگذارند تا مردم به اطلاعات راحتتر دسترسی پیدا کنند یا حین خرید اگه کاری داشتند هم انجام بدند. دمای هوا امروز صبح 20 درجه زیر صفر بود ولی با توجه به تلاش و تکاپوی مردم برای خرید شب عید فکر نکنم کسی این دمای پایین رو اصلا متوجه شده باشه. دیروز هم برف خوبی اومد و همه جارو کامل سفید پوش کرد. ما هم هدیه بچه هارو زیر درخت کریسمس گذاشتیم تا صبح که بلند شدن فکر کنن بابا نوئل براشون هدیه آورده. البته با توجه به اینکه تولد بچه های من آخر دسامبر هست هر سال سه سری هدیه

دریافت میکنن و خوش به حالشون میشه. یک سری از مهد و مدرسه برای تولدشون . بعد از ما برای تولدشون و دست آخر هم از بابا نوئل که همه رو خودمون تهیه میکنیم و به اسم مدرسه و بابانوئل تموم میشه.

چند روز پیش هم که شب یلدا بود، شب یلدا گفتم یادم اومد وقتی از ایران هنوز نیومده بودم شنیدم انار میوه ای هست مخصوص ایران و اینجا کمتر پیدا میشه. درصورتیکه درشت ترین و سرخترین انار رو اینجا میشه با کیلویی 2.5 دلار خرید. انار کانادا معمولا از آمریکا و افغانستان میاد. اینجا همه میوه ای در همه فصل پیدا میشه الا دو میوه خاص که فقط در بهار میشه تهیه کرد و زیاد هم اینجا نمیشناسنشون و معمولا مغازه های ایرانی میارن. آلبالو و آلوچه. تنها غذایی هم که من اینجا در طی بیشتر از دو سال نخوردم و خیلی هوس کردم کله پاچه هست. خانومم ماشاءالله همه چی

میپزه. انواع غذاهای ایرانی و شمالی. فسنجون. باقالی قاتوق با ماهی تا به بعضی از غذاهای عجیب و غریب که از تلویزیون اینجا یاد میگیره.من که تقریبا خونه نیستم و همه زحمات بچه ها و خونه رو دوش خانوم منه. از تر وخشک کردن بچه ها تا رسوندن و برگردوندن از مدرسه و کارهای خونه و آشپزی و تازه کلاسهای خودشم میره. البته من خیلی گرفتار شدم و معمولا دیروقت خونه هستم و با توجه به اینکه برخی خانومها دیگرو میبینم واقعا میفهمم که چه نعمتی رو دارم. ایشالا دست و بالم بازتر بشه و بتونم جبران کنم.

زندگی آسون نیست

2011-12-04T01:02:00.001-05:00

زندگی آسون نیست. خیلی چیزهای خوب رو باید به سختی بدست آورد ولی میشه بدست آورد.

اوایل که اومده بودم اینجا خیلی به همه در زدم که تو شرکتهای معتبر کار پیدا کنم ولی هیچ کس به رزومه من توجه نمیکرد. نه سابقه کار در اینجا داشتم و یا حتی مدرک دانشگاهی از اینجا. از بی توجهی اینها اعصابم خیلی خورد بود. تا مجبور شدم مدارج ترقی رو از صفر و پله به پله طی کنم.

دانشگاهها و استادهای اینجا بر خلاف شرکتهاشون ایرانیها و دانشگاههای ایران رو خوب میشناسند و شرکتهای معتبر و بزرگ اینجا هم دانشگاههای معتبر اینجا رو میشناسند و از این طریق آدمهاشون رو استخدام میکنن. به این صورت که توسط پروژه های آزمایشی که به دانشگاه میدن دانشجوها رو محک میزنن و بعد دانشجو رو بطور موقت چند ماهه و به عنوان اینترنشیپ استخدام میکنن و نشونش میکنن و بعد از فارغ التحصیلی استخدام دائمش میکنن. زیاد هم راحت نیست.

من هم در یکی از دانشگاههای اینجا به عنوان دکترا و با بورس تحصیلی مشغول شدم. درسهام همه با A , A+ پاس شد و چند تا از درسهای دوره فوق لیسانسم رو هم از ایران قبول کردند. امتحان جامع هم چند ماه پیش پاس شد. حدود چند مقاله و ژورنال هم در طی نزدیک به دو سال با توجه به دید عملی که به رشته ام داشتم و سابقه کاری که داشتم با استادم دادیم. یکی از همین فکرها مورد پسند شرکت ریم (شرکت بلک بری) که یکی از 5 شرکت بزرگ و پولدار کاناداست واقع شد. اشرکت ریم که بازار موبایل آمریکای شمالی رو در قبضه داشت الان دو سالی هست که از شرکت اپل عقب افتاده و داره به هر دری میزنه که توسط یک نوآوری در موبایلهاش فروش خودشو دوباره به اپل برسونه. خلاصه این شرکت قراردادی با دانشگاه بست و 300 هزار دلار به دانشگاه داد تا پروژه رو ادامه بدیم . برای من خیلی سخت بود و هست. صبح از خونه میرم بیرون و شب برمیگردم. خیلی فشار روم هست. استاد بسیار سختگیر و بد قلقه و البته رو من هم زیاد حساب میکنه من هم سعی کردم صبور باشم و فعلا تحملش کنم. یک ماه پیش صدام کرد و گفت که شرکت ریم گفته یکی از ما سه نفری که داریم رو پروژه اون تو دانشگاه کار میکنیم رو میخواد بطور موقت و 4 ماهه به عنوان اینترشیپ استخدام کنه و به اصطلاح خودمون محک بزنه و اون هم منو معرفی کرده تا از اول ژانویه برای 4 ماه کارمو شروع کنم. (یعنی جواب صبر من نسبت به اخلاق گندش و سختگیریهاش رو داد.) الان هم با مهندسین ریم ارتباط دارم و داریم با هم تصمیم میگیریم که قراره من تو این 4 ماه چه پروژه ای رو در شرکتشون انجام بدم . جالبیش این بود که من اصلا رو کار بصورت اینترشیپ در ریم حساب نمیکردم و اگه هم پیشنهاد میکردن ردش میکردم چون اونها فقط در اتاوا، واترلو، میشیگان و دالاس مرکز دارند و در مونترال هیچ دفتری ندارند و من با توجه به اینکه خونه زندگیم اینجاست و بچه ها مدرسه میرن و نمیتونستم برای 4 ماه از خانواده جدا شم خودمو آماده کرده بودم که به همچین پیشنهادی جواب نه بدم ولی اونها بر خلاف تصور من گفتن که قراره در دفتری که در مونترال و داخل دانشگاه جدیدا دایر کردن کار کنم و ماشین هم در اختیارم میذارن تا ماهی فقط دو سه بار به شرکتشون در اتاوا (که دو ساعت با مونترال فاصله داره) سری بزنم همین بود که قبول کردم.

با بعضی جاهای دیگه از جمله با یک گروه که تو دانشگاه مک گیل دارن در زمینه تشخیص سرطان با امواج ماکروویو کار میکنن هم ارتباطاتی پیدا کردم و کارهایی میکنیم.

هنوز باید سخت کار کنم و صبور باشم. این اتفاقاتی که دارن برام میفتن یک مقداریش به کار سخت من مربوط میشه ولی 50% هم از دست من خارجه. مثل اینکه یک نیرویی داره منو به سمتی که هنوز نمیدونم کجاست هل میده منم دارم باهاش میرم ببینم به کجا میرسم.

خلاصه زندگی آسون نیست و تا حالا شاید بارها شده که به خودم گفتم به سختیش نمیارزه و بزنم زیر همه چی ولی باز هم صبر کردم و ادامه دادم.

نظام برده داری نوین. هدف، اصل و نسب ملتها

2011-11-17T23:02:00.001-05:00

وقتی که بازیگردانان اصلی جهان با سالها طرح و نقشه ملتی رو از اوج به زیر میخوان بکشن و ما عکس العملی نشون نمیدیم باید انتظار هر چیز دیگه ای رو ازشون داشت. از زمین و آسمون به داشته ها و نداشته های ما از 5000 سال پیش تا 2000 سال آینده حمله کرده اند. اینها مارو میخوان بدون غرور، مارو برای خودشون میخوان مارو مسخ شده میخوان. مارو به عنوان روبوتی برای کار در ممالکشون میخوان. اینها بچه های مارو میخوان بدون فرهنگ و اصل و نسبشون. هر چی در مملکت خودمون احساس نا امنی بکنیم. هر چی از گذشته خود برائت بجوییم برای اینها بهتر و راضی کننده تر.اینها برده میخوان برای ممالکشون. برده های نوین در نظام برده داری نوین. فرهنگ و دین و اصل ونسب و خانواده برای اینها سم هستند که باید از بین بروند. هفتاد سال پیش به بهانه جنگ جهانی دوم انگلستان با تبلیغات آریایی بودن ایرانیان و همنژادی با آلمانهای نازی ایران را تسخیر کرد. اکنون بعد از هفتاد سال یک گروه انگلیسی (و برای موثرتر کردن خبر خود به رهبری یک ایرانی) فهمیده اند که 5000 سال تاریخ و حتی آنچه که پدر تاریخ خودشون هرودت در مورد ایرانیان دیده و نوشته اشتباه بوده و ایرانیها آریایی نیستند. لابد 10 سال دیگر که به هدف خود رسیدند و آبها از آسیاب افتاد مینویسند که یک ژن مهم در مورد آریایی بودن ایرانیان از قلم افتاده بود و ایرانیان آریایی هستند. ما ایرانیها هم که ساده منتظریم که یک انگلوساکسون مکار برای نژاد ما تصمیم گیری کند. اینها همه چیز مارا هدف قرار داده اند.

ای بی بی سی همونقدر که دوست دارم ازت نفرت دارم. خیلی مکار و پلیدی.

سفر انگلیس

2011-10-15T08:59:00.001-04:00

برای شرکت در یک کنفرانس شش روزه در منچستر انگلیس هستم. 5 روز هوا بارونی بود. به هوای اینجا هیچ اعتباری نیست. حتی وقتی بارون میباره نمیشه فهمید واقعا بارونه یا ذرات مه هستن که میبارن. ولی باید چتر همیشه داشت. منچستر شهر قشنگیه. تو هتل پالاس منچستر مقیم هستم. هتل خیلی بزرگیه با حدود 300 سال قدمت. قبلا قصر بوده و اتاقهای همون قصر رو تبدیل به هتل کرده اند. بعد از شش روز هنوز تو پیدا کردن اتاق خودم مشکل دارم. کلی دالان و سالن تو در تو رو بعد از آسانسور باید رد کرد تا به اتاق رسید ولی سرویسشون عالیه.

اینترنت بطور کلی اینجا زیاد جالب نیست مثل اینکه هر چی از آمریکا به سمت شرق میاییم یکم وضع خراب میشه خوب طبیعیه از core دور میشیم. تو کانادا تمام کافی شاپها هتلها اینترنت رایگان پر سرعت داشتند اینجا تو اینترنت یکم خسیس هستند و یک محدودیتهای عجیبی دارند احتمالا برای هزینه بالای اینترنت هست.

بعد از دو سال زندگی تو کانادا الان میترسم که براحتی از خیابونهای لندن و منچستر رد شم. راننده ها مثل مردم کانادا رعایت نمیکنند. تو کانادا وقتی چراغ سبز میشه انقدر وایمیستند تا همه رد شن ولی اینجا تا چراغ سبز میشه پاشون میره رو گاز مردم هم زیاد چراغهارو رعایت نمیکنند و من گیجم که کی میشه از خیابون رد شد و کی نمیشه. اگه ایران بیام فکر نکنم براحتی بشه از خیابون رد شم. گفتم هر چی به طرف شرق میاییم عادتهای مردم هم شرقی تر میشه.

مردم اینجا خیلی تابع عاداب هستند تو رستوران هتل من و دوست کاناداییم خیلی مراقبیم که کاری نکنیم توجهشون جلب شه ولی در عین حال خیلی خونگرم هستند. تو کانادا کمی بیشتر تو خودشون هستند ولی اینجا تو آسانسور یا تو رستوران باهات صحبت میکنن، گرم میگیرن و کنجکایشونو بروز میدن. در کل مردم باهوشی هستند. پلیس اینجا تو خیابون بیشتر دیده میشه. تو کانادا بودن پلیس اصلا دیده نمیشه و خیلی وقتا نیست. شبها دیروقت تو خیابون رفتن مخصوصا برای زنهای تنها فکر کنم مشکل داشته باشه چون گاهی صدای آدمهای مست و خیابونی رو میشنوم که دارن چیزهایی میگن کلا به نظرم میرسه کانادا امن تر از اینجاست.

در کل سفر خوبی بود. تجربه خوب و امروز هم که کنفرانسم رو دادم و سرم کمی خلوت تره تصمیم داریم بریم الدترافورد به باشگاه منچستر یونایتد سری بزنیم. در کل اینجا بیشتر احساس میکنم که تو خونم هستم. عادت مردم بیشتر شبیه ایران هست.

قیمتها اینجا گرونه. حداقل دستمزد تو کبک ساعتی 9 دلار و اینجا ساعتی 5 پوند، با ریت پوند به دلار 1.65 نتیجه میگیریم دستمزدها یکیه ولی اینجا قیمت مواد غذایی بین 40 تا 60 درصد بیشتر از کاناداست. اجاره منزل در منچستر و مونترال تقریبا یکیه ولی لندن دو برابر مونترال هست.

راستی دیروز کارکنان ایرکانادا تهدید به اعتصاب نامحدود کرده بودند. چند ماه پیش پست کانادا یک ماه در اعتصاب کامل بود. خوب کانادا کشور آزادی و دموکراسی است و آزاد بودن برای مردم هزینه هایی داره که تحملش میکنن. ولی وقتی کارکنان ایرکانادا تهدید به اعتصاب کردند دولت کانادا که هزینه زیادی باید میداد گفت اگه اعتصاب کنین من قوانین اعتصاب شرکت ایرکانادا رو تغییر میدم و البته تغییر هم داد و قانون کار و اعتصاب کارکنان ایرکانادا شامل محدودیتهایی شد. مردم هم خوشحال شدند و هم ناراحت. خوشحال ازینکه سفرهاشون عقب نمیفته و ناراحت ازینکه دولت آزادی کارمندان ایر کانادا در اعتصاب رو محدود کرده و به خودش داره کم کم اجازه محدودیت آزادیها رو میده که سازمان عفو بین الملل به شدت به این تصمیم دولت کانادا در مورد ایرکانادا اعتراض کرد. امروز هم سری به باشگاه منچستر یونایتد زدم و از باشگاه، سالنهای رختکن بازیکنان، استادیوم و موزه باشگاه دیدن کردم.
بچه های انگلیسی بسیار مودب و تابع آداب بوده و خیلی خوب تربیت شده اند معلومه تو خونه دیسیپلین خاصی حکمفرماست. راستی اینجا برای اولین بار بعد از دو سال تو لندن سرم کلاه گذاشتند تو فرودگاه هیترو ترمینال 3 سالن ترانزیت سرم کلاه گذاشتند و یک بازی نینتندو بهم فروختند که اومدم مونترال دیدم که فقط جلد پلاستیکی بازی وجود داره و توش از مدار خبری نیست. اتفاقا صاحب مغازه انگلیسی بود. بازم به همون اصل برمیگردم که هر چی از کانادا به شرق میری حتی کلاهبرداری و دزدی هم زیادتر میشه.

فقط یک پست

2011-09-24T15:00:00.018-04:00

فرصتی شد یا بهتره اسمشو بگذاریم انگیزه ای پیدا شد که بنویسم. اگه میبینید که زیاد نمینویسم برا اینه که چیز عمومی زیادی ندارم که بنویسم. ارتباطم بیشتر با کارم و درسم هست. برای من سخته که بیام و بنویسم که هنوز بعد از دو سال به اون چیزی که میخوام نرسیدم. سخته بیام بنویسم دلم برای اونور تنگ شده و شما جواب بدید که اینور چیزی نداره که دلت تنگ بشه و من هم بگم بعد از بیش از 35 سال زندگی در اونور و دو سال زندگی در اینور ما دیگه میدونیم کجا چی داره و چی نداره.

بگذریم . اینجا شرکتهای معروف و بسیار بزرگ از طریق دانشگاهها و ارتباطاتشون با مراکز علمی و تحقیقاتی بزرگ استخدام میکنند و لذا ورود به این موسسات برای نفوذ به این شرکتها برای من لازم به نظر میرسید. دکترای خودم رو صرفا به عنوان یک وسیله برای رسیدن به هدفم دنبال میکنم.

یکسال از دکترا میگذره. چند پابلیکیشن دارم و چند آیدیا. بواسطه یکی از همین آیدیا ها گروه ما تونست از طریق دانشگاه یک قرار داد 300 هزار دلاری سه ساله با شرکت ریم (شرکت بلک بری) ببنده. دو روز پیش اولین کنفرانس اینترنتیمون رو با 20 نفر از مهندسین این شرکت بین دالاس، مونترال، شیکاگو و واترلو داشتیم . از معاون شرکت تا مهندسین ارشد همه در این جلسه حضور داشتند. ارزش این جلسه برای اونها برای من عجیب بود. ما سه نفری که درگیر این پروژه شدیم باید خودمون رو بهشون معرفی میکردیم که کی هستیم چه سابقه کاری داریم و از کجا اومدیم و پیشرفتمون چقدر بوده. اونها هم سوالات مختلفی پرسیدن.

به زبان خیلی ساده طرح ما در زمینه Analog Signal Processing هست به عقیده ما دنیای دیجیتال به محدودیتهای بزرگی رسیده و رسیدن به سرعتهای بالا و ارسال در فرکانسهای خیلی بالا با حجم ترافیک بالا با تکنولوی دیجیتال حال حاضر بسیار کند هست. یک مثال خیلی ساده، سالهاست که پیشرفت چندانی در پروسسورهای کامپیوتر به دلیل همین محدودیتها صورت نگرفته. پنتیوم هنوز پنتیوم مونده . یک هسته (core) شده دو هسته و سه هسته. پروسسورها رو موازی میگذارند بلکه سرعت ارسال موازی رو بالا ببرند ولی خود پروسسور پنتیوم پیشرفت چندانی نکرده. اپتیک جوابگو نیست چون پیچیده گیهای خاص خودشو داره. راه جدید اینه که مفاهیم اپتیک رو به فرکانس ماکرویو منتقل کنیم ودر این حوزه مفاهیم جدیدی در آنالوگ سیگنال پروسسینگ تعریف کنیم. ما بعضا این مفاهیم رو منتقل و تعریف و در حد آزمایشگاهی اجرا کردیم ولی هنوز خیلی راه داریم تا به نتیجه برسیم.

خوب من اگه بخوام چیزی بنویسم فقط در اینموارد باید بنویسم که از حوصله یک وبلاگ و خواننده خارجه.

بهرحال باید کار کرد تا به جایی رسید و من هم راه زیادی دارم که پر از دست اندازهای زیاد هست. امیدها و ناامیدیها. ولی ...
حداقل اینجا حرفتون رو میشنوند. تلاش اگه بکنید میبینند. نتیجه اگه بگیرید قدردانی میکنند. براشون فرقی نداره که شما کی هستید و از کجا اومدید. برای اینکه علم رو پیشرفت بدید لازم ندارید جلوشون سوره حمد رو با اصوات خاص بخونید. کسی نمیاد بگه فلانی حق نداره رو این پروژه کار کنه چون صورتشو با تیغ میزنه. فلان آدم ابلهی که آی کیوش از یک سوسک کمی بیشتره رئیس سازمان یا اداره نیست. فلان مدیر از ترس اینکه یه وقت یکی کارشو ازش نگیره کلکسیون افراد بیسواد و دزد و رشوه گیر و مخلص دور خودش جمع نمیکنه. فلان حاج آقا یک شبه دزدی نمیکنه و اموال کل مملکت رو میلیاردی بالا نمیکشه. تو ادارات خبرچین تربیت نمیکنند.
اینجا به اندازه عرضه تون براتون ارزش قائلند و اگه کسی بی عرضه بود به اندازه یک انسان براش احترام قائلند و حقوقش رو زیر پا نمیگذارند.
ولی با تمام این احوال باز هم دل ما برای اونور تنگ میشه و حسرت میخوریم که چرا نمیتونیم به ریشه هامون افتخار کنیم.
همین.

2011-09-11T00:59:00.000-04:00

اگه تو خارج از کسی در مورد بدترین حادثه زندگیش سوال کنی دیگه آخرش تجربه بابا بزرگشون در مورد جنگ جهانی دوم یا خیلی جدید باشه درمورد 11 سپتامبر میگن.

ما چی بگیم؟ انقلاب دیدیم. جنگ دیدیم. کوپن، موشک باران، تجاوز و آخرشم آوارگی.

بازنشستگی در کانادا

2011-09-07T00:25:00.004-04:00

قبل از فیلتر شدن بلاگ اسپات در ایران این وبلاگ حدود 500 تا 700 بازدیدکننده در روز داشت که 70 درصد آن از ایران بود. بعد از فیلتر شدن اوایل به 200 نفر کاهش پیدا کرده و اکنون به حدود 500 بازدیدکننده در روز رسیده که 80% از کانادا هستند. این منو ترغیب میکنه که اطلاعاتی که از این ببعد میگذارم مطالبی باشه که برای ایرانیان مقیم کانادا به کار بیاد.
و اما...
بازنشستگی در کانادا با ایران خیلی فرق داره.

اینجا اداره بازنشستگی مثل ایران یا حقوق بازنشستگی وجود نداره.

خود شما باید حقوق زمان بازنشستگی خود را در زمان کار در حسابی به نام RRSP و قراردادی که تا سن بازنشستگی خود با بانک میبیندید بصورت ماهانه جمع کنید یعنی قسمتی از حقوق خود را به این حساب برای دوران بازنشستگی خود واریز نمایید. بانک این حساب شما را به یک پلان سرمایه گذاری متصل کرده و مطابق آن پلان به پول مانده به حساب در انتهای هر ماه سود (یا ضرر) واریز مینماید. پس این بسیار مهم است که حساب خود را با مشورت با بانک در جای مطمئنی سرمایه گذاری کنید.

سوال: وقتی من در کانادا بازنشست میشوم چقدر درآمد خواهم داشت؟

جواب: شما سه بخش پول دریافت میکنید.

1) همین سرمایه گذاری RRSP که خودتون ماهانه جمع کردید بصورت یکجا به شما پرداخت میشه. اگه هم که جمع نکردید یا کم جمع کردید که هیچ.

2) مبلغی ماهانه از دولت فدرال که به همه افراد مسن (چه کار میکردند یا بیکار بودند) پرداخت میشه.

Federal old age security pension (OSP) 0

مبلغ پایه Base OSP ماهانه حدود 590$ برای افراد مجرد و حدود 390$ به هر فرد متاهل پرداخت میشه که با توجه به درآمد در زمان کار میتونه با ضریبی تغییر میکنه. کسانی که بعد از 18 سالگی 40 سال در کانادا زندگی کرده اند میتونند Full OSP دریافت کنند و کسانی که بعد از 18 سالگی کمتر در کانادا زندگی کرده اند تعداد سالها تقسیم بر 40 ضربدر مبلغ Full OSP را دریافت خواهند کرد. این مبلغ به کسانی که بعد از 18 سالگی تا سن بازنشستگی کمتر از 10 سال در کانادا زندگی کرده باشند تعلق نمیگیرد.

3) Provincial pension plan مبلغی جزئی از طرف استان بر اساس حقوق دریافتی شما

اگر در کبک هستید معمولا هر چهار سال یکبار نامه ای برای شما از Regie des rentes میاد و شمارو از وضعیت درآمد گذشته شما و میزانی که تا اون زمان درصورتی که به سن بازنشستگی برسید به شما تعلق میگیره باخبر میکنه. درصورتیکه 20 سال سابقه کار با حقوق سالانه 30 هزار دلار داشته باشید مبلغی که از استان خواهید گرفت حدود 280 دلار خواهد بود که به مبلغ ذکر شده در شماره 2 بصورت ماهانه اضافه میشه.
با توجه به فرمولها و اعداد بالا شاید حدس بزنید چرا سر بعضی از افراد مسن و بازنشسته در کانادا تو سطل آشغاله و بدنبال قوطی نوشابه و ... برای فروش میگردند.

اگر فردی مطلع مطلبی تکمیلی داره لطفا در بخش نظرات اضافه کنه.

کپی برداری از مطالب وبلاگ "از ایران تا کانادا" حتی با ذکر مرجع مجاز نمیباشد.

یک تجربه 007

2011-09-03T23:51:00.007-04:00

حدود یک ماه بود که پدر و مادرم از ایران و خالم از آمریکا مهمون ما بودن و سرمون شلوغ بود. یک درگیری کوچیک هم با ساختمونی که درش ساکن هستم پیدا کردم که به روش خودم حلش کردم. موضوع از این قرار بود که در پارکینگ تعمیرات کلی کرده و ستونهای ساختمون رو تعمیر میکردند و از صبح ساعت شش سروصدا داشتیم تا ساعت 4 بعد از ظهر. دو سه بار به مدیریت ساختمان رفتم و اعتراض کردم و ساعت استاندارد کار رو که از ساعت هشت صبح شروع میشه رو یادآوری کردم ولی به گوششون نرفت. یکبار هم عصبی شدم و ساعت شش و نیم رفتم پارکینگ و با کارگرها دعوا کردم که سرکارگراحمق کبکی شون منو ازونجا با تهدید و بد دهنی انداخت بیرون که همین برام سنگین اومد و گفتم هر جور شده باید حقشونو کف دستشون بگذارم. گفتم به 911 زنگ بزنم دیدم باید با همسایه ها صحبت کنم. همون شش ونیم رفتم در همه همسایه هارو زدم گفتم بیایین بیرون به 911 زنگ بزنیم. یکیشون گفت تو برو زنگ بزن ما میاییم. یکی دیگشون هم اومد بیرون تا با من صحبت کنه دیدم دوست دختر سیاهش نیمه لخت اومده بیرون با عصبانیت میگه چرا زنگ مارو زدی؟ حدس زدم طرف رو کار بوده و من بد وقت زنگ زدم. دختره اون زیر صدای ناهنجار ساختمان رو تحمل کرده بود ولی درزدن منو نه. یک ایرانی بی بخار هم اومد بیرون و گفت آقا باید تحمل کنیم تا کارشون تموم شه. دیدم نه به اینا امیدی نیست. همه غر میزنن ولی کسی عرضه هیچ کاری نداره. گفتم باید از طریق خودم وارد شم.

شرکتی که ساختمون دسنشه یک شرکت بزرگ و با اسم و رسمه که تو کانادا و آمریکا و اروپا فعالیت میکنه. رفتم و یک وب پیج درست کردم و طوری طراحیش کردم که هر کس تو سرچ انجاین اسم شرکت رو برا اجاره خونه سرچ میکنه این وب پیج رو که در مورد اشکالات این شرکت و عدم رعایت قوانین و احترام به مستاجرین بود رو هم ببینه. محلی هم برای اظهار نظر گذاشتم توش. یک ایمیل هم به مدیران ارشد شرکت زدم و ضمن توضیح ماجرا و برخورد مدیر ساختمان و اون کارگر بی ادب گفتم که چاره ای جز اینکار نداشتم و اگه من رو راضی نکنند براشون گرون تموم میشه و مشتریانشون رو از دست خواهند داد. به یک روز نکشید که از مرکز اون شرکت نامه ای برای من اومد و ضمن عرض معذرت به من گفتن که زنگ زدن و مدیر ساختمان رو حسابی دعوا کردند و خواستند که رعایت مستاجرین رو بکنه. من هم بعد از دو روز وبسایت رو حذف کردم بعد از مدتی هم نامه از مدیر ساختمان برام اومد که بیا اینجا تا کارگری که به تو اهانت کرده بیاریم و رسما ازت معذرت خواهی کنه.

با اینکه میتونستم ولی ادعای طلب خسارت مالی نکردم. همون معذرت خواهی اون سر کارگر کبکی پاپتی بی سواد بهمراه مدیر ساختمون برام از همه چیز مهمتر بود.(اینم تو پرانتز بگم بدترین کار برای یک کبکی اینه که با اینکه میدونه تو فرانسه میفهمی مجبورش کنی جلو دیگران به انگلیسی ازت معذرت بخواد.) صداهای بی موقع هم قطع شد. باید میفهمیدن که اگه 80% مستاجرینشون بی تفاوت و پخمه هستند من جزو اونا نیستم.

قسمت جک ماجرا این بود که اون آقای ایرانی همسایه منو میبینه و با پوزخند ازم میپرسه تونستی کاری بکنی؟ و من هم بهش جواب دادم آره رفتم و ازشون خواستم که یک ماه اجاره در ازای این همه اذیت و سروصدا ندم و اونها هم قبول کردند. بعدا پلیس ساختمون به من میگه که فلان همسایتون اومده بود و دعوا میکرد که صدا مارو هم اذیت کرده و باید از ما اجاره نگیرید.

اینم یکی از نامه هایی که بعد از حذف وبسایت از مدیران ارشد شرکت برای تشکر برام اومد. من براشون توضیح داده بودم که قصد زدن ضرر مالی بزرگ به شرکت معروفشون رو ندارم و فقط میخواستم که مستاجراشون رو جدی بگیرن. تنها راهی که بدون دخالت پلیس و شکایت و پول وکیل و اینا میشد اونهارو از سوراخشون بیرون کشید همین بود. اونها هم از عواقب کار به خوبی اطلاع داشتن به سرعت واکنش نشون دادن.

Good Morning D ,

Thank you for your email. We do appreciate that you have removed your blog, and as we mentioned in our post, the most effective way to voice your issues is through our resident relations department, as we can quickly contact the appropriate parties and update you accordingly on the issues you bring forward

I have cc’d the regional manager, Mylene, who will be following up with you with regards to the construction timelines, etc., as she oversees not only P D M, but the entire Quebec portfolio. If you have any further questions or future issues, please feel free to contact Mylene directly, or continue to contact our resident relations department

Once again, thank you for brining your concerns to our attention.

Best Regards,

C P

اینو برا این نوشتم که سعی کنید حق خودتونو بگیرید. ساده نباشید. حداقل اگه حقی نمیخواین به طرفتون نشون بدید میتونستید ولی نکردید. اینجا بعضیها در شرایط سختی کار میکنند. کارفرماهاشون بهشون زور میگن. کارهای غیر متعارف بهشون تحمیل میکنن ولی برای اینکه کارشون رو از دست ندند حرف نمیزنن. به من اینجا دختر ایرانی رو نشون دادن که کارفرماش فکر کرده بود اینم مثل مهاجرین کشورهای دیگه تن به هر کاری میده اوایل بهش سخت گرفته بود و بعد بهش برای کمتر کردن کارش پیشنهاد رابطه جنسی داده بود اون دختر هم ضمن ضبط کردن صدای طرف به دادگاه شکایت میکنه و تونسته بود به راحتی 50 هزار دلار غرامت بگیره و الان هم در جای دیگه کار میکنه. ولی خیلی کسان دیگه هم هستند که زیر بار خیلی خفتها میرن فقط برای اینکه میترسن کارشون رو از دست بدن. بهرحال خواستم باز هم یادآوری کنم ایرانی مهاجر با مهاجران کشورهای دیگه تومنی پنج زار فرق میکنند ایرانیها برای دلایل دیگه ای اینجا هستند.

از اینجا چه خبر؟

2011-07-09T00:56:00.004-04:00

خبر اینکه، از دوستی شنیدم که تقاضای ویزای کانادا و همچنین مهاجرت به کانادا از طرف مردم کشورهای بحران زده عربی و همسایه هاشون چند برابر شده و به قولی همینجور داره میاد. لذا اداره مهاجرت سرش شلوغتر شده و باید دید که چه تدبیر جدیدی رو برای بررسی پرونده های جدید در پیش خواهد گرفت.

تابستان امسال تا اینجا نسبت به سال گذشته بسیار خنکتر و پربارانتر بوده. به طوری که در چند منطقه بالا آمدن آب داشتیم. بسیاری از زمینها بر اثر تبدیل شدن به گل و شل قابل کاشت نشد و کشاورزان بیکار شدند. بر اثر بالا آمدن آب دریاچه ها و رودخانه ها مناطق مسکونی زیادی زیر آب رفت که به گفته خودشون در سی سال اخیر بی سابقه بوده. جالبه که مصرع "بنی آدم اعضای یکدیگرند" در اینجا در موقع مشکلات، واقعا تجلی پیدا میکنه. در زمان وقوع اتفاق صدها نفر داوطلب به همراه ارتش و نیروی نظامی جمع شدند و رفتند و کنار رودخانه ها مانع گذاشتند و بعد از رفع مشکل دوباره صدها داوطلب دیگه از تعمیرکار تا دانشجو و خانه دار رفتند و کیسه های شن رو جمع آوری کرده، خونه های آب گرفته رو تمیز و احیانا بازسازی کرده و تحویل صاحبانشون داده و برگشتند.

واقعا اگه ماهی یا دو ماهی فقط یکساعت بارونی که در اینجا میاد در ایران ما بیاد فکر کنم مشکل خشکسالی مملکت رفع میشه.

چند وقت پیش بچه هامو با خودم بردم دانشگاه، پسرم برگشته بود خونه و به مامانش گفته بود. "بابا مارو برده بود ایران" بس که این بچه تو این دانشگاه ایرانی دیده بود و راه به راه همه باهاش فارسی حرف زده بودند که فکر کرده بود اونجا ایرانه.

کارهای نکرده

2011-06-18T17:47:00.006-04:00

حدود یک ماه بود پست کانادا سرویس دهی خودشو شل و سفت میکرد و الان بمدت یک هفته است که کارمندان پست کانادا برای مدتی نامعلوم کاملا در اعتصاب هستند و هیچگونه نامه، چک و بسته ای رو تحویل نمیگیرند. مذاکره سندیکا هم با مسئولین پست کانادا به جایی نرسیده. ادارات و شرکتها کارهای پستی لازم رو با پستهای خصوصی نظیر فدکس و دی اچ ال با چندین برابر قیمت انجام میدن. من که هر وقت در صندوق پستی خودم رو در خونه باز میکردم یکی دو تا نامه بود الان دو هفته است که هیچ نامه ای نگرفتم. برای کارهای لازم یعنی دریافت چک و صورتحسابها از ماهها پیش همه رو بر روی اینترنت منتقل کرده بودم. خود دولت و کمپانیها هم قبل از اعتصاب توصیه کرده بودند که اینکار انجام بشه تا مردم دچار مشکل نشن.

کارهای مربوط به مالیات رو از روی اکانتی که در revenu Qebec و revenu Canada دارم کنترل میکنم و حسابم رو هم دادم و Tax return هام رو به اون حساب واریز کردن. برای صورتحسابهام هم مشکلی نیست و اینترنتی پست میکنند و اینترنتی از طریق حساب بانکی پرداخت میکنیم. ولی خوب هیچ نامه ای رو نمیتونیم به جایی بفرستیم و از کسی هم هیچ نوع نامه یا بسته ای دریافت نمیکنیم. خوب اینهم از تبعات یک کشور آزاد هست که در اون کارمندان هر شرکت و سازمان که دارای سندیکا هستند میتونند جهت دریافت خواسته هاشون دست به اعتصاب بزنند و جامعه هم طبق قانون تحمل میکنه.

دیروز هم برای یک سری کارهای اداری با خانواده ماشینی اجاره کردیم و سری به اتاوا زدیم، همون دو ماه اولی که اینجا رسیدم یک امتحان رانندگی دادم و گواهینامه از اینجا گرفتم ولی اولین بار بود که بعد از نزدیک دو سال اینجا رانندگی میکردم و اولین بار بود که ماشین میگرفتم ازینجا. همه کارهای نکرده رو در یک روز کردم. طبیعت اینجا خیلی قشنگه ولی زیاد خوشم از جاده هاشون نیومد. بعضی اتوبانهای ایران رو به اتوبانهای بزرگ اینجا ترجیح میدم. چقدر ترافیک. در مونترال و حتی در شهر کوچک اتاوا.

راه به راه خیابونها رو در شهر بستن برای تعمیرات. از روی نقشه و GPS نگاه میکنی و راه رو میری و میبینی بسته است. برای هر ساعت پارکینگ کنار خیابون باید 4 دلار پول بدی. با اینحال جای پارک به سختی پیدا میشه چه در اتاوا و چه در مونترال.

وای که چقدر اتومبیل داشتن در ایران راحت بود. دو بار بنزین زدم یک 35 لیتر و یک 20 لیتر و حدود 60 دلار دادم. این بنزین زدن هم کاری بود که اولین بار درینجا میکردم. بچه ها باید روی بوستر بشینن. آخه دو تا پسر بچه شیطون رو چطور میشه مجبور کرد رو بوستر اونهم با کمربندی که دائم داره به شکم و سینه اش فشار میاره هر بار به مدت دو سه ساعت رو صندلی نشوند؟ به نظر من سرویس عمومی اینجا خیلی راحتتر و بهتر از اتومبیل داشتن هست. خونه ما هم تقریبا چسبیده به ایستگاه مترو هست و همه کارها رو در زمستون و تابستون با اتوبوس و مترو میشه انجام داد. برای سفر به نقاط دیدنی راحتترین و به صرفه ترین راه گرفتن تور هست برای کارهای خاص هم میشه اتومبیل اجاره کرد. فکر کنم برای ما اتومبیل داشتن جز زحمت چیزی نداشته باشه.

کارمون تو سفارت ایران سریع انجام شد و من باید برای کارهای ویزای انگلستان و تحویل مدارک به شرکتی میرفتم که کارهای سفارت رو انجام میداد. اونجا به سبب بودن افراد ناوارد اذیت شدم. در آخر از من انگشت نگاری کردن. پرسیدم این فقط برای ایرانیهاست یا از همه میگیرین؟ گفتن از همه میگیریم ولی چطور مگه؟ گفتم این سفر برای من اهمیت چندانی نداره و شاید علی رغم میلم از طرف دانشگاه دارم میرم اگه فقط از ایرانیها انگشت نگاری میکردین من از این سفر منصرف میشدم.

راستش حتی کانادا هم برای اینکه ما در اینجا اقامت کنیم ازمون انگشت نگاری نکرد.

اینجا از قضا باید مغرور باشید

2011-06-04T02:06:00.002-04:00

این مردم شکسته نفسی سرشون نمیشه. اینجا جاییه که باید مغرور باشید. باید سرتون رو بالا بگیرید و راه برید.

خیلی از این مردم در عین حال که با همه میجوشند ولی مردم رو اونطور که در ظاهر هستند میبینند. برای خودتون ارزش قائل باشید. وقتی با اینها حرف میزنید و میدونید حق با شماست با قدرت و یک پله بالاتر باهاشون صحبت کنید. اگه جایی احساس میکنید داره حقتون خورده میشه، ساکت نباشید برید و کاملا مودبانه از موضع قدرت اعتراض کنید. اگه جایی کار میکنید و احساس میکنید عادلانه برخورد نمیشه باهاتون و دارین جور بعضیها رو هم میکشید ماموریتهای سخت میرید ولی حقوقتون پایینه برید و حقتونو بخواین. اگه دیدین ندادن میتونید ازونجا دربیایید خدا بزرگه مطمئن باشید جای بهتر براتون پیدا میشه. خودتونو عذاب ندین.

ایرانی در اینجا در محافل دانشگاهی از احترام خاصی برخورداره. خیلی از پستهای علمی رده بالا رو در اختیار دارند. امروز یک چینی به من میگفت به نظر من ضریب هوشی ایرانیها خیلی بالاتر از مردم بقیه کشورهاست. این حرفی بود که من سالها بود یادم رفته بود و امروز یک چینی دوباره به یادم آورد. چون واقعا مقایسه میکنه و میبینه که اونا 1.5 میلیارد هستن و ما 70 میلیون ولی خیلی از پستهای مهم و مقاله های علمی مهم در دست ایرانیهاست. خودتونو دست کم نگیرید.

سر کار هم ایرانیها یک سروگردن بالاتر هستن. تو خیابون وقتی میرید سعی کنید شیک ترین باشید. اینها تو انواع لباس پوشیدن یا نپوشیدن سرآمد هستن بیخود نخواین تو لباس پوشیدن و یا لخت بودن ازینها تقلید کنید، شیک بودن چیزیه که تخصص اکثر ایرانیهاست پس شیک پوشیدن رو از یاد نبرید. بذارید در محل کار، بین همسایه ها حتی تو کوچه و خیابون هم که راه میرید با احترام نگاهتون کنن. وقتی با یک کانادایی صحبت میکنید معمولا هر کانادایی یک همسایه ایرانی رو بیشتر از بقیه همسایه هاش یادش میمونه، به خاطر خوش پوشیش. به خاطر غذاهاشون. به خاطر تخصصش و به خاطر دهها چیز دیگه.

زیاده از حد از کسی تشکر نکنید. دم در که میخواهید از جایی رد شید تعارف نکنید. مغرور در رو باز کنید و رد شید. اگه خانومی با شما بود در رو براش باز کنید تا رد شه. اینجا با اینکه میگن اول خانومها ولی کسی رعایت نمیکنه. برای همین شما رعایت کنید به چشم میایین.
تو فیسبوک و اسکایپ هرکدوم کلی دوست خارجی دارید، براشون فیلمها و موزیکهایی از ایران و فرهنگ ایرانی رو از یوتیوب گاهی انتخاب کنید و بفرستین. تنبلی نکنید ارزش و احترام خودتون و هموطناتون میره بالا. ( نرید یوهو کلیپهای شتر و قاطر و ... انتخاب کنید و بفرستید و کار رو خرابتر کنید ها. خودتون میفهمید چی میگم.)

البته اگه کسی از لحاظ علمی یا شغلی و یا سنی از شما بالاتر بود احترامش واجبه ولی در غیر اینصورت مغرور و موقر باشید.

اوایل که به عنوان ریسرچر تو این دانشگاه استخدام شدم، هنوز اخلاق ایران رو داشتم. زیاد تعارف میکردم. زیاد تشکر میکردم. شکسته نفسی زیاد میکردم. اگه کسی از من تعریف میکرد میگفتم نه بابا من اینجوری نیستم ولی دیدم داره به ضررم تموم میشه. دو سه نفر از همین کبکیها و کسانی که از اروپا اومده بودن زیاد از برخوردشون خوشم نمیومد.

سعی کردم تعارف رو کم کنم. از کنارشون رد میشدم بیخودی سلام نمیکردم بلکه نگاه میکردم و لبخند میزدم. کم کم رزوممو گذاشتم تو پروفایلم تا ببینند که اینهایی که کوچکترین کاری میکنند عین بادکنک بزرگش میکنند. ما ازینها بیشترشو سالها پیش کردیم. کم کم کارامو دیدن. الان از کنارشون رد میخوام بشم دیگه اونا اول سلام میکنن. یا من میگم هی فلانی چطوری؟

غلط میکنه هر کی نسبت به ایران و ایرانی بد فکر کنه. ما ایرانیها که اینجاییم داریم بهشون نشون میدیم که اگه فرصتی گیرمون بیاد یک سر و گردن از خیلیها بالاتریم. هم تو اخلاق، هم تو ظاهر و هم در کار و یا تحصیل. الان که کلی ایرانی از مملکت زده بیرون و اینها ایرانیها رومیبینن یک علامت سوال گنده تو کله اینها با ذهنیتی که تو این چند ساله داشتن و چیزی که میبینن سبز شده. بذارید این علامت سوال انقدر گنده شه تا بترکه.

با استادم صحبت میکردیم نمیدونم چی شد بحث سریال بازرس کلمبوی حدود 35 سال پیش شد که تلویزون میگذاشت و من تو خونمون تو ایران میدیدم. گفتم کجاک رو میدیدی؟ مرد شش میلیون دلاری رو چطور؟ گفتم بهش "بایونیک وومن" (زن اتمی) رو نگاه میکردی ؟ یک شاخ گنده رو کلش سبز شد. گفت شما 35 سال پیش آخرین سریالهای آمریکا رو میدیدین؟؟؟ گفتم پس چی عزیزم. الان تو این دانشگاه 20 درصد کل دانشجوهای دکترا ایرانی هستن و جزو دانشجوها و استادان برتر شما هستن. فکر کردی اینها اینجا که اومدن و اول میشن، رو شتر درس خوندن؟

بگذریم...

توصیه منو جدی بگیرید. برای خودتون ارزش قائل باشید. ببینید که چطور محیط اطراف شما تغییر خواهد کرد.

بدون بیمه، بدون دارو در کانادا، بی کس، تنها، بی یاور چیکار کنیم؟

2011-05-25T23:44:00.006-04:00

وقتی ساعت 12 شب بچه ات گلو درد میگیره و از تب میسوزه، نمیدونید که پیدا کردن یک شربت آنتی بیوتیک آموکسی سیلین که سه ماهه از تاریخ مصرفش گذشته تو چمدونی که ماهها بود فراموش شده و تورو از رفتن به اورژانس با 10 تا 14 ساعت انتظار نجات میده مثل پیدا کردن آب حیات میمونه.

وقتی میبینی یک خانواده تازه از ایران اومدن و تا سه ماه بیمه ندارن حتی یک قرص آنتی بیوتیک یا شربت سرفه با خودشون از ایران نیاوردن و مجبورن وقتی مریض شدن تا 200 دلار پول ویزیت دکتر و 400 دلار پول اورژانس و تا 100 دلار هزینه خرید آنتی بیوتیک بدن به عقلشون شک میکنی.

---------------------------------------

کسانی که اینجا اومدین و هنوز بیمه ندارین. برخی از داروخانه های اینجا مانند داروخانه های زنجیره ای Brunet بصورت شیفتی دکتر عمومی و حتی ارتوپد دارند که شما با مراجعه به آنجا و مشورت رایگان با دکتر میتونید داروی مناسب حال خود را تهیه کنید. البته مشاوره اونها در حد دادن داروهای ساده است و آنتی بیوتیک و ... را بدون نسخه دکتر نخواهند داد تازه با نسخه دکتر هم آنتی بیوتیک رو دانه ای میشمرند و یا برای بچه خودشون درست میکنند و با قطره چکون اندازه گیری میکنند و به شما میدن.

من خودم یک حرکت نابجا با کمرم انجام دادم که باعث شد با یک تکون کوچیک تا نوک انگشت پام سوت بکشه. شب خوابم نبرد نه ازینکه کمرم درد میکرد. ازینکه با اینهمه کار و این کمر درد چطور باید وقت بذارم و به دکتر عمومی برم و ازونجا از ارتوپد وقت بگیرم خلاصه کی میخواد 10 تا 15 کیلو باری که از مغازه ها همیشه میخرم رو بیاره خونه. خلاصه از این فکرها خوابم نمیبرد و تا صبح در این کشور گل و بلبل کابوس میدیدم. تا اینکه صبح خانومم رفت یکی از شعبات همین Brunet که روبروی خونمون بود و با دکترش مشورت کرد و دارویی مخصوص شل کردن عضله آورد که با خوردنش همون روز 70% از دردم کم شد.
البته اینو هم تو پرانتز بهتون بگم، مصرف بی رویه آنتی بیوتیک در ایران باعث شده بود که یک گلودرد ساده با کمتر از پنی سیلین خوب نشه ولی در اینجا همین خست در دادن آنتی بیوتیک باعث شده اکثر گلودردها بدون آنتی بیوتیک با دادن دارویی ساده و یا حتی بدون آن خوب شن و در موارد شدید آنتی بیوتیک تجویز میشه. پنی سیلین هم دیگه وقتی مریضی نزدیک به موت میرسه استفاده میشه.
ولی برخی از پزشکان اینجا هم جنسشون خرابه و با توجه به اینکه میدونن آنتی بیوتیک برای برخی حساسیت زاست فقط و فقط برای اینکه سو نشن احتیاط میکنن و آنتی بیوتیک تجویز نمیکنن و ربطی به تجربه یا سواد و ... نداره.
در کل باز هم بر نظر قبلیم تاکید میکنم که تجربه فردی پزشکان ایران از پزشکان اینجا خیلی بیشتره ولی کار گروهی و منظم و استفاده از ابزار پزشکان اینجا نسبت به پزشکهای ما بهتره. اگه بخوام مثالی بزنم اگه یک پزشک ایرانی رو با یک پزشک کانادایی بدون تجهیزات خاص پزشکی با اتکا به تجربه بفرستین کویر تا چند بیمار رو معالجه کنند قطعا یک پزشک ایرانی بهتر از یک پزشک کانادایی کارایی خواهد داشت. ولی اگه یک بیمارستان سطح متوسط کانادا رو با همه پرسنل و تجهیزات بفرستین تهران، قطعا 10 برابر یک بیمارستان مجهز خصوصی تهران کارایی خواهد داشت.

گفتم این تجربه رو براتون بنویسم شاید به دردتون بخوره و مارو هم دعا کنید.

یادداشت روزانه

2011-05-23T01:35:00.021-04:00

امروز داشتم حسابم رو کنترل میکردم دیدم مبلغی از طرف دولت فدرال توش ریخته شده. میدونستم بابت تاکس ریترن هست ولی شک داشتم مربوط به 2009 هست هنوز، یا 2010 بنابر این وارد تاکس اکانت خودم در فدرال شدم و دیدم مربوط به بررسی پرونده تاکس 2010 من میشه. خیلی زود بررسی کردند یعنی حدود 20 روز البته هنوز نامه بررسیشون به دستم نرسیده ولی همه اطلاعات در اکانتم هست. کبک هم که داره مو رو از ماست میکشه تا حالا دوبار برام نامه فرستادند که فلان صفحه رو کامل پر نکردید که البته راست هم میگفتند و پر کردم و دوباره براشون مدارک رو ارسال کردم باید یک سری هم به پرونده آنلاینم در کبک بزنم ببینم اونجا وضعیت چطوره. یک حساب TFSA برای خودم در بانک باز کردم. از زمانی که داشتن این حساب تصویب شده، دولت اجازه میده که سالی 5000 تا در این حساب ریخته شه. به عبارت ساده تر دولت اجازه میده که شما سالی 5000 دلار درآمد کوچکی داشته باشید که به دولت اعلام نکردید و بالطبع تاکسش رو هم ندادید و میتونید اون درآمد رو به این حساب بریزید. اگه شما از مزایای این حساب استفاده نکردید به سال بعد منتقل میشه. میتونید رو این حساب یک برنامه سرمایه گزاری تعریف کنید و روش سود هم بگیرید.

برای بچه ها همون اول که اومدیم یک حساب RESP پانزده ساله باز کردیم و ماهانه مبلغی رو توش میریزیم و دولت هم سالانه مبلغی رو میریزه.

در اکانتم دیدم که دولت با توجه به مدتی که کار میکردم کردیتی هم برای حساب RRSP یعنی همون حساب بازنشستگی در نظر گرفته ولی من باید کمی بیشتر مطالعه کنم تا ببینم که چه وقت این حساب رو باز کنم چون سرمایه گذاری در این حساب مربوط به 25 تا 30 سال دیگه میشه از طرفی هم صرف میکنه الان بازش کنم یا نه.

خلاصه همین که اعتماد دوطرفه بین دولت و مردم وجود داره و همه چیز مطابق برنامه و انتظار و سریع انجام میشه و من وقتی نامه ای از طرف دولت میبینم دچار شوک نمیشم خودش جای شکر داره.

راستش خیلی با سیستم اداری و دولتی اینجا راحتم، آدم تو سیستم اداری اینجا احساس امنیت میکنه. میدونی کسی برات کیسه ندوخته. کسی پدرکشتگی باهات نداره. عدالت تا حد زیادی (از نظر من 100 درصد) برقراره و کسی در این سیستم صادق باشه با خیال راحت ادامه میده چون اعتماد دوطرفه کاملا حکمفرماست.
مدتی بود به فکر خرید خونه افتاده بودم. شاید تعجب کنید و بگید به دانشجویی که از دانشگاه بورس میگیره چطور 200 تا 300 هزار تا بانک وام میده و اصلا وام میده؟
این برای من هم سوال بود تا اینکه دو ماه پیش رفتم بانک و از مشاور خودم در بانک سوال کردم. اون هم به من گفت که مورت گیج هم عینا شرایط کردیت لاین رو داره.
خوب بانک به من 60 هزار تا کردیت لاین داده که میتونم ازش استفاده کنم یا نکنم و پولشو بعد از اتمام تحصیلات خورد خورد برگردونم ولی دادن این کردیت بر اساس وضعیت آینده یک دانشجو هست. که چه مقطعی یا رشته ای میخونه و بانک تخمین میزنه که بعدا چند درصد احتمال داره سرکار بره و درآمدش چقدر خواهد بود.
مورتگیج هم عینا همین شرایط رو داره و بر اساس درآمد آینده اپلای کننده هست والبته یک شرط اضافی هم داره که حداقل درآمد اپلای کننده باید حدود 3000 تا ماهانه باشه که بانک بر اساس مشتری خودش و اعتباری که داره و مقدار مبلغی که پیش میده میتونه از اون صرف نظر کنه.
با مشاورم در بانک حساب کردم دیدم الان 1000 تا ماهی اجاره میدم. اگه یک کاندوی 300 هزار تایی پیدا کنم و 60 تاشو پیش بدم و 240 تا وام 25 ساله بگیرم. با قسط ماهانه وام و پول آب و برق و شارژ ساختمان و همه مکافاتهاش ماهانه 1400 دلار باید بدم و عوضش خونه مال من میشه. خلاصه برامون جلسه گذاشتند. بانکیها با معاملات املاکیها و محضردارها اومدند و از قوانین و اینکه چطور وام بگیریم و چه مراحلی در خرید خونه باید طی بشه و اینها صحبت کردند که من بخاطر یک مسئله دست نگه داشتم و این بود که اگه به خونه به عنوان سرمایه گذاری نگاه بشه، معمولا در عرض 10 سال جواب میده چون اینجا معمولا هر 10 سال خونه یک تکون کوچیکی میخوره و اگه زودتر فروخته بشه با کارمزدها جریمه ها و درنظر گرفتن اینکه بانک سود خودشو اول برمیداره و بعد از اون تازه اصل قسط خونه شروع میشه ضرر خالص خواهد بود. من فکر کردم اومدیم و من برای کار خواستم برم یک ایالت دیگه اونوقت این خونه رو چیکار کنم؟ و اینه که فعلا دست نگه داشتم.

پروسه مهاجرت به کبک در شش سال

2011-05-15T23:30:00.021-04:00

شنیدم دفتر مهاجرت سفارت کانادا در دمشق فعلا تعطیل شده و کارهاش قراره به کشورهای دیگه ارجاع بشه. یاد خودمون افتادم سالها پیش زمانی که میخواستیم مهاجرت کنیم، کارهای مهاجرت استان کبک در سفارت کانادا در تهران انجام میگرفت. زمانی که اپلای کردیم به ما گفته شد از یکسال تا حداکثر یکسال و نیم به مصاحبه دعوت میشید و روال کار هم همینطور بود. ولی از شانس بد، زمان اپلای کردن ما مقارن شد با مرگ خانم زهرا کاظمی که اوضاع بین کانادا و ایران تیره و تار شد و به ما گفته شد بخش مهاجرت سفارت کانادا در تهران تعطیل و به دمشق منتقل شده. خلاصه این یکسال برای ما به سه سال تبدیل شد و بعد از سه سال وقتی نامه سفارت برای دعوت به مصاحبه رسید ما گفتیم منتظر پسر دوممون هستیم و نمیتونیم بیاییم، اونها هم مصاحبه رو یکسال دیگه تاخیر انداختن و شد چهار سال، بعد از مصاحبه دقیقا یکسال طول کشید تا مدیکال بیاد و بعد از مدیکال هم سه ماه تا ویزا و بعدش دوباره ما یکسری کار انجام نشده داشتیم و تا انجامش بدیم هشت نه ماه دیگه طول کشید. خلاصه این یکسال و نیم برای ما از زمان اپلای تا وقتی که لاند کردیم در سرزمین کانادا بیش از شش سال طول کشید و در طی این مدت هم صاحب دو پسر شدیم.
به گذشته که نگاه میکنم کمی خنده داره، همه هدفها کانادا بود، کارها متوقف شده بود برای کانادا.
زمانی که خونه در ایران ارزون بود یعنی نه سال پیش ما با پولی که داشتیم میتونستیم بهترین خونه رو بخریم ولی نخریدیم چون گفتیم میخوایم بریم کانادا و پول نیاز داریم. همون خونه که نخریدیم بعد دو سال شد پنج برابر قیمت ولی ما هنوز همون پول رو داشتیم و کانادا هم نرفته بودیم. کارهای شرکتم رو کم کم تعطیل کردم. قراردهام رو دیگه تمدید نکردم. یادم میاد شهرداری به من گفت: همه سرودست میشکنن که تو مناقصه برنده شن و این قراردادو بگیرن و شما داری از 4 ماه پیش به ما میگی من بعد از دو سال دیگه تمدید نمیکنم؟ گفتم آقا نمیخوام تمدید کنم کس دیگه رو پیدا کنید.
تو کلاس فرانسه همه عشقشون این بود که مصاحبه کانادا قبول شن و آخرین درجه موفقیت براشون همین بود.
حالا کانادا هستیم و به گذشته که نگاه میکنیم همه اون کارها و استرسها، شوخی بیش نبود فقط و فقط برای اینکه دوباره از صفر شروع کنیم.

کبک به کانادا رای داد

2011-05-07T00:28:00.002-04:00

انتخابات پارلمان کانادا هم برگزار شد و نتیجه انتخابات نشون داد که همون احساسی که من نسبت به سیستم حاکم بر کبک دارم رو مردم کبک هم دارند. در چند جمله میشه گفت: وقتی نیو دموکراتهای کانادا رایشون از صندوق کبکیها درمیاد و بلو ک کبکوای راسیست فقط چهار تا کرسی میاره و لیبرالها که همیشه اول یا دوم بودن میشن حزب سوم کانادا یعنی که خود کبکیها هم از خودشون راضی نیستن. کبکیها دنبال یک گزینه سومی در داخل میگشتند ولی گزینه خودشون رو در داخل پیدا نکردند و مجبور شدند به گزینه سومی از خارج از استان یعنی نیو دموکراتها رای بدهند. نیودمکراتها بخاطر دوم شدنشون از مردم کبک تشکر کردند، حزب آقای استفان هارپر به خاطر اینکه کمترین رای رو در کبک آورد، اظهار تاسف کرد و لیبرالها و مخصوصا حزب راسیست و جدایی طلب بلوک کبکوا گفتند که باید از شکست درس گرفت و من راضی از اینکه فعلا تنها گزینه اداره کانادا همین حزب حاکم و استفان هارپر است.

راستش لیبرالها رودست خوردند، عامل انجام این انتخابات زودرس بودند و به قول خودشون میخواستند استفان هارپر رو تیرتپر کنند ولی از خودشون و عدم محبوبیتشون در چند سال اخیر بی خبر بودند نتیجه معکوس شد.

شاید استفان هارپر هم باور نمیکرد که این شکست ظاهری باعث خواهد شد که محافظ کاران برای اولین بار در تاریخ کانادا اکثریت مطلق رو بدست بیارند.

اوضاع از این قرار بود، لیبرالها و حزبهای دیگر تهدید به برکناری استفان هارپر و حزب حاکم کردند. انتخابات جدیدی برگزار شد، مردم اونتاریو با قدرت شرکت کرده و به حزب هارپر رای دادند ولی لیبرالها و بلوک کبکوا غافل ازینکه این مردم، مردم چند سال پیش نیستند و با اتکاء به توهم خود در انتخابات شرکت کرده و حتی از مردم خود هم رای نیاوردند. در عوض حزب دیگری به نام نئو دمکرات جای اونها رو گرفت.

با یکی دو تا لیبرال همکار خودم صحبت کردم خیلی متعجب و ناراحت بودند، گفتم تعجبی نداره، نخست وزیر کبک جناب آقای جان شاره لیبراله، چقدر مردم ازش راضین؟ 50 % از کبکیها در انتخابات مشارکت داشتند. 20% از کل مردم کبک مهاجر هستند اکثر مهاجرین در انتخابات شرکت کرده اند. بنابر این 40 % از شرکت کنندگان یعنی مهاجرین کبک در انتخابات به لیبرالها رای نمیدادند که از قبل مشخص بود. میمونه 60% دیگه که مردم خود کبک بودند که باز مشخص بود بیش از 30% به لیبرالها رای نمیدادند بنابر این لیبرالها حزب ازقبل باخته بودند. البته لیبرالها و بقیه احزاب پر بیراه نمیگند، چون حزب آقای استفان هارپر کل سیستم رو در انحصار خودش نگه داشته و به سختی به بقیه احزاب اجازه ورود میده ولی به نظر من فعلا گزینه ای بهتر از حزب محافظه کار برای اداره کانادا وجود نداره.

اگر دوباره مهاجرت میکردم آیا به کبک میامدم؟

2011-04-30T11:53:00.002-04:00

خیلیها از من خواستن که این پست رو زودتر بگذارم. مسلما الان خیلی بهتر از چندین ماه پیش میتونم در اینباره مطلب بنویسم و تقریبا تمام دلایلم رو در این زمینه دارم. ولی اگه بخوام بنویسم مسلما به این سادگی نخواهد بود. حتما به دو زبان فرانسه و انگلیسی هم خواهم نوشت و چه بسا بار منفی و مثبت بسیار زیادی در اینجا خواهد داشت. ترجیح میدم این مطلب رو کمی بعدتر درحالیکه جای پام اینجا محکمتر شده و از نقطه قدرت بنویسم و حتی در مجامع عمومی اینجا مطرح کنم ولی برای کسانی که میخوان نظر منو دراینمورد بدونن میگم که من در پستهای اخیرم کمی به این مورد اشاره کردم و تقریبا مشخصه که نظر من در مورد این استان چیه.

راستش وقتی من به اینجا مهاجرت کردم قصدم این نبود که حقوقی بگیرم و شب دانسینگی برم و به سلامتی کشورم مشروبی بخورم. قصد من این بود که چیزهایی که در ایران نتونستم بدست بیارم و یا ادعا میکردم نمیذارن بدست بیارم رو بدست بیارم.

در اینجا هم این شرایط آسون نیست و من هم قصد ندارم آسون بدست بیارم. اگه من بخوام آدم موفقی در اینجا بشم باید خودم رو تحمیل کنم بهشون. با تخصص یا تجربه یا هر چیز دیگه.

اوایل که اومده بودم اینجا یک رزومه داشتم که خودم فکر میکردم خیلی عالیه. ولی الان به رزومه ای که دارم نگاه می کنم و با رزومه اولم مقایسه میکنم میبینم خیلی فرق کرده. اوایل به 20 جا زنگ زدم تا دو تا اینتورویو گرفتم البته همون اینتوریو دوم کار دستم داد، دانشگاه منو موقت برای نزدیک یکسال استخدام کرد و بعد که قرارداد تموم شد به من گفتن ما علاقه داریم شما اینجا بمونی و در دکترا ادامه بدی ولی قرارداد محدود بوده و دیگه نمیتونیم ادامه بدیم. من هم سویچ کردم به دکترا. شاید اونموقع برگشت من بعد از 11 سال که فوق لیسانسمو گرفتم و کار کردم به تحصیل یک رویا بود ولی به هر حال برگشتم. تجربه من خیلی کمکم کرد اوایل فرق من با یک دانشجوی صفر کیلومتر که اومده بود به این رشته این بود که من میتونستم مسئله رو حس کنم و تو ذهنم شبیه سازی کنم ولی اون دانشجو فقط میتونست فرمول بنویسه ازش و شرایط که از ایده آل به عملی درمیومد رو نمیتونست وارد فرمول کنه برا همین کانسپتی که میدادند در حد همون کانسپت باقی میموند. مشکل من هم این بود که نمیتونستم مسئله ای رو که داشتم میدیدم و حس میکردم چی میشه رو روی کاغذ بطور کامل بیارم وقتی این دو مسئله کنار هم قرار گرفت، تونستیم یک قرارداد تحقیقاتی 100 هزار دلاری برای یکسال با شرکت بلک بری (ریم) ببندیم اون دانشجو شاید تجربه منو 10 سال دیگه بدست بیاره ولی من در همین یکی دوسال چیزی رو که میخوام ایشالا بدست میارم.

زیاد به حاشیه نرم، به نظرم الان با زمانی که اومدم فرق زیادی کردم. الان ماهی یکی دوبار از شرکتهای مختلف به نام من و با اشاره به تجربه هام پیشنهاد کاری میاد و همین فرق رزومه من رو با قبل نشون میده. در عرض این یکسال نه تنها به تجربه عملی من اضافه شده بلکه یکی دوتا ژورنال هم تونستم بدم. ولی به نظرم هنوز زوده برای جواب دادن به پیشنهادات کار. الان اعتماد به نفسم بیشتر شده ولی به نظرم باید بازم کمی کار کنم. اگه میخوام خودمو به اینا تحمیل کنم باید خیلی بالاتر از اینا باشم.

من وقتی اینجا راضی میشم، که شرکت خودم رو بزنم و بعد از کبکی مصاحبه استخدام بگیرم. اینه که فعلا منو راضی میکنه.

وضعیت مهاجرین متخصص در کبک

2011-04-17T23:31:00.002-04:00

دو ماه پیش از اداره مهاجرت کبک نامه ای برام اومد که نوشته بود که برای بازنگری کلی در قوانین مهاجرت و تسهیل در کار جذب مهاجران و کمک بیشتر به اونها نیاز به نظر خواهی از ما داشته و شدیدا به پیشنهادات ما نیاز دارند بنابراین بزودی تلفنی تماس گرفته و با ما صحبت خواهند کرد.

من زیاد تمایلی نداشتم باهاشون صحبت کنم و به خانومم گفتم وقتی که زنگ زدن بگو دوست نداره حرف بزنه و تازه خونه هم نیست بیشتر وقتها، ولی بعد از چند بار تماس آخرش امروز یکشنبه در خونه گیرم آوردند و من مجبور شدم باهاشون صحبت کنم.

این مکالمه که قرار بود فقط 15 دقیقه باشه حدود یکساعت و نیم طول کشید.

سوالات بیشتر در این زمینه بود که قبل از اینکه از کشورم بیام اینجا شرائط زندگیم چطور بود و الان چطوره و آیا از این شرائط راضی هستم؟ امکانات و کلاسهایی که اداره مهاجرت در اختیار مهاجرین میگذاره میتونه مشکلشون رو حل کنه؟ مشکل اصلی من به عنوان مهاجر در کبک چیه؟ چه راهی برای حل این مشکل به اداره مهاجرت پیشنهاد میکنم. از زمانی که اومدم اینور به چه کارهایی مشغول بودم و چطوری خرج زندگی رو تا حالا دادم؟ سطح زبان من چقدره؟ چقدر به انگلیسی و فرانسه تسلط دارم.

من هم جوابم رو با این جمله شروع کردم که مهاجر از لحظه ای که وارد استان کبک میشه با دنیایی از تضاد و پارادکس مواجه میشه. بزرگترین ایراد من به کارفرمایان کبکی بود، گفتم متاسفانه شرکتهای کبکی مهاجران رو جدی نمیگیرند.

رزومه شخص مهاجر همردیف رزومه یک کبکی نیست. اولویت اول با کبکیها و بعد کاناداییها و بعد مهاجرین هست. گفتم جدی نمیگیرید. شما مارو جدی نمیگیرید. اکثر کارفرمایان شما حاضر نیستند با مهاجرین متخصص مصاحبه کنند و اگر هم مصاحبه میکنند به عنوان سپردن شغلهای درجه دوم و سوم مصاحبه میکنند. مهندس رو با عنوان تکنسین و تکنیسین رو با عنوان کارگر استخدام میکنند. پرسید خوب مدارکتون رو دادید ارزشیابی کنند در اینجا؟ گفتم فکر میکنید مشکلی رو حل میکنه؟ تا وقتی که یک کارفرمای کبکی یک رزومه کبکی با امتیاز 7 و رزومه مهاجر با امتیاز 10 جلوشه و اون رزومه کبکی رو برای مصاحبه انتخاب میکنه این ارزشیابی چه مشکلی رو حل میکنه؟ در ثانی برای بسیاری از شغلهای تخصصی شرکتها اصلا به ارزشیابی مدرک توجه نمیکنند و رزومه و تخصص و مصاحبه براشون مهمه و وقتی کبکی نباشی مصاحبه نمیشی این یعنی تضاد.

گفتم منظورم همه شرکتهای شما نیست بلکه 80 درصد اونهاست. گفت راه حلتون چیه؟ گفتم برای این راه حلی ندارم. برای راسیسم چه راه حلی هست؟ میخواین نلسون ماندلا بشم؟ اینو فقط شما میتونید حل کنید با کار فرهنگی.

گفتم شما هم به عنوان اداره مهاجرت مقصرید و حتی مامورین شما در سفارتخانه های شما مقصرند. مامورین شما موقع جذب مهاجرین یک سری سوال کلیشه ای مسخره از مهاجرین میپرسند که اکثر مهاجرین مجبورن به این سوال غلط جوابی مسخره بدهند که نمره منفی نگیرند. شما اگه میخواین سیستم رو اصلاح کنید باید از سفارتخانه ها و مامورین خود شروع کنید.

پرسید یک نمونه بگو، گفتم سوال میپرسین که "اگه در زمان رسیدن به کشور کانادا کار تخصصی خود را پیدا نکردید چه میکنید؟" مهاجران متخصص هم برای اینکه امتیاز منفی نگیرند، میگن کار در زمینه غیر مرتبط پیدا میکنیم و یک مدتی کار میکنیم تا بعد در زمینه رشته خودمون کار گیر بیاریم و مامور شما راضی از جواب امتیاز رو به اونها میده. ازش پرسیدم، خانوم؟ مهاجر متخصص تازه نفسی که ازونور با 10 سال سابقه کار اومده اینور و هنوز از تخصصش دور نشده کار نمیتونه پیدا کنه. میره یکسال هم گارسنی میکنه. بعد یکسال رزومه اش چی میشه؟ میشه 10 سال کار تخصصی در ایران بعلاوه یکسال گارسنی شما فکر میکنید این یکسال گارسنی مزیتی برای این مهاجر در رزومه اش میشه یا اینکه یک امتیاز منفی برای کارفرما میشه که یکسال این بابا از کارش دور بوده. همچین شخصی باید به همون گارسنی ادامه بده. پشت پرده جواب به سوال مامور شما این حقیقت پنهان شده.

گفت جواب درست چیه؟ گفتم جواب درست اینه که باید بگردم در زمینه رشته ام کار پیدا کنم. باید پیدا کنم و اگر نشد بگردم نقطه ضعفهامو پیدا کنم و برای رفعش اینجا کلاس و دوره برم و بعد دوباره برای کار در زمینه تخصصم اقدام کنم. هر چند تبعیض نژادی کارفرمایان شما رو نمیشه کاریش کرد.

گفتم خیلی از مهاجرین از استان کبک میرند میدونید چرا؟ برای همین راسیسمی که کارفرمایان شما برای استخدام اعمال میکنند. برای نمونه اگر در یک کمپانی کبکی رده کاری از 1 تا 4 تعریف شده باشه یک مهاجر رو اجازه نمیدن از رده 3 بالاتر بره. من کسانی رو میشناسم که مهاجر بودن اینجا و سیتیزن هم شدن و تحصیلاتشون هم اینجا بوده ولی سالی دوبار دنبال کار میگردن چون از تبعیض نژادی در محیطهای کاری شما گله دارند و در آخر شرکتی غیر کبکی یا بین المللی رو پیدا میکنند و مشغول کار میشن.

با من مقداری هم فرانسه حرف زد و به من گفت تو فرانسه ات بد نیست چرا ترجیح میدی انگلیسی حرف بزنی؟ گفتم این مشکل دیگه استان شماست، استانی که پر از تناقضات هست، اگه فرانسه من بد نیست برای اینه که سه سال در کشور خودم کلاس رفتم و اگه الان در استان فرانسوی زبان کبک ترجیح میدم که انگلیسی صحبت کنم برای اینه که شرکتهای کبکی علاقه ای به جذب مهاجرین ندارند و همین کامیونیکیشن رو محدود میکنه. وقتی با یک کانادایی صحبت میکنم و اون میفهمه زبون مادری من انگلیسی نیست سعی میکنه منو رسپکت کنه ولی هر زمان با یک کبکی صحبت کردم و به فرانسه هم صحبت کردم نه تنها سعی نکرده لهجه خودش رو تغییر بده و کمی استاندارد صحبت کنه بلکه سرعت مکالمه اش رو تندتر کرده. من از سه شرکت غیر کبکی در استانهای دیگه و حتی نمایندگیهاشون در اینجا اینترویو گرفتم ولی از یک شرکت کبکی در همینجا نتونستم اینترویو بگیرم و یا اگه گرفتم در شغلی نامرتبط و پایینتر میخواستن. من ظاهرا دو راه بیشتر نداشتم یا از استان شما میرفتم. استانی که از طریق اون پذیرش گرفتم و یا میموندم و با مشکلات میساختم. من راه سومی رو انتخاب کردم. هر چند که در این سن، بسیار برای من و خانوادم سخته ولی ترجیح دادم ادامه تحصیل بدم و مدرک دکترای خودم رو بگیرم.

در مورد نظام مهندسی کبک پرسید. گفتم اون رو هم اقدام نکردم و فعلا اقدام نمیکنم چون حدود یکسال باید وقت بگذاریم و به کلاسهایی نامرتبط مثلا اقتصاد مهندسی و نظایر اون بریم و درسهایی مثل این رو امتحان بدیم بعلاوه بیشتر از 1000 دلار که میپردازیم در ثانی شرکتهای انگشت شماری هستند که برای استخدام شرایطشون عضویت در نظام مهندسی کبک هست.

در آخر پرسید چه پیشنهادی داری که این کلاسهای زبان و کلاسهای مرتبط دیگه برای مهاجران آینده مفیدتر باشه.

گفتم شما الان قانونهای تشویقی برای شرکتهای کبکی گذاشتید که اگه مهاجرین رو استخدام کنن حدود نصف حقوقشون رو تا یکسال اول اداره کار کبک تقبل میکنه ولی باز هم شرکتها زیر بار نرفتن. بیایین کاری بکنید که از همون اول شرکتها رو با مهاجرین آشتی بدید. گفت چیکار؟

گفتم این بودجه و پولی که ماهانه برای کلاس زبان مهاجرین میدید رو جمع کنید و مهاجرین رو از همون اول که دارن از کشورشون میان بر اساس رشته دسته بندی کنید، به ارگانهای مرتبط و همچنین نظام مهندسی ها اعلام کنید که باید در هر دوره تعدادی از مهاجرین رو بعنوان والنتیر بپذیرند و هفته ای سه روز در شرکتهای مربوطه بروند و کار کنند یا آموزش ببینند و هفته ای دو روز هم کلاس زبان براشون بگذارین درآمدی ماهیانه هم از طرف اداره مهاجرت به هر مهاجر از محلی که گفتم تعلق بگیره در پایان دوره خواهید دید که چقدر سرعت یادگیری زبان این افراد بالا رفته و بعد از دوره چقدر از همین افراد جذب بازار کار خواهند شد و بیگانگی مهاجران کانادا و کارفرمایان کم خواهد شد.
صحبت ما در اینجا با تشکر فراوان خانم مصاحبه کننده پایان یافت. ولی جالب بود که خود ایشون هم به عنوان یک کبکی اقرار کرد که در شرکتهای اینجا راسیسم پنهان وجود داره و این بزرگترین مشکل اداره مهاجرت و مهاجرین با کارفرمایان هست و هنوز نتونستن حلش کنند.

فصل بهار

2011-04-02T04:30:00.000-04:00

اینجا هم کم کم آثار آمدن بهار مشاهده میشه. دمای هوا بالا رفته. درختان جوونه زدن. کم کم بارش برف به باران تبدیل شده.

پسرم دیگه تو مدرسه حرفهای معلمها رو میفهمه و میتونه با بچه ها بازی کنه و حرف بزنه. کارتونها و فیلمهای فرانسوی رو هم بیشتر دقت میکنه چون میتونه بفهمه. فکر کنم کلاس اول که بره مشکل زبان نداره.

دلم واسه هوای آلوده و ترافیک سنگین و مردم عجول و عصبی ایران تنگ شده. دلم واسه رانندگی تو ایران و به رخ کشیدن دست فرمونم تنگ شده. تو اتوبان اصفهان کاشان میشد به راحتی تا 160 و 170 هم روند ولی اینجا دوبار تو اتوبان بیشتر از 90 بری دیگه رنگ گواهینامه ات رو نمیبینی.

آخر عمری دیدیم ملت همه میرن آمریکا یک مدرک دکتری میگیرن میزنن به دیوارشون گفتیم یکیشو هم ما بگیریم ببینیم چی میشه، خودمونو انداختیم تو دردسر. شانس گندمون هم یک استادی به تورمون خورده که یا باید ارابه علم رو براش تکون بدیم یا اخراج بشیم. البته از حق نگذریم همه چی در دسترسمون هست، آزمایشگاه با تجهیزات چند میلیون دلاری و هر فکری تو کله ات داشته باشی پول میدن تا پیاده اش کنی.
چند وقت پیش یک فیبر چند لایه رو برای ساخت به یک شرکت ژاپنی سفارش میدادم. شرکت بهم نامه زد و گفت که با عرض معذرت به خاطر اینکه یکی از تکنیسینهای درگیر اینکار در زلزله دچار مشکل شده شاید سفارش کمی دیرتر از زمان استاندارد یعنی 10 روز آماده بشه، ما هم گفتیم بابا خواهش میکنم شما اختیار دارین. برین به کار زلزله و اتم و ایناتون برسین ما میتونیم صبر کنیم. ولی با کمال تعجب دیدیم سفارشمون روز یازدهم دستمون بود. ژاپنیها بسیار آدمهای مغرور و مبادی آداب و وطن دوستی هستند. اینجا که بودم با یکی دوتاشون که تو ژاپن استاد بودن و برای فرصت مطالعاتی اومده بودن به گروه ما آشنا شدم. یکبار یکیشون میدونست ما ایرانیها نسبت به بعضی چیزها حساسیم، اسم خلیج فارس رو مخصوصا خلیج فلان گفت که من گفتم هی یارو حواستو جمع کن ها یکبار دیگه این اسم رو بکارببری من هم دریای ژاپن رو میکنم دریای چین.

چینیها جرئت نمیکنن همچین کاری کنن چون مشکل زیاد دارن. اونوقت من تبت رو میکنم کشور. تایوان هم همینطور و هنگ کنگ هم دوباره برمیگرده سمت انگلیس.

یک یونانی تو گروهمون داریم که با هم به رسم ایرانیان و یونان باستان کل کل داریم. اونا تو تاریخشون از ایران خوندن و ما هم از یونان، و با هم تاریخ رو مرور میکنیم. از جنگ ماراتن میگیم تا حمله اسکندر به ایران که جالبه تو تاریخشون نیست که این بابا که حمله کرده به ایران، همه چیزرو به آتیش کشیده و دزدیده و برده. جالبه هر وقت ما سر میز ناهار بحث میکنیم، این کبکیها و کاناداییها و هچنین فرانسویها که اینجا زیادن، مات میمونن که ما چطور از تاریخ هم اینقدر زیاد میدونیم. یکبار هم بحث سر نوروز شد و این دوست یونانی ما از این که چطور از هزاران سال پیش ما ایرانیها اینقدر دقیق آغاز سال رو به دقیقه و ثانیه تخمین میزدیم و تاریخ ما دقیقا با فصل زنده شدن طبیعت شروع میشه کف کرده بود و شاکی شده بود که چرا شروع تاریخ مسیحی شده اول ژانویه وسط زمستون.

با توجه به تعداد زیاد ایرانیهایی که در خارج هستند و تعدادشون رو به افزایش هست میشه گفت مردم کشورهای دیگه روزبروز بیشتر در مورد ایران و مردمشون و وضعیت تاریخی و سیاسی ایران اطلاعات میگیرن. نسل جدید مهاجران ایرانی برخلاف نسل قدیم، تاثیرگذاری زیادی در نوع نگرش مردم آمریکا و اروپا به ایران دارند. مردم این کشورها خبر اتفاقات در کشورهای دیگر رو از اخبار نمیگیرن بلکه بطور مستقیم از مردم اون کشورها میپرسند و درنهایت خواست و اطلاعات آنها در دولتهاشون منعکس میشه و این میشه که کشورهایی که تا حالا ککشون هم نمیگزید که فلانجا کودتا شده یا فلان دولت مردمش رو میکشه. حالا لشکر کشی میکنن به لیبی تا جناب آقای معمر قذافی نتونن مردم خودشون رو به بهانه شورشی و جاسوس و دهها برچسب دیگه بکشن.

دولت بعدی کانادا، مقتدر یا ....!

2011-03-27T11:51:00.016-04:00

از خبرهای جدید اینه که دولت کانادا سقوط کرد، ولی بعضا چنان با آب و تاب این مطلب رو نقل میکنن مثل اینکه دولت لیبی یا اردن یا سوریه سقوط کرده. اینجا دولت یک شبه بدون اینکه آب از آب تکون بخوره سقوط میکنه و گاهی هم ممکنه در یکسال دوبار دولت سقوط کنه.
یکی از عوامل فعال سقوط دولت، حزب لیبرال به رهبری آقای مایکل ایگناتیف بود، کبکیها در این حزب خیلی فعال هستند و متاسفانه به احتمال زیاد در دولت آینده کانادا نقش زیادی خواهند داشت و جهت اطلاعتون بگم زیاد به راحتتر شدن قوانین مهاجرت خوشبین نباشید چون این جماعت کبکی نگاهشون به کانادا به عنوان صاحبان اصلی کاناداست که سالهاست دیگران از چنگشون درآوردن. "اینها لیبرال هستن ولی کسانی که فکر میکنند همه لیبرتی داشتند و فقط خودشون نداشتند" و به نظر من همین باعث خواهد شد به نفع خودشون یک سری اصلاحات آشکار و پنهان انجام بدند که به مذاق بقیه کانادا و حتی مهاجرین خوش نخواهد آمد. نگاه اینها به مهاجرین هم یک نگاهی از بالاست، بنابراین ببینید کی بهتون گفتم، دولت بعدی کانادا دولت پر تنشی خواهد بود و فکر نکنم مدت زیادی بتونه دوام بیاره و قوانین مهاجرت هم دست آویزی بود برای استیضاح راحتتر دولت هارپر.

توی همین کبک ملت با رئیس حزب لیبرال و نخست وزیر کبک جناب آقای جان شاره درگیرن و هر روز میکشنش دادگاه که فلانجا رشوه دادی از بسارجا رشوه گرفتی. این آقا انقدر بی ادب بود که وقتی آقای هارپر اومد و تو تلویزیون پیام تبریک نوروزی داد و آرزو کرد در کنار سفره زیبای هفت سین همه ایرانیها خوش و خوشحال باشن در کبک یک پیام تبریک به مناسبت سال نو ایرانی نفرستاد. اونوقت شما انتظار دارین همکارای این آقا در مجلس کانادا کاری برای مهاجرین کنند؟ بقیه حزبهای نو پای اینجا هم که یکیش به رهبری جناب آقای امیر خدیر که ایرانیها ادعا میکنن که افتخار اوناست ولی خودش هم مثل من همچین عقیده ای نداره، یکروز چهارنفر رو میگیره میبره در یک مغازه تا کفش پرتاب کنن و یکروز دیگه یک کار نمایشی دیگه انجام میده تا دل یک عده دیگه ای از کامیونیتی های اینجارو بدست بیاره. مطلب رو کشش ندم.

من چشم آب نمیخوره دولت بعدی کانادا بدون مشکل بتونه به کارش ادامه بده و همچنین چشم آب نمیخوره که قوانین مهاجرت کانادا بهتر از اینی که هست بشن چون افرادی که دارن خودشونو برای دولت بعدی آماده میکنن کسانی هستن که فکر میکنن حقشون خورده شده و این برای کانادا خطرناکه.
مهاجرین اگه انتظار دارن که زندگیشون بهتر بشه باید خودشون دست بکار بشن، باید انقدر در چیزی اطلاعات و مهارت داشته باشند که با احترام ازشون خواهش کنند برای کار نه اینکه منتظر این باشند که قوانین تغییر کنه تا دولت الطافی بهشون بکنه و کمکی انجام بده و براشون دون بپاشه و همیشه دلشون بلرزه که مبادا دولت بعدی بیاد و این الطاف رو ازشون دریغ کنه. جامعه مهاجر تا وقتی پاسیو باشند همینطور باید چشمشون به دست و دهان دیگران باشه مگه تکونی بخورند و اکتیو و تاثیر گذار بشند.
به نظر من با اینکار کانادا به عنوان یکی از آرامترین کشورهای دنیا به سمت بی نظمی که کل جهان رو دربرگرفته یک قدم نزدیکتر شد بی نظمی که انگار دیگه در کنترل بشر نیست و شاید واقعا به همون سمتی بره که مایاها و نوستارداموس و بقیه پیش بینی کرده بودند.

این یک تحلیل آب دوغ خیاری دودوتا چهارتا بود از طرف من در وبلاگ مهاجر کانادا و امیدوارم که پیش بینیم درست از آب در نیاد.
"کپی برداری از مطالب این وبلاگ در وبلاگ شما حتی با ذکر نام نویسنده اخلاقی نبوده و مورد تایید من نمیباشد"

کرامت انسانی

2011-03-16T02:45:00.007-04:00

از دور بهش نزدیک میشم، میفهمم که میخواد چیزی بگه از کنارش رد میشم. صدای زیر لب سلام گفتنش رو میشنوم. من هم زیر لب جواب میدم. اما من و اون که همدیگرو ندیده بودیم چرا به من سلام داد؟ یادم اومد دو روزه که وقت نکردم ریشم رو بزنم و فقط خط انداختم و مرتبش کردم و اون از قیافه من احساس کرد که شاید مسلمان باشم و بهم سلام کرد. اصلا فکر نکرد که سنی هستم یا شیعه. فقط سلام کرد. یادم اومد گاهی که توی نماز جماعت بچه ها که در پاگردهای پله های اضطراری در طبقات مختلف دانشگاه برگزار میشه و دیگه رسما به نمازخونه تبدیل شده شرکت میکنم. همین سنی ها وقتی میبینن شیعه ها در حال نماز خوندن هستن میان و به صفشون اضافه میشن ولی وقتی همین مسئله برای ما تکرار میشه تردید میکنیم آیا بریم و یا نریم.

راستش الان میفهمم که ما ایرانیها نژاد پرست به تمام معنی هستیم. اینطوری بار اومدیم. ما حتی نسبت به خودمونم نژادپرستیم. یاد گرفتیم همه قومی رو تحقیر کنیم. یاد گرفتیم فکر کنیم از همه بالاتریم. ای کاش به اینجا ختم میشد. ما یاد گرفتیم در مورد همه قضاوت کنیم و حکم صادر کنیم و خودمون هم خیلی وقتها حکم رو اجرا کنیم. یاد گرفتیم به راحتی حق زندگی رو از بقیه سلب کنیم. بعد که همین مسئله در مورد خودمون اجرا میشه فریاد انا مظلوم سر میدیم و پارچه سرخ و سفید و سبز دستمون میبندیم.

ولی واقعا ما چه حقی داریم. ما ایرانیها در بین اشرف مخلوقات از همه اشرفتریم؟؟!!

میخوایم چی بگیم؟ یعنی بقیه انسانهای خدا ول معطلند؟ خدا بقیه اقوام رو آفریده تا مورد لعن و نفرین و غضب و تحقیر ما قرار بگیرند؟ مگه نه اینکه ما مسلمانها حتی نباید یک موش یا یک مورچه رو مورد آزار و اذیت قرار بدیم. اگر به شما بگن این موش همچین عقیده ای متفاوت با شما داره اونو میکشین؟ یا میگین حیونکی گناه داره. پس چطور همون کارو با یک انسان دیگه انجام میدیم؟

پس چطور میشه گاهی یک انسان که خدا وقتی اونرو میافرید گفت تبارک الله احسن الخالقین رو مورد مسخره و غضب و تحقیر قرار میدیم؟

چی میخوایم بگیم؟ میخوایم بگیم فقط ما حق زندگی داریم؟ بقیه انسانهایی که ما نمیپسندیم حق زندگی ندارند؟

ما کی هستیم که اینو بگیم. خدایی که ما اینهمه از حکمت و تدبیرش حکایتها تعریف میکنیم اشتباه کرد بقیه رو با طرز فکری متفاوت با ما آفرید؟

یاد بگیریم که به همه انسانها به خاطر کرامت انسانی احترام بگذاریم. وقتی میگیم کرامت انسانی یعنی کرامت انسانی بخاطر انسان بودن، نه کرامت لباسی. نه کرامت مالی، نه کرامت دینی و عقیدتی. نه کرامت خانومی یا آقایی نه کرامت سکس. کرامت انسانی یعنی کرامت انسانی و باز هم انسانی.
این مردم کافری که من در اینجا دیدم به انسان بخاطر انسانیت احترام میگذارند و لا غیر. اینها بدون اینکه سالها تعلیمات دینی بخونند معنی انسان بودن و انسانیت رو بهتر از ما درک کرده اند.
خدا دین رو برای ما فرستاد که ما همین دو کلمه کرامت انسانی رو یاد بگیریم ولی وقتی گاهی شعار دینداری به سلاحی جهت فاصله انداختن بین مردم و ایجاد نژادپرستی تبدیل میشه ...
حرف در این مورد زیاده

مروری سریع بر دانشگاهها

2011-03-09T23:06:00.002-05:00

برخی از دانشگاههای مونترال عبارتند از:
دانشگاه مونترال
HEC Montreal
دانشگاه پلی تکنیک مونترال
دانشگاه UQAM
دانشگاه مک گیل
دانشگاه کنکوردیا
INRS
ETS
دو مورد آخر فقط دانشجویان تحصیلات تکمیلی رو قبول میکنند.
دانشگاه کنکوردیا کمی پولکیه و از آنجا که اکثر دانشجویان متقاضی حاضر هستند هزینه تحصیل رو بپردازند و متقاضیان زیادی هم داره بنابراین سختتر از بقیه دانشگاهها بورس میده.
اگه نتونستین از دانشگاه بورس بگیرید دولت به شما بورس میده ولی مبلغ اون زیاد نیست، اگه صاحب فرزند نباشید مبلغ بورس ماهانه حدود 700 دلار و بازای هر فرزند 400 دلار افزایش پیدا میکنه. 500 دلار هم بازای هر فرزند از دولت میگیرید. بنابراین یک خانواده سه نفری اگه پدر دانشجو باشه و از دولت بورس بگیره، ماهانه 1600 دلار برای امورات دریافت میکنند که حدود 300 دلار هزینه تحصیل در دانشگاه رو ازش کم کنید ماهانه 1300 دلار میمونه.
هزینه متعادل یک خانواده سه نفری صرفه جو در کبک ماهانه حدود 2200 دلار هست.
برخی قیمتها در مونترال:
اجاره آپارتمان یک اتاق خوابه: از 700 تا 900 دلار ماهانه (اجاره معمولا شامل آب و برق و سیستم گرمایش میشود)
یک کیلو ران گوسفند 16 تا 20 دلار
یک کیلو گوشت گوساله 12 دلار
یک کیلو گوشت گاو 8 دلار
نان یک کیلو هفت دلار
شیر 4 لیتر 5.7 دلار
روغن مازولا 2.8 لیتر 5.5 تا 8 دلار
یک عدد مرغ متوسط 6 دلار
یک کیلو ران مرغ 4 $
یک کیلو سینه مرغ 12 $
بلیط سینما 6 تا 12 دلار
چیپس بزرگ 4.5 دلار
سوسیس و کالباس کیلویی بین 4 تا 8 دلار
پنیر فتا کانادا کیلویی 10 $
پنیر بلغار کیلویی 20 $
کره 450 گرم 6 $
مارگارین 450 گرم 3 $
غذا در رستوران معمولی پرسی هشت تا 12 دلار
غذا در رستوران سطح عالی پرسی 20 تا 30 دلار
پیتزای اندازه ایران 10 تا 12 دلار
بلیط مترو و اتوبوس شهری حدود 3 دلار (کارت ماهانه 72 $)
اجاره اتومبیل روزی بین 25 تا 50 دلار
اتومبیل تویوتا مدل 2002 با 160 هزار کیلومتر کارکرد حدود 2500 دلار
قیمت اجناس ذکر شده از حدود 18 ماه پیش تا الان که من اینجا بودم تقریبا بدون تغییر بوده اند.

پرداخت مالیات

2011-03-02T23:56:00.012-05:00

ماه آوریل زمان ارائه اظهارنامه های مالیاتیه، هر شخص مقیم (یا غیر مقیم کانادا که اینجا به کار یا تحصیل اشتغال داره) باید این اظهارنامه های مالیاتی رو پر کنه و همراه مدارک ضمیمه ارسال کنه. ارائه اظهارنامه بدوصورت آنلاین و یا از طریق پست میتونه صورت بگیره.

شما اگر در سال قبل یا قسمتی از اون مستاجر بودید، اگه جایی کار میکردید، اگه در کالج کلاس میرفتید و یا دانشجو بودید. اگه بچه مدرسه رو دارید و هزینه هایی رو براش میپرداختید و خلاصه بابت هر هزینه ای که شامل مالیات میشده (به غیر از خرید جنس) شما از تمام این مراکزی که نام بردم و یا مراکز دیگه نامه دریافت خواهید کرد که باید عددشون رو در فرم مالیاتی وارد کرده و اصل مدرک رو ضمیمه فرم مالیاتی کرده و ارسال کنید. معمولا هر کدوم ازین نامه ها شامل سه قسمت شبیه بهم هستند که یکی برای شما دیگری اداره مالیات استانی و سومی اداره مالیات کاناداست. تمام این مدارک مهم هستن و نشون میدن که شما چقدر مالیات در سال گذشته پرداخت کردید و به کردیت مالیاتی شما اضافه میشه و محاسبه برگشت مالیات به شما هم بر اساس همین اسنادی که دریافت میکنید صورت میگیره. بنابراین اگه آدرس شما تغییر کرده حتما حتما به اداره مربوطه اطلاع بدید تا نامه ها بدست شما برسه. در زمینه اینکه خودتون فرمها رو پر کنید یا به کسی بدید، توصیه من اینه که شخص مطمئنی پیدا کنید و بدید اون برای شما فرمها رو پر کنه تا وقتی که خودتون در این کار مجرب بشین.

اصلا کار پیچیده ای نیست و قرار نیست عددی کم یا زیاد بشه، کافیه بتونید این اطلاعاتی که دارید رو در فرم وارد کنید و اگه اشتباهی صورت نگرفته باشه همه کارها روتین انجام میشه.

سال 2009 من (Airkanata) فقط 4 ماه کانادا بودم و فرمها رو دادم شخصی برامون پر کرد و خودم چک کرده و تحویل اداره پست دادم بعد ازون در چندین نوبت جمعا حدود 1500$ مالیات به من برگردونده شد.

افرادی که فرمها رو پر میکنن از 15 دلار تا حدود 40 یا 50 دلار بازاء هر فرم میگیرند. دو حالت داره یا فرم اشتباه پر میشه یا درست پر میشه هیچ جای خاصی وجود نداره که کسی بخواد بر اساس تجربه خودش تریک یا فوت و فنی بکار ببره.

من خودم در Revenue Canada و Revenue Quebec اکانت باز کردم که به نظرم ضروریه هر کسی این اکانت رو داشته باشه. با این دو اکانت میتونید وضع مالیاتی خودتون، چکها و پولهایی که دولت استانی و فدرال به شما و یا فرزندانتون پرداخت کرده رو ببینید و تحت کنترل بگیرید و حتی میتونید پروسه چک شدن فرمهای مالیاتی خودتون رو آنلاین ببینید شماره حساب و یا آدرس خودتون رو تغییر بدید و خیلی کارهای دیگه.

شما که دانشجو هستید و به هرترتیب مقیم کانادا نیستید هم باید این فرمها رو پر کنید. به شما هم مالیات برگردونده خواهد شد. توصیه میکنم کسانی که مقیم کانادا نیستند یک Temporary SIN number از دولت کانادا بگیرین و بر اساس اون کارهای مالیاتیتون رو انجان بدید اینطوری اینجا اعتبار پیدا میکنید و همه کارهای شما قابل تعقیب هست و اگه چکی چیزی دریافت نکردید میتونید پیگیری کنید و حتی در Revenue Quebec & Canada اکانت باز کنید.

هزینه ای که به بچه ها تعلق میگیره، برگشت مالیاتی، برخی کمک هزینه ها به حسابهای بانکی نطیر حساب تحصیل کودکان و حساب بازنشستگی (RESP, RRSP) همه بر اساس درآمد سال قبل شما و توسط اداره درآمد فدرال و استانی حساب میشه.

بعد از اینکه فرمها رو ارسال کردید حدود یک تا دو ماه بعد نامه ای از اداره درآمد فدرال و استانی دریافت میکنید راجع به اینکه مدارک دریافت شده و در حال بررسی است. بعد حدود ماه جون نامه های رو دریافت میکنید در زمینه اینکه مدارک شما بررسی شده و مقدار پرداختی مالیات و کردیتی که دولت براتون منظور کرده توش ذکر شده و بعد هم اگه برگشت مالیاتی داشته باشید مبالغی بصورت چک و یا واریز مستقیم طی چندین بار به شما ارسال خواهد شد. باز تاکید میکنم جایی برای فوت و فن و کلک و تجربه تو فرمها نیست، فقط باید فرمها درست پر بشن چون بابت تمام اعدادی که وارد میکنید باید مدرک (نامه هایی که بدستتون رسیده) داشته باشید. تجربه فقط درست پرکردن فرمها بر اساس اطلاعات موجود شماست.
این پست توسط مهاجر، جهت وبلاگ از ایران تا کانادا نوشته شده و کپی برداری حتی با نام مورد تایید نویسنده نمیباشد.

مجتمع های تعاونی

2011-02-27T00:51:00.000-05:00

اینروزها کمی ناراحت و نگرانم، گاهی حرص میخورم برای جایی که حدود 11 هزار کیلومتر ازینجا فاصله داره. گاهی حرص از کسانی میخورم که به زبان مادری من حرف میزنند ولی نسبت به سرزمین مادری خود بی تفاوت هستند. ما بسان درختانی هستیم که ریشه هایمان درآنجاست، هرچند شاخ و برگمان به اینجا کشیده شده. آنان که نسبت به سرزمین مادری خود بی تفاوت هستند کسانی هستند که ریشه های خود را از خاک مادری خود خارج ساخته و به این امیدند که بعد از سالها این ریشه در این خاک بگیرد، غافل ازینکه نه تنها نخواهد گرفت بلکه به درختی خشک و بی ریشه تبدیل خواهند شد.

بهرحال خدارو شکر زندگی در اینجا بدتر ازون چیزی که در ایران ازینور تصور میکردم نیست ولی انرژی که دارم برای خوب نگه داشتنش میگذارم به مراتب چندین برابر انرژی هست که در مملکت خودم میگذاشتم و صد البته اینجا میدونم این انرژی منو به کجا خواهد رسوند ولی اونجا نمیدونستم.

راجع به خونه های کوپراتیو قرار بود براتون بگم، این خونه ها رو دولت و یا شرکتهای توابع دولت خریداری میکنند و با حدود 60 درصد از قیمت اجاره واقعی در اختیار متقاضیان قرار میدهند. البته ضرر هم نمیکنن چون نگهداری مجتمع با ساکنین مجتمع هست و دولت هزینه نگهداری برای اون نمیده. رمز کار در اینجاست. بنابر این وقتی شما برای این نوع خونه ها که اکثرا شیک و با امکانات مناسب هستن اقدام کنید، و بخواین فرم پر کنید یکی از سوالهای موجود در فرمها اینه که شما چه کمکی میتونید در راه نگهداری ساختمان بکنید؟! هر کسی هر صنعتی داره باید رو کنه، یکی میگه من لوله کشی بلدم و هفته ای چند ساعت وقت میگذارم کارهای لوله کشی ساختمان رو انجام میدم. یکی میگه من برقکارم، یکی دیگه میگه من شیشه بری بلدم، یکی میگه نجارم و ... خلاصه هر کی در عوض این 500 تا 600 دلار تخفیفی که در ماه میگیره یک گوشه ای از خدمات ساختمون رو به عهده بگیره. گاهیم یکی هیچ کاری بلد نیست و میگه من سطل آشغالها رو میبرم پایین یا تمیز کردن راهرو چند طبقه رو بر عهده میگیره. خلاصه خونه های کوپراتیو یا تعاونی یعنی خونه هایی که با کمک همه افراد ساختمان بصورت تعاونی اداره میشن. سایتی مخصوص ثبت نام هست که میرید و فرمها رو میگیرید و پر میکنید و ساختمان مورد نظرتون رو در شهر از روی لیست سایت انتخاب میکنید و فرم و مدارک رو در پاکت میگذارید و به دفتر کوپراتیو ساختمان مربوطه میبرید و تحویل میدید. بر طبق اولویت از چند ماه تا گاهیم دو سال نوبتتون میشه و میتونید استفاده کنید.

روی آدرس مقابل کلیک کنید و اطلاعات بیشتر رو ازینجا بگیرید.

بنی آدم اعضای یکدیگرند؟

2011-02-22T07:34:00.008-05:00

ساعت اینجا 6:30 صبحه از توی گوگل دمای پشت پنجره رو چک میکنم میگه منفی 17 درجه، دیگه خوابم نمیبره، دنبال یک دوست میگردم باهاش صحبت کنم ولی کسی نیست. فکر درهم و برهمی دارم. هر لحظه یک طرفه. یک لحظه ایران لحظه بعد اینجا، بلاگ اسپات هم که مث بقیه جاها فیلتر شده. البته از همون اولی که شروع به نوشتن در اینجا کردم پیشبینی این قضیه رو میکردم برای همین وقتی اینجا فیلتر شد به پنج دقیقه نکشید که دومین دوم رو که اون بالا هم از همون اول میدیدین اعلام کردم. الان فقط صفحه اول رو از ایران با اون دومین میتونن باز کنن و شاید برام مثل آب خوردن باشه که با چند تنظیم ساده دسترسی کامل رو برای ایرانیها به وبلاگ خودم در بلاگ اسپات بدم ولی انگیزه این کار رو فعلا ندارم. نمیخوام بازی موش و گربه راه بندازم. کسانی که از ایران وبلاگ منو دنبال میکردن هنوز هم اینکار رو میکنن ولی به هر حال باید اعتراف کنم که حدود 25% از آمار خوانندگانم کم شده که اصلا منو ناراحت نمیکنه. مسائلی که منو ناراحت میکنه چیزهای دیگه است.

......
.....

این مطالب رو به اختیار خودم سانسور کردم. اگه به کسی توهین شد عذر میخوام.

اگه قراره چیزی درست شه باید از خودم شروع کنم. نه اینکه انتقاد از دیگران رو عاملی برای بالا رفتن خودم کنم. من خودم باید اول آدم شم. وقتی خودم از خودم راضی نیستم چرا باید از دیگری انتقاد کنم؟
انقدر آدم مغرور و احمقی هستم که وقتی خوشحالم دلم میخواد همه خوشحال باشن و وقتی از موضوعی ناراحتم دلم میخواد همه ناراحت باشن. بسه دیگه از کسی که نمیتونم انتقاد کنم بگذارید ازین ببعد از خودم انتقاد کنم و به خودم فحش بدم این که دیگه گناه نداره، داره؟ دیوونه شدم نه؟

بهرحال معذرت میخوام. سعی میکنم آدم شم. من از دست هزاران عاملی که اونور از دستشون شکایت میکردم اومدم اینور. اینور هیچ بهانه ای ندارم. اگه اینور هم آدم نشم پس اشکال از خودم بوده دیگه تقصیر رو میتونم گردن کی بندازم؟ آها. تقصیر والدینم و اجتماع که منو اینطور بار آوردن. نه به من امیدی نیست. من هیچوقت آدم نمیشم.

مهاجر به جای اینکه خونده بشه داره میخونه

2011-02-19T12:33:00.002-05:00

مهاجر اینروزها به جای اینکه خونده بشه داره میخونه. شما رو میخونه.
مهاجر خجالت میکشه از خودش چیزی بنویسه.

You can try http://www.perse.ca to reach me

2011-02-10T21:40:00.011-05:00

If blogspot is filtered in your region
Try
http://www.perse.ca

to reach me

It is slow to load but works

خبر خوب برای من

2011-02-06T02:16:00.024-05:00

خدا گر ز حکمت ببندد دری، ز رحمت گشاید در دیگری

Dear Mr

It is my pleasure to accept your Manuscript ID TMTT-2010-.... entitled "Increased
...

واو....بالاخره یکی از خوبترین خبرهایی که دلم میخواست بشنوم امشب دو ساعت پیش رسید. از ادمین بخش ترانزاکشن مقالات ماکروویو IEEE ایمیلی دریافت کردم که مقاله من بعد از چند ماه ریویو و تصحیح و کامنت و ایراد روی سیستم ساخته شده و اینها قبول شده و آماده برای پابلیش شدنه. خیلی خبر خوبی بود بهش احتیاج داشتم. کسانی که رشته برق یا فیزیک میخونن میدونن که چقدر برای من این خبر مهمه. با یک ترانزاکشن به راحتی دانشگاه پروپوزال تز رو قبول میکنه و با دو تا ترانزاکشن میشه دفاع کرد. برای رزومه هم خیلی موثره. چون معمولا دانشگاههای اینطرف برای استخدام حداقل دو تا ترانزاکشن میخوان. این همون راه حلی بود که من برای مشکل اینها اوایل که اومده بودم دادم و بلافاصله هم به من کمک کردن تا مقالش کنم، دمشون گرم. حالا راه برای مقاله بعدی در مورد آنالوگ فوریه ترانسفورمر که با استفاده از این راه حل میخوان سیستم رو بسازن و دست نگه داشته بودن تا این مقاله پابلیش بشه تا بهش رفرنس بدن باز شد و من میتونم با خیال راحتتر کمکشون کنم. از پروفسورم و از یکی از بچه های گروه که واقعا کمکم کرد ممنونم.

البته ما بودجه تحقیقاتی برای ادامه این کار رو قبلا از شرکت ریم (شرکت سازنده بلک بری) با همین طرح پیشنهادی (صد هزار دلار برای یکسال) با فرستادن پروپوسالی در زمینه اپلیکیشنهای این طرح در شبکه های مخابراتی گرفته بودیم ولی با ثبت این ایده حالا انگیزم برای ادامه کمی بیشتر شد.

جالب بود برام که چند روز پیش خبر رد شدن یکی از مقالاتم رو در کنفرانس IMS 2011 بالتیمور شنیدم که هممون تعجب کرده بودیم و معتقد بودیم که رویور شوت بوده مطلب رو نگرفته . یک کامنت هم نفرستاده بودن که چرا ردش کردن. ولی در عوض این خبر خوش رو گرفتم چون این مقاله 10 برابر اون کنفرانس ارزش علمی داره. اون مقاله رو هم به یک کنفرانس دیگه که تو منچستر قراره برگزار بشه میفرستم.

خدا رو شکر

اینجا هم الحمدلله بر خلاف پارسال عین چی طوفان برف شده و الان داره برف میباره ماشینهای برف روب هم همینطور در رفت و آمدن.

(درمورد اون خونه ها هم که گفتم تو پست بعد توضیح میدم)

برام دعا کنید

این کلیپ هم تقدیم به شما برا اینکه با هم جشن بگیریم

سیستم درمانی کانادا، کمی بیشتر

2011-01-30T16:25:00.005-05:00

پست قبل من برخلاف انتظارم خیلیهارو نگران کرد چون انتظار داشتم کسانی که میان کانادا درزمینه امکانات و سرویسی که در کانادا دریافت خواهند کرد از قبل اطلاعات داشته باشند بعلاوه من تنها موردی که برای خودم اتفاق افتاده بود رو نوشتم. چنین اتفاقی برای من غیر مترقبه نبود چون قبل ازاینکه وارد کانادا بشم دروبلاگهای مختلف در زمینه کمبود پرسنل بهداشتی در این کشور و خاطرات ساعتها انتظار در کلینیکها و بیمارستانها با دست و پای شکسته رو خونده بودم.

در زمینه کلینیکهای خصوصی پرسیده بودید خیالتون رو راحت کنم غیر از کلینیکهای خاص CLSC که امکانات محدودی از قبیل تزریق واکسن و معاینه سرپایی مریض رو برعهده دارند حدود 80 درصد کلینیکهای کانادا و حتی بیمارستانها خصوصی هستند و قانون یکسانی در رابطه با هزینه درمانی در اکثر آنها اجرا میشه. هر چند معمولا زمان انتظار در کلینیک بین 2 تا 6 ساعت هست ولی اکثر این کلینیکها 24 ساعته نیستن در ضمن این بدیهی است که وقتی شما با مشکلی مواجه میشین که نیاز به برخی امکانات خاص نظیر آزمایش خون و سی تی اسکن یا عمل جراحی و ... داشته باشه اولین جایی که میتونه تمام این امکانات رو با هم داشته باشه بیمارستان هست و الا در صورت مراجعه به کلینیک و انتظار 4 تا پنج ساعته تا معاینه پزشک، ممکنه دوباره به بیمارستان ارجاع بشید و همون آش و همون کاسه.

سیستم کند بهداشتی کانادا در جهان زبانزد خاص و عامه ولی بهر حال نمیشه انکار کرد که همین سیستم کند پزشکی امکاناتی داره که نه تنها در ایران و گاه در خیلی از کشورها پیدا نمیشه. من برخی رو دیدم که بیماریهای جدی داشتند و از ژاپن برای درمان به یکی از بیمارستانهای مدرن کانادا آمده بودند که البته اگه همین درمان برای یک کانادایی تقریبا رایگان باشه برای این اشخاص 40 تا 50 هزار دلار حداقل آب میخوره.
یکی از دوستانم به علت تپش قلب خفیف، یکبار به بیمارستان مراجعه کرد و بعد که از بیمارستان برگشت دیدم کلی سیم به سینه اش وصله و همه متصل به دستگاهی بود که به کمرش بسته شده بود ازش پرسیدم اینها چیه بهم گفت سیستم جایگزین تست ورزشه. گفت تست ورزش در زمان محدودی اجرا میشه و قادر نیست خیلی از مشکلات مخفی قلب رو که در زمانهای مختلف خودشو نشون میده آشکار کنه در عوض این سیستم که به یک حافظه متصل شده قادره تمام تپشهای قلب منو در طی 48 ساعت زندگی عادی ضبط کنه و پزشکان میتونن این اطلاعات رو تجزیه و تحلیل کنن.

در زمانی که من ایران بودم پسرهای من که هنوز دندون شیری دارند دندون درد گرفتند و به دکتر متخصص که مراجعه کردم به من گفت بچه هستند و کاریش نمیشه کرد مگه بیهوشی بدیم و درمانشون کنیم یا اینکه دندون شیریه و تحمل کنید و فلوئور تراپی میتونیم بکنیم تا چند سال دیگه بریزن، راستش ما ترسیدیم و دست نگه داشتیم. در اینجا پسر کوچیک من 4 تا از دندونهای شیریشو عصب کشی کرده و با سفید پر کردند و حدود سه دندون دیگشو هم پر کردند همه با کارت بیمه و بدون اینکه از ما ریالی پول بگیرند و خانوم من هم بهمین ترتیب یک عمل جراحی سرپایی در بیمارستان انجام داد عملی که شاید در ایران دو سال پیش حداقل 400 هزار تومن میدادیم ولی اینجا رایگان بود. اینجا هر کس باید یک پزشک عمومی خانواده داشته باشه و همین پزشک عمومی خانواده هم کم پیدا میشه که اکثر مردم به پزشکهای عمومی کلینیکها مراجعه میکنند. بدون سفارش و نامه یک پزشک عمومی، هیچ پزشک متخصصی نمیتونه مریض رو معاینه کنه و معمولا بعد از معرفی توسط پزشک عمومی، از یکماه تا سه ماه طول میکشه که پزشک متخصص وقت تعیین کنه. اگه مورد اورژانسی باشه باید به بیمارستان مراجعه کنید و دوباره اون برنامه ای که در اورژانس گفتم وجود داره و صد البته مریض اگه در روال درمان بیفته امکانات کامل بیمارستانی و پزشک در اختیارش هست.

به نظر من رایگان بودن خدمات درمانی معضلی برای دولت شده، از یکطرف دولت از پس حقوق بین 60 تا 100 هزار دلار در سال هر کدام از چندین هزار پزشک و پرستاری که باید اضافه بشن برنمیاد و از طرف دیگر یک نظام مافیایی بر سیستم پزشکی این کشور حکمفرماست که از این ضعف دولت سوء استفاده کرده و از تایید مدارک پزشکی پزشکان تحصیلکرده در کشورهای دیگرجلوگیری کرده و مانع جذب پرسنل مهاجر میشه. مگر آنکه تقریبا از صفر شروع کرده و برای سالها دوره هایی رو در اینجا بگذرونن.
هزینه این خدمات (زیاد یا کم) تمام و کمال از مالیاتی تامین میشه که هر کانادایی بعد از 18 سالگی در دادنش سهم داره و سالی یکبار هم باید حساب پس بده، با توجه به نزدیک شدن زمان پر کردن اظهارنامه مالیاتی، پستی در این زمینه خواهم گذاشت.

حالا دوباره میخوام یک سری اطلاعات به کسانی که سالهاست اینجا مقیم هستن و شاید ندونن بگم.

چقدر اطلاعات درمورد منازل تعاونی یا "cooperative" دارین؟

منازل تعاونی به منازلی اطلاق میشند که دولت اونها رو خریده و بابت اجاره از مستاجرین پولی نمیگیره ولی نگهداری اون ساختمان بر عهده ساکنین اون ساختمان با توجه به تخصصهایی که دارند هست. این نوع منازل که امکانات کامل یک مجتمع مسکونی و حتی بیشتر رو دارند در عین حال ساکنینش به جای 1000 دلار یا 900 دلار در ماه فقط 300 تا 400 دلار در ماه پرداخت میکنند.

اگه حال دارید تو اینترنت در موردش سرچ کنید و ثبت نام کنید و برید تو نوبت دریافت و اگه حال سرچ ندارید واستید تا در پست بعدی من به شما اطلاعات بدم.

این پست متعلق به وبلاگ "از ایران تا کانادا" میباشد و کپی برداری از آن حتی با ذکر مرجع، مورد تایید نویسنده نیست.

اورژانس یعنی فاجعه

2011-01-23T23:58:00.000-05:00

چند روز پیش برای اولین بار گذارم به بخش اورژانس یکی از بیمارستانهای اینجا افتاد، کسانی که کانادا زندگی میکنند تا آخرشو میتونند حدس بزنند. پسر کوچیکم از بالای کمد به زمین افتاده بود و پشت سرش با برخورد به جسمی تیز زخمی شده بود و نیاز به بخیه داشت. مادرش ساعت شش عصر اونرو به بخش اورژانس بیمارستان رسوند و من هم ساعت 10 شب به اونها ملحق شدم. همونطور که از همه شنیده بودم فاجعه بود. برای اینکه حدس بزنید چطور بود بهتون میگم حالت یک بیمارستان پیشرفته در زمان بحران. از راهرو بیمارستان که رد میشدم برسم به محل انتظار بیماران سرپایی، صفهای تختی بود که در سالن چیده شده بود و مریضهایی که با آمبولانس آورده شده بودند و سرم بدست منتظر بودند پزشکی یا پرستاری چیزی پیدا بشه بیاد ویزیتشون کنه. در بین آنها دیده میشد، مردی حدود هشتاد سال که تصادف کرده بود و زیر چشمش کبود و صورتش به شدت زخمی بود. مریضهایی که بر اثر سکته قلبی آورده شده بودند. آمبولانسهایی که همینطور مریضها رو میاوردند و در صف میگذاشتند ومیرفتند. روال کار به اینصورت بود که مریضهای اورژانسی به محض آورده شدند توسط آمبولانس توسط یک پرستار ویزیت میشدند و اگر ایشون تشخیص میداد که مریض میتونه تا ویزیت پزشک زنده بمونه، ( بله زنده بمونه) در صف انتظار گذاشته میشد. اینهارو که دیدم گفتم وای به حال ما که برای بخیه زدن اومدیم. اینهارو رد کردم تا رسیدم به بخش پذیرش و دیدم حدود 20 نفر هم سرپایی منتظر هستند. میخواستم پیشبینی کنم ببینم تا کی اونجاییم، از خانومم پرسیدم از ساعت شش عصر که اومدی چند نفر رو راه انداخته اند گفت فقط یکنفر که گفتم تا صبح اینجاییم. زخم سر پسرم همونجور باز خشک شده بود و تنها کاری که تو این 4 ساعت کرده بودند اونوضدعفونی کردن که خودمونم میتونستیم اینکارو بکنیم. ساعت 11 مارو صدا کردن داخل، خوشحال شدیم و گفتیم تموم شد و میریم خونه، رفتیم تو اتاق ویزیت، یک پرستار اومد گفت "باید بخیه بشه" منم دنبال کلمات میگشتم که بهش بگم بعد از 5 ساعت چش بسته غیب گفتی. گفت ولی ما اجازه نداریم باید پزشک بیاد و اونم نظر بده. گفتم بخیه که دیگه پزشک نمیخواد.گفت بهرحال باید بیاد بینه که علائم دیگه ای نداره. نکته ای که اینجا جالبه برام اینه که غیر از برخی بیمارستانهای خاص، اکثر پزشکان و مخصوصا پرستاران اینجا انگلیسی بلد نیستند حرف بزنند و فقط میفهمند. حالا خانم من هم کبکی بلد نیست حرف بزنه و فقط میفهمه. وقتی من رفتم تو اتاق دیدم. پرستار داره فرانسه سوال میپرسه خانومم هم انگلیسی جواب میده و اینجوری با هم حرف میزنند برام کمی خنده دار اومد. از پرستار پرسیدم این دفعه اوله که من همچین چیزی رو به عمرم میبینم چرا اینطوریه؟ میگه آخه اینجا خدمات پزشکی رایگانه پزشک و پرستار هم کمه، خیلیها هم که مرض زیاد جدی ندارند میان اورژانس و اینطوریه که معطلی داره. البته بگم مرض جدی برای اینها یعنی در حال مرگ و زخمهای عمیق که خونریزی زیادی نداره، شکستگی استخوان، دررفتگیها، ضربه خوردیگهای توام با درد زیاد و حتی بیماران مشکوک به سکته قلبی و مغزی زیاد جدی حساب نمیشن و میتونند منتظر بمونند. بهش گفتم من برای همین به اصطلاح رایگان شما برای اینکه زیاد معطل شدیم امشب باید 100 دلار خرج تاکسی و چیزهای دیگه بدم، جایی سراغ ندارین از ما 200 دلار هم که شده بگیره ولی کارمون رو زود راه بندازه تا دفعات بعد اگه خدای نکرده چیزی پیش اومد بریم اونجا، که گفت فکر نکنم اینوقت شب پیدا کنید. خلاصه من با پسر بزرگترم تاکسی گرفتیم و برگشتیم خونه و خانومم تعریف میکنه که ساعت 3 صبح جناب دکتر قهوه بدست تشریف آوردن و گفتن باید بخیه شه. به پرستارا گفتن باید بخیه شه، پرستارها هم گفتن ما نمیتونیم بچه کوچیکه باید دست پاشو نگهداشت، مادرش گفت نمیخواد نگهدارین این بچه بدون اینکه جیکش در بیاد عصب کشی و پرکردن دندون انجام داده که آقای دکتر گفت اگه اینطوره خودم بخیه میکنم. خلاصه وقتی اومدن خونه من که بازدید کردم دیدم این دکتر بدون اینکه محل رو بتراشه پوست و موی سر و خلاصه همه رو به هم دوخته که بنظرم میومد درست نباشه. یادم میاد پسر بزرگترم هم توی ایران بخیه نیاز داشت که کلا از زمانی که بردیمش اورژانس تا بخیش کردن کلا 45 دقیقه طول کشید. از ساعت 6 عصر تا 4 صبح که برگشتن خونه یعنی 10 ساعت برای 5 تا بخیه، تازه منت هم سرمون گذاشتن که باید شش هفت صبح برمیگشتین و شانس آوردین. اینو نوشتم که وقتی اسم اورژانس رو در کانادا شنیدین بدونید یعنی چی.

حالا برای ساکنین کانادا کسانی که حدود دو ساله اینجا زندگی میکنن هم اطلاعاتی بدم که نگن این همش برای کسانی که نیومدن بلده چیز تعریف کنه و خبر بده.

فکر کنم که خیلی از شماها نمیدونید که دولت طرحی داره به نام Shelter allowance که شرائطش در هر استان فرق میکنه. این طرح کمک هزینه کوچیکی برای اجاره مسکن میده به خانواده هایی که مستاجر هستند و درآمدشون از حدی پایینتره. حدود 80 دلار در ماه دولت کبک کمک هزینه پرداخت میکنه. فقط کافیه به Revenue Quebec زنگ بزنید و بخش Shelter allowance رو انتخاب کنید و مامور مربوطه که گوشی رو برداشت، طبق معمول خودتونو بهش معرفی کنید و بگید برای این طرح زنگ میزنید اون هم سوالهایی رو از شما خواهد پرسید و برای شما فرمهای مربوطه رو خواهد فرستاد. اگر علاقه مند به این طرح بودید، اطلاعات مربوط رو در آدرس ذیل پیدا خواهید کرد.
http://www.habitation.gouv.qc.ca/en/programmes/depliant_allocation_logement_ang.pdf
بعدا بتدریج درمورد بقیه طرحها و برنامه های دولت کانادا برای رفاه بیشتر مردم صحبت خواهم کرد.
--------------------
این پست رو کمی زود گذاشتم چون پست بعدیم رو شاید کمی دیر بگذارم.

این پست متعلق به وبلاگ "از ایران تا کانادا" میباشد و کپی برداری از آن حتی با ذکر مرجع، مورد تایید نویسنده نیست.

شروع فصل دوم

2011-01-22T00:39:00.000-05:00

باید اقرار کنم که کلی از پیامهای شما انرژی گرفتم. بدون این پیامها شاید انگیزه زیادی برای ادامه نداشتم. خیلی چیزها رو فهمیدم و یکیش این بود که این وبلاگ بیش از اون چیزی که من فکر میکردم خواننده داره. الان فهمیدم حداقل 300 نفر در روز بطور غیر مستقیم علاوه بر آمار 500 نفری که من داشتم، از طریق شبکه های دیگه نظیر گوگل و ... وبلاگ رو تعقیب میکنند و باید اقرار کنم که اطلاعی نداشتم. این وظیفه منو خیلی سنگینتر میکنه.

در پیامهای گذاشته شده حداقل 95% از شما لطف داشتید و خواهان ادامه وبلاگ شدید.

نکته ای که کمی منو متعجب کرد این بود که خیلی از منتقدین در مورد درخواست نظرخواهی من، "نظر" رو با کامنت و حتی سوال اشتباه گرفتن و در جواب اینکه من "نظر" خواستم جواب دادن که ما "سوال" میکنیم و تو جواب نمیدی و بنابر این کامنت نمیگذاریم. راستش علاوه بر نوشتن متون این وبلاگ، من بسکه سوال جواب میدم دیگه اشباع از سوال شدم حداقل هفته ای 50 سوال. البته نه اینجا بلکه در ایمیلی که دادم و در وبلاگ هم موجوده. من در مورد نظر صحبت کردم. لازم نیست یادآوری کنم "نظر" یعنی نقد مطلب گذاشته شده از دید خواننده. نه سوال غیر مرتبط و نه کامنت و نه چیز دیگه. نظر مرتبط با متن گذاشته شده میتونه مکمل متن باشه و اطلاعات ناقص متن رو تکمیل کنه. وظیفه من گذاشتن یک سری اطلاعات اولیه و تحریک فکر خواننده است و اگر خوانندگان این اطلاعات رو تکمیل کنند و با هم تعامل داشته باشند میتونه مفید باشه، اگه غیر از این باشه اون ورودی و خروجی که من انتظار دارم رو نمیده. بهر حال سوالی هم در اینجا پرسیده میشه اگه من ببینم سوالی عمومی هست یک پست براش میگذارم.

ولی راستشو بخواین جواب خیلی از سوالها با یک سرچ ساده و رفتن به سایت مرتبط به سادگی بدست میاد. اینکه سایت به زبان انگلیسی یا فرانسه هست و ما نمیتونیم بخونیم عذر بدتر از گناهه. شما پا در راهی گذاشتید که اگه حداقل نیازهای لازم برای اون راه رو تامین نکنید و کمی هم غیرت ایرانی داشته باشید وارد سرزمینی خواهید شد که براتون به جهنم بدل خواهد شد. نمیخوام امید الکی بهتون بدم دارم واقعیت رو بهتون میگم برای اینکه نمیخوام وارد اینجا بشید و کم کم منفعل بشید و در نهایت کل آرزوتون فدا کردن خودتون به بهای پیشرفت فرزندانتون خلاصه بشه. نمیخوام تو قطار مترو که نشستید با اینکه دور تا دورتون مردم شاد و خندان مشغول صحبت هستند شما احساس غربت و تنهایی کنید. نمیخوام در اینجا به ایران و ایرانی به چشم یک جهان سومی دیگه که کانادا براش بهشته نگاه بشه. برای این مردم چیزهایی که شما اونجا داشتید و گذاشتید و اومدید قابل تصور نیست.

برای این مردم مهمانیهای خانوادگی و مجللی که یک ایرانی در فضای گرم و صمیمی برگزار میکنه قابل تصور نیست. این مردم هرگز غذاهای خوشمزه ای که سفره های ایرانیان رو هر روز رنگین میکنه هرگز نچشیدن و اگر فقط یکیش رو بچشن عاشقش میشن و دربدر بدنبال یک مغازه یا رستوران ایرانی میگردند. برای این مردمی که حداقل 12 ساعت در صف طویل اورژانس میمونن تا دکتری قهوه بدست با حالت مسخره بیاد ویزیتشون کنه قابل تصور نیست که ما از کشوری میایم که اگه یک ساعت در مطب دکتر و یا نیم ساعت در اورژانس بیمارستان کشور خودمون منتظر بمونیم چه الم شنگه ای که به پا نمیکنیم. خلاصه من اصلا دوست ندارم که یک ایرانی با غرور وارد این کشور میشه در همون ابتدا فقط برای اینکه ملزومات اولیه این سفر رو تدارک ندیده غرورش بشکنه.

اومدن به کانادا یعنی یک سابقه کار ساده، ارائه مدرک تحصیلی که الان دیگه تو دست هر کی چند تاش پیدا میشه بعلاوه پرکردن دو سه تا فرم و یک مصاحبه الکی به زبان فرانسه با سوالات تکراری که دست همه هست و انتظار... به همین سادگی. همونطور که قبلا هم گفتم این یعنی تازه رسیدن به پای کوه با اتومبیل و حالا باید پیاده شید و کوهنوردی کنید. ازینجا ببعد برد رو کسانی میکنند که از قبل خودشون رو برای این کوهنوردی مهیا کرده باشند و با برنامه و نظم پیش برن.

نوبت شما

2011-01-15T12:14:00.020-05:00

برای ادامه نوشتن به انگیزه نیاز دارم.

وقتی فکر میکنم که این صفحه از حالت وبلاگ شخصی دراومده و اکثرا توش خبرها و نقدها و اطلاعات و توصیه ها به خوانندگان میشه. وقتی فکر میکنم به محض اینکه دردودلی از خودم بنویسم نه تنها توجهی نمیشه بلکه همین خواننده ها که میان و پیام تشکر میگذارن دو تا هم بدوبیراه شاید بگن و برن. وقتی فکر میکنم که طی این مدت اطلاعات بسیار باارزشی رو جمع کردم که هنوز منتشر نکردم که میتونه خیلی برای همه مفید باشه ولی فعلا برنامه ای برای انتشار ندارم چون احساس میکنم که این وبلاگ زیادی یکطرفه شده و باندازه ای که خروجی داره ورودی نداره.
خلاصه با روزی بطور متوسط 500 بازدیدکننده و حدود 1000 ویو از صفحه و با فقط 9 تا 10 نظر از طرف شما اونهم بعد از 10 روز فکر میکنم در ادامه فقط گوشامه که داره بزرگ میشه.

همه اینها کمی انگیزه منو در ادامه انتشار اطلاعات به اینصورت کم کرده.

منتظر عکس العمل شما خوانندگان به این چرندیاتم هستم تا تصمیم بگیرم پست بعدم رو اینجا منتشر کنم یا نکنم.

خرید زمین در قطب شمال

2011-01-08T12:32:00.002-05:00

حدود 6 سال پیش که تصمیم گرفتم مهاجرت کنم در مورد آب و هوای سرد کانادا و نگرانیم در اینمورد با یکی از دوستام تو آمریکا صحبت کردم، به شوخی یا جدی نمیدونم ولی بهم گفت نگران نباش گلوبال وارمینگ داره کار خودشو انجام میده و تا وقتی تو بیای اینجا آب و هوای اینجا گرم شده. الان بیشتر از یکساله که اینجام و دو زمستون کانادا رو دیدم و واقعا به این نتیجه رسیدم که گلوبال وارمینگ سریعتر ازونکه فکرشو بکنیم داره پیشرفت میکنه.

ازون آب و هوای سرد کانادا که همه ازش تعریف میکردند و دماهای زیر منفی 25 و 30 درجه و احساس سرمای 40 درجه زیر صفر نه تنها اثری نیست بلکه در این فصل سال دما گاهی بالای صفر هم رفته و به جای بارش برف، باران پاییزی میاد. دما در اکثر مواقع خیلی که سرد بشه زیر 10 یا 11 درجه زیر صفر نمیره و برف بسیار سبک میباره و قطع میشه.

سرزمینهای قطبی دارن عقب نشینی میکنن، چند وقت پیش یک کانادایی بهم پیشنهاد کرد اگه میخوای سرمایه گذاری خوبی بکنی و ظرف مدت کمی پولدار شی برو و در سرزمینهای قطبی در لبه مرز خشکی زمین بخر، چون الان ارزونه و مسلما با تاثیر گلوبال وارمینگ قطب عقب نشینی میکنه و قیمت اونها دهها و حتی صدها برابر خواهد شد.

حساب سرزمینهای خشک که معلومه ولی کارشناسان پیشبینی کرده اند که در طی چند سال آینده سرزمینهای معتدل بتدریج خشک و سرزمینهای سرد معتدل میشن. خیلی از رودخانه ها و دریاچه ها خشک خواهند شد و کشاورزی در خیلی از مناطق از بین خواهد رفت و مردم بتدریج با تغییر آب و هوا به سرزمینهای دارای آب بیشتر مهاجرت خواهند کرد.

خیلی از کشورها جهت نگهداری آب بر روی رودخانه های موجود سد خواهند زد و مانع از رسیدن آب به کشورهای دیگر خواهند شد. جنگهایی که در طی سالهای آینده بین کشورها صورت خواهد گرفت جنگ بر سر آب خواهد بود.

طوفانهای غیر قابل پیشبینی زیادی رخ خواهد داد. برخی ازمیکربها و ویروسهای مقاوم شده همراه با گرد و خاک خشک از نقطه ای به نقطه دیگر زمین خواهند رفت و باعث شیوع بیماریهای خطرناک خواهند شد. بتدریج آب اقیانوسها بالا خواهد رفت و خشکیها عقب نشینی خواهند کرد و زمین به سمت بی نظمی بیشتر حرکت کرده و وقتی که به آستانه این بی نظمی برسه، کل کره زمین جهت برقراری تعادل، حرکتی بزرگ خواهد کرد و حالا این حرکت به چه صورت باشه و اصولا آیا میتونه باعث از بین رفتن نسل بشریت بشه این سوالی است که کسی جوابشو دقیقا نمیدونه.

کپی مطالب وبلاگ "از ایران تا کانادا" حتی با ذکر منبع در وبسایتهای دیگر مورد تایید صاحب وبلاگ نمیباشد.

حساب و کتاب سالانه

2011-01-02T23:56:00.001-05:00

جهت اطلاع کسانی که اهل حساب و کتاب هستند،

دیروز داشتم حسابها و خرجهای هفتگیمو در کامپیوتر ثبت میکردم گفتم یه مروری هم به حسابهای گذشتم بکنم.

از اون روزی که وارد کانادا شدم یعنی اواسط آگوست 2009 تا به امروز 42600 دلار خرج کردم.

که 16000 دلار هزینه اجاره خونه بوده.

حدود 20000 دلار هزینه جاری خانواده

حدود 7000 دلار هزینه خرید وسایل منزل + هتل و ...

از این 42600 $ حدود 8500$ رو از جیب خرج کردم مخصوصا اون اوایل که تازه اومده بودم و تا چند ماه هیچ درآمدی نداشتم بقیه هم از درآمد همینجا بوده.

این سطح زندگی در مقایسه با سطح زندگی که در ایران داشتیم (البته قبل از هدفمند شدن یارانه ها) پایینتره. البته نه اینکه کمتر میخوریم، بلکه از نظر وسایل منزل و اتومبیل و غیره. بهرحال اینجا باید کمی حسابگر باشم چون الان دانشجویی بیش نیستم و باید مراقب خرجهام باشم و بشینم برای آینده برنامه ریزی کنم.

بعد از پر کردن اظهارنامه مالیاتی برای سال 2009 دولت برای چهار ماه اولی که اینجا بودم حدود 1000 دلار از مالیات پرداختی رو بهم برگردوند. پیشبینی میکنم بابت سال 2010 حدود 3000 دلار از مالیات رو بهم برگردونه.

البته خدا رو شاکرم ومعتقدم که روزی رسون اونه و قدم به قدم بهش نیاز داریم.

Jouyeuse anneé 2011

2010-12-31T02:41:00.006-05:00

Une petite vue de la ville de Montréal
La ville la plus rose et la plus heureuse au Canada

کمی پراکنده ولی هدفمند

2010-12-28T12:56:00.002-05:00

اینکه میبینید من به سوالات اینجا جواب نمیدم اینه که اولا ترجیح میدم به سوالاتی که به ایمیل فرستاده میشه جواب بدم. دوم اینکه اکثر سوالات پاسخش با یک سرچ ساده در اینترنت پیدا میشه. اگر هم سوالات مهم مشترکی بود بعد از مدتی براش یک پست میگذارم. من در پستهام بصورت غیر مستقیم گاه به نکاتی ریز و مهم اشاره میکنم که در صورتیکه به اینجا برسید و یا در اینجا باشید حتما با این مسائل برخورد خواهید کرد بنابراین اگه از حالا در موردشون بدونید برای شما بهتره. حالا بگذارید یکم بازارگرمی کنم، کسانی که با من جلو میان اگه پاشون به اینجا برسه مسائل اینجا از نظرشون غریب نیست. ولی اگه میخواین تنها پست آخر منو بخونید و تمام جواب سوالهاتونو اونجا پیدا کنید خوب این غیر ممکنه.

در مورد ادامه تحصیل از من میپرسید که من در موردش پست دارم، شرایط ادامه تحصیل رو میپرسید، خوب وارد سایت دانشگاه مورد نظر بشید و ببینید چه مدارکی میخوان شرایطشون چیه؟

در مورد مهاجرت میپرسید: لینکهای سمت راست وبلاگ من از صفر تا 100 مهاجرت شما به همراه فرمها و دستورالعملها برای مهاجرت رو دارند. لیست رشته های مورد قبول و بقیه اطلاعات هم در سایت اداره مهاجرت هست نه در جیب دلالان، توروخدا مثل آدمهای پخمه رفتار نکنید. وقت بگذارید و مطالعه کنید و بیخود پولتونو حروم دلالهای مهاجرت (یا باصطلاح عوام وکیل) نکنید. ولی قبل از مهاجرت بدونید که مهاجرت کار آسونی نیست شما خیلی از چیزهایی که در وطن دارید از دست خواهید داد و البته در عوض شاید چیزهایی بدست بیارید. بهرحال تصمیم برای مهاجرت به وقت و بررسی بسیار زیادی نیاز داره و اینکه میگید حالا اقدام میکنیم تا ببینیم چی میشه اشتباه محضه. چون نادانسته خودتونو در مسیری قرار دادید که هنوز تصمیمی منطقی در موردش نگرفتید.

در مورد برخی سوالات شما،
بابا یکم تنبلیو کنار بگذارید مطالعه کنید، این اینترنتی که در اختیارتون هست از شیر مرغ تا جون آدمیزاد توش پیدا میشه، هم جواب سوالتونو میگیرید و هم زبانتون قوی میشه. بیخود با تنبلی خودتونو وابسته به اینو اون نکنید و پول و وقتتونو حروم نکنید.

و اما...

اگه میخواید یکی از اهداف منو در راه انداختن این وبلاگ بدونید و اینکه چطور این همه سمج هستم در نوشتن پستهام و ادامه وبلاگ؟ اینه که میخوام جامعه ایرانی اینجا با هم در ارتباط باشند، ما حقمونه حداقل پنج یا شش نماینده در مجلس کانادا داشته باشیم. ما حقمونه دیده بشیم. ما حقمونه اینجا تو کانادا با هم تصمیم بگیریم و نظراتمونو به دولت کانادا ابلاغ کنیم. الان کاملا نمیدونم چطور ولی میدونم که خواسته دور از دسترسی نیست. مهاجران جدید ایرانی کانادا همگی ماشاءالله جوون و با انرژی و تحصیلکرده و روشنفکر هستند و تقریبا وقتشه که یک کامیونیتی متحد که تمام ایرانیان کانادا عضوش باشن ایجاد بشه. این کامیونیتی باید توسط همه ایرانیان اداره بشه، این کامیونیتی باید چند زیر کامیونیتی شامل تمام مناطق کانادا در خودش داشته باشه که اعضای اون زیرکامیونیتی بتونن برای منطقه خودشون تصمیم گیری کنن و نماینده خودشون رو معرفی کنن و با حمایت از ایشون باعث رای آوردن و ورود به بخشهای مختلف سیاسی و اقتصادی کانادا بشن. بهرحال ما هم باید در اداره این کشور نقش خودمونو نشون بدیم. ولی این کامیونیتی اگه مطابق با خواستهای ایرانیان بوجود بیاد، اگه هدف بهره برداری شخصی نباشه و ایرانیان مقیم کانادا این رو احساس کنند که همگی در اداره کامیونیتی و تصمیمگیری برابرند حتما کامیونیتی موفقی خواهد بود. مردم باهوشن و میفهمن کی میخواد واقعا برای اونا کار کنه و کی میخواد بعد از مدتی بهره برداری شخصی بکنه یا تبلیغات بده و درنهایت ماهی خودشو بگیره. من میدونم این کامیونیتی باید چه ترکیبی داشته باشه. هم از لحاظ فنی و هم از لحاظ ترکیب میدونم چطور باید ایجاد بشه که موفق بشه ولی شخصی هم که در ابتدا این کامیونیتی رو ایجاد میکنه مهمه، این مهمه که مردم بفهمند این شخص و کارکنان این کامیونیتی قصد بهره بردای شخصی ندارند. این مهمه که بوجود آورنده کامیونیتی درک درستی از فضای سیاسی و اجتماعی کانادا داشته باشه بنابراین باید سطح اطلاعات و تحصیلات خودم رو بالا ببرم.

اگه این کامیونیتی متحد ایرانیان کانادا اجرا بشه در هر رای گیری براحتی آب خوردن تصمیمگیری میشه و نماینده ای از طرف ایرانیان هر منطقه کانادا برای هر مسئله در اینجا معرفی میشه و همین ایرانیان عضو کامیونیتی در انتخابات به این نماینده رای خواهند داد و شما قدرت این کامیونیتی رو که منبعش خودتون هستید خواهید دید. فعلا تو ذهنم دارم برنامه ریزی میکنم و در مقالات و مجلات ایرانیان اینجا مطالعه میکنم تا افراد مستعد رو در آینده جذب کنم و در عین حال تواناییهای خودم رو بالا میبرم.

آینده متعلق به ما و بچه های ماست.

یک مهاجر ایرانی، محبوبترین سیاستمدار بزرگترین استان کانادا

2010-12-24T22:06:00.006-05:00

امشب شب کریسمس هست، معمولا مردم از یک ماه پیش از شروع سال نو و کریسمس به استقبال میروند و بازار حراجها و تخفیفها داغه ما هم مثل همه مردم به استقبال رفتیم و برای بچه ها درخت کریسمس خریدیم و من امروز رفتم و هدیه بچه ها رو خریدم که صبح بلند شدند ببینند بابا نوئل هدیه شونو آورده و زیر درخت کریسمس گذاشته. رسم قشنگیه و من هم دوستش دارم. آخرین روز جلسه گروه، وقتی کریسمس و سال نو رو به همه تبریک گفتم، از من پرسیده شد مگه شما هم این روز رو قبول دارید، گفتم حضرت عیسی پیغمبر ما مسلمانان هم هست بنابراین ما هم دلیلی برای جشن گرفتن این روز داریم.

حضرت عیسی و حضرت محمد هر دو از یک جد به نام ابراهیم هستند که دو پسر به نام اسحاق و اسماعیل داشت. حضرت عیسی از نوادگان اسحاق و حضرت محمد از نوادگان اسماعیل هست، که در پدر یعنی حضرت ابراهیم مشترک هستند.

جدیدا در کانادا آموزش و تبلیغ دین و مسائل دینی در مهدکودکها ممنوع شده. البته افرادی که همیشه یکطرفه قضاوت میکنند بنای اعتراض گذاشتند که اینجا آزادی نیست و اجازه تبلیغ مذاهب رو نمیدند و فلان و بسار ولی همین افراد توجه نمیکنند که اگه کانادا کشور لائیک نبود و تبلیغ دین در مدارس و کودکستانها آزاد بود مسلما دولت و دین رسمی هم مسیحی میشد و اونوقت هر روز که بچه هاشون از مدرسه برمیگشتند باید یک صفحه از انجیل رو حفظ کرده و کشیش هر روز یک ساعت در مدرسه براشون موعظه میکرد، دراینصورت آیا اذعان به آزادی در کشور کانادا میکردند؟! یا آزادی از نظر این آقایان یعنی فقط دین بچه ایشان باید تبلیغ شود و لا غیر...!

سکه همیشه دو رو داره و باید روی دومش رو هم دید نه اینکه روی اول رو مورد انتقاد قرارداد و از روی دوم رندانه چشم پوشی کرد.

مسئله دوم اینکه نماینده مجلس کبک، آقای دکتر امیر خدیر که از مهاجران ایرانی تبار هستند به عنوان محبوبترین چهره سیاسی کبک از طرف مردم برگزیده شدند، در لیستی که منتشر شده اسم ایشون در رتبه اول و آقای ژان شاره نخست وزیر فعلی کبک در رتبه بیستم قرارداره.

اولین باری که با اسم ایشون در اینجا آشنا شدم اولین حدسم این بود که ایشون بواسطه جامعه هزار پاره ایرانیان اینجا که فقط کنسرت فلان خواننده میتونه برای چند ساعت دور هم جمعشون کنه و از پیشرفت هموطنانشون زیاد خوشحال نمیشند به این مرتبه و مقام نرسیدن، که با خواندن مصاحبه ایشون با "مجله هفته" از این مسئله مطمئن شدم. ایشون در مقام و مرتبه ای هستند که شاید در آینده میتونند براحتی وزیر و یا نخست وزیر استان کبک بشند ولی به نظر من پتانسیل خیلی خیلی بیشتری دارند و نباید با قبول کردن این پستها کل پتانسیل خود رو آزاد کنند چون به محض قبول یکی از این دو پست، تبلیغات منفی مخالفین با شدت هر چه بیشتر آغاز خواهد شد و انرژی بسیار زیادی از ایشون خواهد گرفت و راه رو برای ادامه به مراحل بالاتر سد خواهد کرد.

به نظر من آقای امیر خدیر فعلا در حاشیه امنیت بوده و بعلاوه مردم را همراه خود دارند. مرحله بعد کمی دورتر از کبک و راه پیدا کردن به مجلس کاناداست که پس از این مرحله راه برای نخست وزیری کشور کانادا هموارتر خواهد بود. البته حزب Quebec solidaire همونطور که از اسمش پیداست کمی برای بقیه کاناداییها علامت سوال ایجاد خواهد کرد و در کنار مسائل دیگه آقای خدیر باید این مسئله رو هم یکجوری در ذهن کاناداییهای غیر کبکی حل کنند.

اعتبار بانکی- اینجا شما دیده میشید

2010-12-19T20:29:00.002-05:00

زندگی سختی داره راحتی داره، موفقیت داره شکست داره و من فعلا در مرحله جنگ هستم، هدفم اینه که یک بک گراند خوب از خودم اینجا درست کنم. گاهی موفقیتهای مقطعی پیش میاد گاهی هم شکست ولی باید از شکست درس گرفت. متاسفانه با توجه به قضاوتها و داوریهایی که در بین هموطنان عزیزم وجود داره من زیاد به کارهایی که دارم میکنم و جزئیاتش اشاره نمیکنم چون فعلا به انرژی منفی نیازی ندارم ولی در کل خدا روشکر راضی هستم. تنها مشکلم دلتنگیه.

بطور خلاصه بگم که بعد از هشت ماه کار در پلی تکنیک مونترال بعنوان محقق، از سپتامبر امسال به دکترای برق سویچ کردم و الان هم ترم اولم تموم شده. برای من که بین فوق لیسانس و دوره دکتری 10 سال فاصله افتاده و بسیاری از مفاهیم کلاسیک فراموشم شده بود تصمیم بسیار بسیار سختی بود. خیلیها میگفتند که اگه یک فوق لیسانس دیگه بگیری بهتره و زودتر فارغ التحصیل و جذب بازار کار میشی. راستش درست میگفتند ولی هدف من با اهداف بقیه دانشجویان کمی فرق میکنه. ترم اول که شروع نشده بود شک داشتم که بتونم شروع کنم ولی بعد ازینکه سه درس از دوره فوق لیسانسم رو بعنوان درس دکتری قبول کردند و فقط باید دو درس رو بعلاوه تز پاس کنم کمی امیدوارتر شدم. الان هم یکی از اونها رو با نمره A در ترم اول پاس کردم. این تجربه 10 ساله من هم خیلی به کمکم اومده و باعث شده نظرات جدیدی بدم که مورد توجه گروه واقع شده. ولی اوضاع همیشه هم اینجور خوب نیست، مقاله اولی رو که در یک ژورنال معتبر دادم بعد از 5 ماه بهش ایرادات مزخرفی رو گرفتند که فکر میکنم اصلا مطلب رو نگرفتند و فردا با استادم باید بشینیم یک جوابیه بهشون بدیم و توجیهشون کنیم که خودش هفت خوان رستمه. جالب بود که همین نظر من در یک کنفرانس مورد توجه بسیار زیاد شرکت ریم (شرکت سازنده موبایلهای بلک بری) قرار گرفته و پیشنهاداتی رو قراره برامون بفرستن. بگذریم.

چندوقت پیش یک نامه از رویال بانک کانادا برام اومد که شما با توجه به اینکه وضعیت حسابتون خوب بوده میتونید پولی رو که فریز کردیم بابت ویزا کارت پس بگیرید و کارتتون رو آپ گرید کنید. چند روز پیش وقت گرفته بودم از بانک و رفتم و ویزا کارت رو از کلاسیک 2 با 1000 $ اعتبار به ویزا گلد با 5000 $ اعتبار ارتقاء دادم. مزیت بزرگ ویزا گلد اینه که با توجه به اعتبارش اگه بخوام ماشین اجاره کنم دیگه پول بیمه از جیبم نمیدم و به جای مثلا 50$ اجاره ماشین در هر دفعه فقط 25 تا 30$ میدم. بهرحال درسته که درآمدم زیاد نیست ولی باید از همین درآمد کم هم طوری استفاده کنم که بتونم اینجا اعتبارم رو بالا ببرم که اگه فردایی از بانک 200 هزار دلار وام خواستم به راحتی بهم بده.

همونجا مشاور بانکی بهم گفت اگه کردیت لاین میخوای کارشو برات درست کنم، با اینکه چاهشو هنوز نکندم ولی بهش گفتم باشه.

کردیت لاین یک اعتباری هست که بانکها به دانشجویان دوره تحصیلات تکمیلی میدن و حداکثرش 60 هزار دلاره. حساب مستقلی در کنار حسابتون ایجاد میشه و این اعتبار در اون حساب قرار داده میشه، شما هر وقت نیاز به اون پول داشتید برمیدارید و از همون زمان متناسب میزان پولی که برداشتید باید حدود 4% سود سالانه پرداخت کنید تا زمانی که پول رو به حساب برگردونید تا دوباره بردارید. هدف از این وام کمک به ادامه تحصیل دانشجویان هست. شش ماه بعد از فارغ التحصیلی بانک برای شما برنامه ریزی میکنه که چطور اصل پول رو برگردونید. بهترین شرایط رو برای کردیت لاین بانک رویال کانادا داره که سود وام 4% سالانه هست و ضامن هم نمیخواد.

خلاصه مسئول بانک به من گفت چقدر از 60 هزار دلار رو الان میخوای در اختیارت بگذاریم و من گفتم فعلا 10 تا کافیه و اون 15 تا رو برام باز کرد. اگه خرجش کنم بقیش رو بهم میدن.

مشکل دیگه ای هم داشتیم که حل کردیم، کسانی که مقیم کانادا هستند میدونند علاوه بر پولی که ماهانه از طرف دولت به حساب خانواده برای بچه ها واریز میشه، حساب جدا گانه و مخصوصی هم برای اونها میشه باز کرد به عنوان هزینه تحصیل بچه ها برای دانشگاه(RESP). دولت سالانه 500 دلار با توجه به درآمد خانوار به این حساب برای هر بچه واریز میکنه، ولی نکته جالبش اینه که اگه پدر و مادر هم به این حساب ماهانه پولی واریز کنند، حدود 25% سود به بخش واریزی پدر و مادر تعلق میگیره البته پدر و مادر از این حساب نمیتونند پولی برداشت کنند و اگه حساب رو ببندند دولت پولی که واریز کرده پس میگیره ولی بچه که بزرگ شد حداقل حدود 30 هزار دلاری تو حسابش هست که میتونه برای ادامه تحصیل و یا شروع کاری استفاده کنه. یک همچین حسابی هم برای زمان بازنشستگی وجود داره که علاوه بر حقوق بازنشستگی حدود 100 تا 200 هزار دلار تو حسابتون پول خواهد بود.

مشکل ما این بود که بعد از نه ماه باز کردن حساب فقط پول واریزی خودمون و سود متعلق به اون در حساب بود و دولت پولی رو نریخته بود که با پر کردن چند تا فرم دیگه و تصحیح در برخی از اونها مسئول بانک به ما گفت که مشکل حل خواهد شد.

یکی از چیزهایی که من اینجا خیلی خیلی بهش اهمیت میدم خوش حساب بودن و دادن صورت حسابها سر وقت هست که نتیجش هم همین نامه هایی هست که از موسسات مالی میاد و پیشنهاد میکنند اعتبار رو بالا ببرند. این خوبه یعنی شما هر کاری که میکنید دیده میشه.

بر عکس در مملکت خودم که همیشه برای دادن مالیات شرکت زودتر از همه اداره مالیات بودم، بیشتر از اون مبلغی هم که کار کرده بودم مالیات و بیمه میدادم ولی آخرش جایزه بخشودگی مالیاتی به کسانی میرسید که مالیاتهاشونو دیر میدادند یا اصلا نمیدادند که شامل معافیت جریمه و ... میشد. همین چیزها افراد خوش حسابی مثل من رو از مملکت فراری کرده و افرادی رو که همیشه هزار کلاه سر صندوق پول دولت و بانکها میگذارند و پول مردم رو بالا میکشند رو ترغیب به موندن میکنه.

انواع جرم در کانادا

2010-12-07T21:39:00.004-05:00

متاسفانه سوالات زیادی مطرح شده که نمیتونم به آنها اینجا جواب بدم. لطفا اگه سوال دارید به من ایمیل کنید چون من در ایمیل ملزم به جواب دادن هستم حالا شاید یکم دیر ولی اینجا ملزم به جواب دادن نیستم. اینجا فقط سوالات رو میخونم و اگه مشترکاتی در آنها بود یک پست براش مینویسم. ایمیل من در پروفایل وبلاگم هست و همچنین روی فیسبوک هم هستم که سرچ کنید پیدام میکنید. سعی کنید سوالات مختصر و مفید باشند چون وقت و حوصله خوندن نامه طولانی رو ندارم.

و اما، یکی از آرزوهام اینه که اینجا موسسه یا شرکتی مادر تاسیس کنم و از ایرانیهایی که تخصصهای مختلفی دارند در پروژه های مختلف دعوت به همکاری کنم، البته بعد از اینکه دوره هایی رو حداقل به مدت یکسال در دانشگاهها و کالجهای اینجا گذروندند. دلم میخواد خدماتمون آنقدر خوب و با قیمتهای مناسب باشه که همه جای کانادا نمایندگی تاسیس کنیم تا اینها بفهمند ما ایرانیها چکاره ایم البته برای اینکار باید خیلی کار کنم. خیلی خودمو تقویت کنم. باید بتونم خودمو از جایگاهی بالاتر به اینها تحمیل کنم. اگه کسی زودتر از من میتونه اینکار رو بکنه و شرائطش رو داره لطفا اینکارو زودتر انجام بده. اگه نه، با کمک خدا، کار، کار خودمه.

اینارو اینجا داشته باشید،

مطلبی که خیلی وقت بود میخواستم بنویسم، در مورد خلاف و انواع آن در کانادا است.

اینجا دو نوع کار خلاف داریم، خلاف از نوع civil و از نوع criminal

وقتی شما به کسی یا جایی خسارتی میزنید که منجر میشه از شما شکایت کنه (Sue)، این نوع خلاف از نوع سیویل هست. در این نوع دعوا توصیه میشه که بطور خصوصی با شاکی وارد مذاکره بشید و به نوعی راضیش کنید در اینصورت کار به دادگاه کشیده نمیشه. در مرحله دوم یک مرضی الطرفین بین شما و شاکی تعیین میشه که دوطرف رو به نوعی با پرداخت خسارت و یا ... به صلح و صفا برسونه، پیشنهاد میشه که حتی الامکان نگذارید کار به دادگاه و قاضی کشیده بشه که در اینصورت هر دوطرف متضرر میشن و باید هزینه وکیل و هزینه های جانبی رو بپردازند و کلی وقت بگذارند تا مسئله حل بشه. حداقل هزینه وکالت در اینجا حدود ساعتی 100 دلار هست و برای یک کار دادگاهی گاه دهها ساعت کار لازمه. البته وکیل تسخیری هم درصورتیکه نتونید هزینه وکیل بدید به شما معرفی میشه ولی شما از میزان تجربه اش خبر ندارید.

نوع دوم خلاف از نوع criminal هست، خلافهایی از جمله دزدی، قتل، کلاهبرداری و ... از این نوع هستند. در این نوع خلاف، کار حتما به دادگاه کشیده میشه و خلافکار برای خودش وکیل میگیره، روند کار به اینصورته که متهم نامه ای از دادگاه مبنی بر معرفی کردن خودش دریافت میکنه و بعد ازش انگشت نگاری میشه، البته متهم قبلا باید وکیل خودشو حتما مطلع کنه، در صورت دفاع و محکومیت در دادگاه علاوه بر اینکه باید جریمه و احتمالا دوره محکومیت خود را طی کنه. بر حسب میزان خلافی که انجام داده شارژ میشه. یعنی در پرونده ای که مرتبط با سین نامبر شخص هست امتیاز منفی ثبت میشه. خلاف از نوع کریمینال در هر صورت میتونه در روند تبدیل شدن مهاجرت از کارت اقامت به پاسپورت کانادایی اختلال ایجاد میکنه. در موارد خیلی سبکتر میشه با طی دوره های بازپروری که شامل یک سری کلاس هست این امتیاز منفی رو از پرونده پاک کرد و یا متوسل به وکیل شد.

سعی کنید اینجا به خاطر هیچ و پوچ خودتونو به مکافات نندازید و روزگار رو بر خود تیره نکنید.

حق و حقوق کانادایی

2010-12-04T02:35:00.002-05:00

وقتی که مطلب آدم خونده میشه مسئولیتش هم سنگینتر میشه. من گاهی یک جمله رو مینویسم و چندین بار پاکش میکنم و عوضش میکنم که یک وقت سوء تفاهم پیش نیاد. چندین پست دارم که بعد از کلی وقت گذاشتن و نوشتن تصمیم گرفتم که منتشر نکنم و جزو چکنویس ذخیره کردم. وقتی جوونتر بودم و تو شرکتی کار میکردم دوست داشتم همه چی ایده آل باشه و اگه جایی سوء استفاده ای و زدو بندی میدیدم سعی میکردم وارد بازیشون نشم و برای همین دو سه بار کارمو عوض کردم.....( همین الان چهار بار این چیزی رو که میخواستم بنویسم رو پاک کردم و نوشتم و دست آخر پشیمون شدم از نوشتنش.) بگذریم.

در ادامه بحث گذشته در رابطه با سخت بودن بازگشت دوباره یک مهاجر و مخصوصا با فرزندان به کشور مثالی رو میزنم.

یکی از افرادی رو که الان با خانوادش بیشتر از 10 ساله اینجا زندگی میکنه و اتفاقا شخص کاملا مومن و روشنفکری هست بطوریکه دعای کمیلش در همین کانادا ترک نمیشه و البته خودش و بچه هاش آدمهای موفقی هستند و جزو خیرین اینجا هم هستند، کنجکاوی منو تحریک میکرد. یکروز بهش گفتم چرا شما اینجایین و به ایران برنمیگردین؟ به من گفت: "من حدود هشت سال پیش با خانواده و بچه ها به ایران برگشتم و همه چیز آماده بود که دوباره در همونجا زندگی کنم ولی بیشتر از چند ماه دووم نیاوردم."

دلیل اصلی ایشون بچه هاش بود. گفت: "بچه هام دو سه سال به روش اینجا زندگی کرده بودن و مدرسه رفته بودن و تازه داشتن وارد دبیرستان میشدن. وقتی وارد دبیرستانهای ایران شدن میون یک سری دانش آموز رفتن که تمام فکر و ذکر خودشون و خانوادشون کنکور و کلاسهای متعدد بعد از مدرسه ، معلمهای خصوصی و نیمه خصوصی بود. بچه هایی که از همون دوران مدرسه با استرس و ناراحتی و فشار آشنا میشدن."

گفت:" بچه من اوایل شبها نمیتونست بخوابه. میگفت بابا من نمیتونم با اینها رقابت کنم. مدرسه ای که بنا بود به همه آموزش رایگان بده الان همه معلمهای خوب رو جمع کرده بود و سالی (یا ترمی نمیدونم) حدود ده میلیون پول میگرفت و شده بود غیر انتفاعی و مدارس دولتی نسبتا تا قسمتی رایگان هم به حال خود رها شده بودند." میگفت که بچه اش شبها از استرس و اضظراب نمیتونست بخوابه. حتی معلمش یکبار بابت راستگویی تنبیهش کرده بود. ظاهرا شب قبل مهمونی داشته بودند و بچه نتونسته بوده تمریناشو بنویسه. معلم میگه چرا؟ و بچه خیلی با صداقت میگه مهمون داشتیم و معلم کلی جریمه بهش داده بود. بطوریکه دانش آموزان دیگه با تمسخر بهش گفته بودن تو چرا راستشو به معلم گفتی؟! خیلی راحت میتونستی بگی مریض بودم یا سرم درد میکرد و یک گواهی دکتر جعل میکردی... (آموزش دروغ گویی و کلاهبرداری بطور غیر مستقیم، از دوران مدرسه.)

دست آخر به باباش میگه:" بابا من با اینها نمیوتنم رقابت کنم اینها همه سوالات کنکور رو از همین الان حفظن و کلی کلاس میرن."

خلاصه : "کلاهمو قاضی کردم و گفتم خوب این بچه باید کلی کلاس کنکور و خصوصی بره. کلی استرس رو تحمل کنه و بر فرض بهترین دانشگاه هم قبول شه و بره معلوم نیست کار درخور رشته اش گیرش بیاد و تازه بعد دوباره کلی انرژی بگذاره و مطابق سنت اکثر دانشجویان زرنگ ایران برای یک دانشگاه آمریکای شمالی اقدام کنه و تازه همه اینها با اگر و اما و مشکلات. ما که داشتیم اونجا زندگی میکردیم و بچه بطور اتوماتیک اگه به درس علاقه داشت دانشگاهشو میرفت و کار هم پیدا میکرد. این چه کاریه که برگشتیم؟!!! "

و خلاصه فقط به خاطر بچه هاش دوباره برمیگرده میاد همینجا زندگی میکنه و اتفاقا یکی از بچه هاش فارغ التحصیل دانشگاه مک گیل مونترال و اون یکی دانشجوی پلی تکنیک مونترال هست.

این یک نمونه ای بود از اینکه خیلیها اگر هم به دلایلی بخوان برگردن. نمیتونن. (دوباره قابل توجه شمایی که هیچ تصوری ازینور ندارید و تا کسی گاهی غر میزنه، میگین چرا برنمیگردی؟)

مسئله دیگه ای که در اینجا توجه منو جلب کرده اینه که این مردم از حقوقشون به صورت تمام و کمال استفاده میکنن و در برخی از مواقع هم اگه کسی از حقوقش استفاده نکنه جریمه باید پرداخت کنه.

مثالی میزنم، وقتی که اوایل اومده بودم اینجا و رفتم امتحان رانندگی بدم، ممتحن یا بقول شما "افسر" که داشت از من امتحان میگرفت چند بار بهم گفت تو چرا نزدیک چهارراه که چراغش سبزه میرسی نیش ترمز میگیری و سرعتتو کم میکنی؟ اگه به این کار ادامه بدی ردت میکنم. گفتم حاجی جان، من میدونم چراغ سبزه. یکوقت میبینی یک آدم مستی، مریضی، چه میدونم عابر پیاده بی حواسی که نمیدونه چراغ من سبزه میخواد بگذره. اونوقت اگه سرعت من سر چهارراه زیاد باشه که میزنم بهش. گفت: خوب بزن، اون مشکل تو نیست، تو الان داری حق ماشینهایی که پشت سرتن و میخوان از حقوقشون استفاده کنن و از چراغ سبز رد شن رو ضایع میکنی و من این اجازه رو بهت نمیدم.

اونوقت بود که من با تمام وجود علت اون تصادفهای وحشتناک چهارراههای آمریکا و کانادا رو که در پی رد کردن اشتباهی چراغ قرمز توسط یک عابر پیاده و یا اتومبیل پیش میاد رو فهمیدم. اگه شما هم میخواین اینرو تجربه کنید کافیه یکروز بعنوان عابر پیاده وقتی میبینید چراغ شما قرمزه و ماشین هم خیلی دوره، به سبک ایران بخواین از یک خیابون اصلی رد شید، اونوقت خواهید دید که اون راننده دستشو روی بوق و پاشو روی گاز میگذاره و با سرعت به شما نزدیک میشه و تازه اگه شانس بیارین و جلوتون با شدت ترمز کنه، سرشو از پنجره درمیاره و بخاطر اینکه چراغ سبز اونو رعایت نکردین هرچی از دهنش درمیاد میگه.

اینو گفتم یاد یک خاطره افتادم، یکروز با خانواده با ماشین خواستم از انحرافی بزرگراهی در اصفهان که سربالایی هم بود خارج بشم، راهنما زدم و گازو گرفتم که بیام بالا دیدم ای دل غافل یکی وسط همین انحرافی سربالایی با موتور گازی داره گازمیده و به زور بالا میره. همونجا به مکافات زدم رو ترمز و پشت سرم کلی ماشین زد رو ترمز و نزدیک بود خلاصه بد تصادفی بشه پشت سر من. سرمو بیرون آوردم گفتم حاجی اینجا چیکار میکنی؟ موتور اینجا قدغنه حداقل از کنار برو چرا از وسط میری؟ گفت کوجا نوشتس که قدغنس؟ مگه جاده مالی باباتس؟ گفتم حاجی داشتی میمردی!! گفت: مگه شهر هرتس؟ گفتم راست میگی بخدا اگه شهر هرت نبود تو بایستی الان مرده باشی.

یک نمونه دیگه از این مسئله حق و حقوق رو در خدمات دهی به مشتریان اینجا میشه دید. وقتی شما میخواید از یک گیشه ای خدمات بگیرید، وقتی نوبت به شما میرسه تا زمانی که خدمات نگرفتید و یا از توضیح مسئول باجه و خدماتش راضی نشدین، اون بخش در خدمت شماست. میخواد یک دقیقه طول بکشه یا یک ساعت. یک نفر پشت سرتون باشه یا صد نفر. شما باید خدمات رو بگیرید و راضی از باجه برید. چه بسا مثلا در گیشه فروش بلیط مترو یا تمدید کارت مترو دیده میشه 3 یا چهار مترو میاد و میره و 50 نفر صف واستادن تا یک خانم و آقا که نزدیک بیست دقیقه داره با مسئول باجه کل کل میکنه کارش تموم شه بره ولی یکی جیکش هم درنمیاد و همه با صبر و تحمل منتظرن تا نوبت خودشون بشه.

یا در موقع رانندگی میدونید اینجا در پشت خط عابر پیاده حتی اگه عابر هم نباشه باید حداقل سه ثانیه توقف کامل کرد. که همین از خیلی تصادفات با عابر پیاده جلوگیری میکنه. البته خیلی از راننده ها از این قانون به نفع خودشون استفاده میکنن و دم ایستگاه مترو علاوه بر اینکه ترمز کامل میزنن اهل و عیالشون رو تو همون وسط خیابون سوار و پیاده میکنن ولی با اینحال از 10 تا ماشینی که پشت سرشون معطل میمونن خیلی بندرت میبینم یکیشون حتی یک بوق هم بزنه. چون خودشونو جای اون طرف میگذارند.

گاهی هم میخواین از عباس آقا سوپری دم کوچتون تو کانادا جنس بخرید، عباس آقا داره به یکی دیگه سرویس میده و پولشو حساب میکنه. میگی سلام عباس اقا... منتظر جواب نباش. عباس آقا تا کارشو تموم نکنه با این مشتریش و نوبت به تو نرسه، حتی نگاهتم نمیکنه. وقتی نوبتت که رسید خودش اول بهت سلام میکنه و سرویس میده.

خلاصه این مسئله حق و حقوق اینجا خیلی مهمه و کسی براحتی نمیگذاره تا حقش ضایع بشه و کسی هم براحتی حق شما رو ضایع نمیکنه.

بمونم یا برگردم؟

2010-11-28T17:23:00.002-05:00

بیشتر از یک سال پیش قبل از اینکه بیام پیامی گذاشتم و مهاجرت رو با مرگ مقایسه کردم چون واقعا باید از همه چیزها و شاید دلبستگیهایی که اونور داشتیم میزدیم و میومدیم. چون بیشتر ما (که عاقلتریم) علیرغم میل باطنیمون میام. وقتی کسی اینور میاد راه برگشتنش هر چی که میگذره سختتر و پر فرازو نشیبتر میشه.

من اینجا درمورد یک جوونی که کل خواسته اش از زندگی این بوده که یک بخور و نمیری از هر راهی در بیاره و شب هم دانسینگشو بره و بعد دید زندگی براش سخت شده چمدونشو با دو تا شورت و زیر پیرهن برداره و برگرده بگه من کانادا بودم، حرف نمیزنم. من اینجا از کسانی صحبت میکنم که دنبال تعالی و پیشرفت هستند. چیزی که شاید در وطنشون هم لیاقتش رو داشته اند ولی به دلایلی نتونسته اند ارضا بشوند.

بهترین مثالی که براتون از مهاجرت میتونم بزنم اینه که شما وارد یک غار تیره و تاری میشید که یک ورودی داره و یک خروجی و میدونید که اگه ازاین غار خارج بشید زندگی متفاوتی در انتظار شماست. ولی نمیدونید تا خارج شدن از این غار چقدر باید برید و چطور خارج شید، این رو وقتی وارد میشید باید یاد بگیرید. وارد میشید. میرید و میرید، هنوز راه ورود رو پشت سرتون میبینید، گاهی میخواید برگردید و به خودتون میگید بیخیال شو و برگرد بعضیها از همون ابتدا برمیگردند. ولی بقیه ادامه میدن. انقدر میرید که دیگه راه ورود رو پشت سرتون نمیبینید. نمیدونید چقدر تا خارج شدن ازین غار مونده. میخواید برگردید ولی میگید نکنه الان به خروج نزدیکترم پس بذار ادامه بدم. دیگه برگشتن سختتر از ادامه دادن میشه و همینطور باید ادامه بدید تا به نتیجه برسید.( قابل توجه شمایی که هنوز نیومدید و حتی تصور این برزخ برای شما ممکن نیست و به کسانی که گاهی غر میزنن به راحتی میگید چرا برنمیگردید؟). به نتیجه رسیدن شما به دو عامل بستگی داره. چی میخواید؟ و چقدر برای رسیدن به اون چیزی که میخواید آماده هستید؟

این حرف منو گوش کنید.

مهم این نیست که شما از کجا شروع میکنید. از کارگر ساده یک مغازه شروع میکنید یا از کار در یک شرکت مهندسی و یا دانشجو میشید. مهم اینه که 4 سال بعد وقتی به پشت سرتون نگاه میکنید، احساس کنید پیشرفت کردید. مهم اینه که برنامه ریزی برای پیشرفت داشته باشید. کار کردن شرافتمندانه واقعا مهمه. اینکه صبح تا شب میدوید تا دو لقمه روزی حلال برای خانوادتون بدون کلک و دغل دربیارید از همه چیز باارزشتره. اگه در کنار اون اطلاعاتتون رو ببرید بالا، به تحصیلات ادامه بدید و یا کالجی برید و حرفه ای رو خوب یاد بگبرید خیلی عالی میشه. برنامه ریزی داشته باشید. 4 سال اول به خودتون سختی بدید. وقتهای آزادتون رو الکی به هدر ندید.

زبان، زبان زبان اصل اول (10 بار تاحالا گفتم). یادش بگیرید. کسی که زبان بلد نیست. حرفشو نمیتونه بزنه. اینجا براش احترام قائلند و به روش نمیارند. به همون اندازه که برای یک نابینا و یا ناشنوا ارزش قائلند و به همون اندازه هم از حق و حقوقی که میتونست بدست بیاره در زندگی عقب میمونه و مجبوره پا روی خواسته هاش و تمایلاتش بگذاره. اینجا سرزمین تعارف و شکسته نفسی و سربزیری نیست. اینجا باید از موضع قدرت بگید من آنم که رستم بود پهلوان. بدون زبان چطوری اینو میتونید بهشون حالی کنید؟

کسی که میاد اینجا یا باید بمونه تا موفق بشه و یا اگه برگرده اونور همیشه دو هوایی زندگی خواهد کرد مگه اینکه برگشتنش علت محکمی داشته باشه. در این مدتی که اینجا هستید سعی کنید خودتون رو در مسیر پیشرفت قرار بدید تا چند سال آینده از خودتون راضی باشید

اگر دوباره مهاجرت میکردم، به کبک می آمدم؟

2010-11-25T00:23:00.016-05:00

بزودی......
---------------

ریشه نابسامانی کجاست؟

2010-11-13T17:07:00.007-05:00

از وضع ایران که خبر میگیرم و با خانواده و دوستام در ایران صحبت میکنم میبینم همه در حال انتظار هستند که وضع اقتصادی مملکت چطور میشه؟! در خارج هم که اخبار گوش میدم دولتها دارند ثانیه شماری میکنند که کی وضع اقتصادی مملکت تیرتپر میشه. پول یارانه ها در حال ریخته شدن به حساب مردم هست البته فعلا حق برداشت ندارند تا قیمت خدماتی نظیر آب و برق و تلفن بالا بره.

با مردم صحبت میکنم ، میگن که حقوقها هم باید بالا بره تا بشه کمی جبران گرانیهای اخیر بشه. ولی موضوع اینه که ریشه این نابسامانی اقتصادی کجاست؟

من ریشه این نابسامانی رو در هر دو طرف میبینم، یعنی مردم و دولت. مردم که سعی دارند بار تمام مشکلات اقتصادی رو بدوش دولت بندازند و هر وقت مشکلی پیش میاد مسئله نفت رو بهونه میکنند و میگن نفت داریم پس پولش کجا میره؟ ولی خودشون حاضر نیستن اندکی به بهبود وضع اقتصادی کمک کنند. وقت دادن مالیات که میشه همه از زیرش در میرند.

مگه پول نفت میتونه جبران تمام بودجه مملکت رو بکنه؟ تازه در زمانی که کشورهای خارجی هر وقت اراده میکنند میتونند نفت ایران رو برای تنبیه و یا جریمه و هر چی اسمش رو میگذارید نخرند و در صنعت نفت و گاز سرمایه گذاری نکنند. بیخود هم بهانه نکنید که پول مملکت میره تو جیب لبنان و فلسطین و فلان و بسار. من هر چند با این کار مخالفم ولی به هر حال این هم یک نوع سیاسته و به سیاستگزاری حاکمان زمان ربط داره. در همین کانادا و آمریکا هم سالانه چندین میلیارد دلار صرف کشورهای خارجی میشه ولی جوری برنامه ریزی میکنند که به نفعشون باشه نه اینکه برای یک نفر مثل حسن نصرالله که نگران مقرری ماهانشه و بعد از کلی جیره و مواجب از ایرانیها، بیاد و تمدن ایرانی رو زیر سوال ببره که دو نفر ارباب آینده عرب خوششون بیاد تا یکوقت به فکر خودش ایران وضعش تیرتپر شد دستشو پهلو اعراب دراز کنه. من جای دولت باشم در زمینه این آقا کمی تجدید نظر میکنم و از حالا به فکر پیدا کردن جانشینی سرسپرده تر میگردم. بهرحال اینجور هزینه ها شاید یکدهم درصد هزینه کل مملکت هم نیست.

دولت میخواد از مردم مالیات بر ارزش افزوده بگیره، باز همین مردم و یک سری کاسبهای سودجو که با لوله قوری پیشونیشون رو کبود کردند اعتصاب میکنند و هزار قسم دروغ میخورند که ما مالیات نمیدیم و درآمد نداریم و فلان و بسار. پس وضع مملکت چطور باید درست شه؟ جناب آقای بازاری! میمیری حاج خانم رو به جای بنز آخرین مدل با ماکسیما ببری تعطیلات؟ اشکالی داره مدل ماشینت یک نمره پایین بیاد؟ اشکالی داره یکم فقط یک کم، سطح زندگیتونو پایینتر بیارین و در عوض وظائف اجتماعیتونو انجام بدین برای پیشرفت مملکت و هموطناتون، که حداقل تو قبر کمی راحتتر بخوابید؟(به مرگ که اعتقاد دارید انشاءالله؟!) اشکالی داره به جای چند میلیارد یا چندصد میلیون ارثیه، 20% رو هم برای مملکتتون هزینه کنید که وظیفتونو نسبت به مردم و مملکتتون انجام داده باشید؟

اینطوری نشد. ما مردم هم باید قبول کنیم که وظایفی داریم و اونهارو به نحو احسنت انجام بدیم.

الحمدلله شما مردم که داد ترقی و آزادی خواهی و همه چی میزنید از همه بدترید روزبروز هم دارید به این بیرحمیتون اضافه میکنید و کم مونده گوشت همو فقط بخورید. چرا این حرفو میزنم برای اینکه چند روز پیش تو همین تلویزیون کانادا فیلمی دیدم که از ایرانی بودن خودم خجالت کشیدم. نمیدونم سعادت آباد بود یا شهرک غرب، یکی چاقو خورده بود فکر کنم به مردم التماس میکرد من خونریزی دارم، دارم میمیرم. همتون عین شمرذوالجوشن تماشا کردید تا این آدم بمیره. میدونید این فیلم به عنوان سمبل عاطفه یک ایرانی مسلمان اینجا نشون داده شد. اونجا شما اونو بعنوان کوتاهی پلیس حاضر در صحنه پخش کردید. خوب فرض که پلیس ایران همونطور که شما میگید در زمینه جرم و جنایت زیاد از خودش عکس العمل نشون نمیده و فقط کارهای سیاسی از نظر اون یعنی جنایت، شما مردم چی ؟ شما مرده بودید؟ اینقدر مهمه براتون که یکی جلو شما جون بده ولی جنابعالی اونو به بیمارستان نرسونی که یکوقت اونجا گرفتار میشید و وقتتون تلف میشه؟ نه بابا شما دیگه نوبرید به خدا. میگم شما چون واقعا اگه من اونجا بودم اینکار رو میکردم کما اینکه قبلا هم کارهایی از این دست کردم. کم کم دارم فکر میکنم واقعا ایران و ایرانی داره از دست میره. بدست خودش هم داره از دست میره. ایران و ایرانی واقعا مستحق عذاب الهی هست. موجودی بی عاطفه. از زیر مسئولیت در برو. وظائف اجتماعیشو انجام نمیده چون مثلا دولت رو قبول نداره. دولت دیگه هم بیاد به یک دلیلی از زیر وظائفش شونه خالی میکنه. اون کسی که هویت ایرانی رو داره از بین میبره ایرانیها هستند. نه حسن نصرالله نه دولت و نه کس دیگه. این خودتی که هویت خودتو داری از بین میبری. با فقط شعار آزادی دادن و حرف سیاسی زدن و به این و اون فحش دادن و تو اینترنت مارش "ای ایران" پخش کردن تو نمیتونی ایرانی باشی. تو در عمل هویت خودتو به گند میکشی خودت هم خبر داری ولی کاری نمیکنی.

گفتم دولت هم مقصره، چرا مقصره؟ در همه جا مردم از دولت سرمشق میگیرند. اگه دولت وظائفش رو بخوبی انجام نده مردم هم انجام نمیدن و سعی میکنن به هزار بهانه و دغل از زیر وظائفشون شونه خالی کنند. دولت احمدی نژاد دو کار خوب انقلابی کرد، یکیش سهمیه بندی کردن بنزین بود، که تونست به وسیله اون این مردمی که روزانه چند میلیون دلار پول بی زبون مملکتو دود میکردن کنترل کنه و دومیش قطع کردن تدریجی یارانه ها و ریختن پول آن به حساب مردم که به نظر من هنوز در ابتدای راه هست.

ولی دولت نقاط ضعف بسیاری داره که اگه رفعش نکنه نمیتونه خودش و مملکت رو ازین دره ای که سالهاست در اون هستیم به بالا هدایت کنه چه بسا دیواره این دره در سالهای اخیر اگه زود عمل نکنیم ریزش هم خواهد داشت.

سیستم اداری دولت نیاز به تصفیه و بازنگری اساسی داره. کارمندها و روسای سودجو و رشوه بگیر به هر قیمتی باید حدف بشوند. یکی از عوامل بدبین شدن مردم به دولت کارمندان سودجوی دولت در هر بخشی، از بخش اداری گرفته تا بخشهای امنیتی و سیاسی همینها هستند. که نتیجش این میشه مردم میخوان سفره خودشونو از دولت جدا کننند و باعث ضرر فراوان به مردم و دولت و نهایتا مملکت میشه.

پول نفت اون هم نفتی که قیمتش همیشه در نوسانه جوابگوی دائمی هزینه مملکت نیست، تنها جایگزین اون مالیات هستش. اونهم عادلانه و به نسبت درآمد. این کار باید حداکثر تا یکسال دیگه انجام بشه. از تجربه کشوری مثل کانادا حتما استفاده کنید. کانادا میگم برای اینکه فقط این کشور به عنوان کشور پیشرو در اقتصاد بود که در بحران اقتصادی تونست دوام بیاره و مردمش رو هم حمایت کنه. کارهایی که میبینم دولت ایران داره تازه شروع میکنه اینها اینجا پنجاه سال پیش شروع کرده اند و کلی تجربه دارند.

در زمینه مالیات، این نکته رو ذکر کنم که دولت ایران هم مثل دولت اینجا باید به مالیات به چشم اعتبار هر کس نگاه کنه. نمیشه کاسبها و مردم عادی رو فقط وادار به دادن مالیات کرد. ولی اگر اعتبارهایی برای مالیات دهنده درنظر گرفته بشه و به این اعتبارها تسهیلاتی تعلق بگیره، که مستمر باشه در کمتر از پنج سال همه با علاقه مالیات خودشون رو خواهند پرداخت تا از دوستان خودشون که این تسهیلات رو میگیرند عقب نیفتند.

برای مثال: دولت، شما میخوای سه درصد مالیات بر ارزش افزوده بگیری، در کنارش این قانون رو بگذار کسی که این مالیات رو میده اگه ورشکست شد من بر حسب اعتبار این شخص و مبلغ مالیاتی که پرداخته تا چند صد میلیون بهش وام میدم که قسمتی از اون میتونه بلاعوض باشه. باور کنید چنین برنامه ریزی هایی سخت نیست. کافیه سازمان مالیاتی کشور یا سازمان برنامه و بودجه خدابیامرز یک بخش تحقیقاتی راه بندازن و چند نفر رو استخدام کنند که صبح تا شب در این زمینه تحقیقات کنند و حتی سفرهای تحقیقانی" مفید" خارج از کشور هم داشته باشند و از تجربیات دیگر کشورها استفاده کنند.

خوب معلومه به یک کاسب بدون هیچ تشویقی بگی بیا سه درصد از سود هر چیزی که میفروشی رو بده من. اونم میگه زکی، خودتی، من نمیدم.

هر شخصی باید در کشور وقتی 18 سالش تمام شد (مثل کشورهایی نظیر کانادا و آمریکا) فرم مالیاتی پر کنه. نباید فقط به بخش شرکتها و موسسات و کاسبها محدود بشه. حال اگه این شخص درآمدش از حدی کمتر بود، مالیاتی ازش گرفته نمیشه و اگر مالیات بر کالا پرداخته بهش برگردونده میشه. بر اساس درآمد، این مالیات افزایش پیدا میکنه و صد البته هم اون اعتباراتی که در بالا گفتم برای مالیات دهندگان در کشور در نظر گرفته بشه. اعتباراتی برای بازنشستگی خدمات درمانی، ورشکستگی، فرزندان و ... .

آقای دولت، باید به بخش خصوصی بهای بیشتری بدی. باید بخشهای خدماتی و اقتصادی دولت به بخش خصوصی واگذار بشه ولی نه بصورت فعلی که اگه واگذار نمیشد بهتر بود بخدا. نه اینکه بگذاری تو بورس و بعد یکی دیگه از وابستگان خودتو که اصلا شاید تجربه ای در اداره اون واحد نداره بفرستی که اونو بخره و اون هم دوباره اون بخش رو به یکی اجاره بده تا بلکه بتونه اداره اش کنه و دست آخر اون واحد تولیدی بر باد فنا بره.

خداییش کسی که در بورس با پولی که خودش زحمت نکشیده و درنیاورده و خودش یکجورایی حقوق بگیر توست بیاد اون واحد تولیدی که مملکت سالها با خون و دل به اینجا رسونده بخره، آیا انگیزه ای برای بارور کردنش خواهد گذاشت؟ و یا اصولا اهداف سیاسی و یا شخصی خریدار بیش از اهداف اقتصادی برای ایشون اهمیت داره؟ نکن آقا نکن که داره دودش به چشم خود شما به عنوان دولت و مردم میره. اینجا این اتفاق یکدفعه افتاد و الان دارن بخاطر این مسئله نخست وزیر رو مجبور به استعفا میکنن که شما به سبب منافع سیاسی شخصی مملکت و اون واحد تولیدی رو در خطر انداختی.

خلاصه به نظر من اصلاحات باید از دولت شروع بشه که اگه این کار انجام بشه، نتیجه اش اعتماد متقابل مردم و شرکت اونها در مسائل اقتصادی و حتی سیاسی و حل شدن خیلی از معضلات مملکت خواهد بود. بزرگترین شرطش اینه که دولت از افراد متعهد و باسواد ( نه فقط متعهد و بی سواد ) استفاده کنه و یک کار کارشناسی دقیق و سریع انجام بده. دولتی که تونست اون دو کار بزرگ ( سهمیه بندی کردن بنزین و مسئله یارانه ها) رو انجام بده اگه کمی در انتخاب افراد شایسته دقت کنه و افراد ناشایست و بددل رو حذف کنه این سد رو هم براحتی رد خواهد کرد.

اگه بخوام از بحثم نتیجه بگیرم باید بگم دولت باید چهار کار اساسی رو دنبال کنه:

1) تصفیه سیستم اداری و اجرایی دولت از افراد ناباب و رشوه گیر و غیر شایسته و وارد کردن افرادی مستقل با تجربیات و معلومات علمی و عملی بالا در جهت بهبود اعتماد مردم و برنامه ریزی بهتر.
آقا انصاف بده، یکبارم این مسئله بگیرو ببند رو در خودت اجرا کن فقط که اشرار در مردم نیستن.

2) استفاده از تجربیات مشابه کشورهای پیشرفته در برابر بحرانها

3) اجباری کردن تکمیل اظهارنامه مالیاتی برای تک تک ایرانیان

4) برقراری مالیات در کشور و از جمله مالیات ارزش بر افزوده ولی اینبار شروع بصورت اختیاری و در عوض پرداخت مالیات، اعتبارتی به مالیات دهنده به همان شکل که ذکر کردم تعلق گیرد. بطوریکه افرادی که از زیر مالیات فرار میکنند احساس کنند که متضرر میشوند.

ما همه ایرانیان آرزوی داشتن یک کشور و دولت سربلند در جهان رو داریم و بسیار خوشحال میشم که اگه برخی مطالب من جرقه کوچکی هم شده در ذهن یک نماینده دولت یا نماینده مجلس که اینهارو میخونن ایجاد کنه. هر چند بعنوان پیشنهاد خودشون مطرحش کنند.

سکه پول، نماد ثبات فرهنگی سیاسی و اقتصادی یک کشور

2010-11-06T18:01:00.009-04:00

دیروز یک سکه 25 سنتی رو که روی زمین افتاده بود برداشتم، برای اولین بار با دقت بهش نگاه کردم. هم سن خود من بود . تاریخ 1972 روش خورده بود. این سکه با من حرف میزد. 38 سال پیش تا الان 25 سنت در کشور کانادا 25 سنت بوده بدون آنکه ارزشش آنچنان تغییر کنه. این نشان از ثبات اقتصادی یک کشور داره. اگه مقایسه کوچکی انجام بدیم سکه ها و اسکناسها در کشور ما در طی 30 سال اخیر بارها رقمشون چندین برابر شده.سکه دو ریالی که من وقتی هفت سالم بود میتونستم یک مینی پفک نمکی باهاش بخرم به 20 ریالی و بعد 250 ریالی و پانصد ریالی و هزار ریالی تبدیل شد در عوض اسکناسهای ده ریالی نارنجی و پنجاه ریالی سبزرنگ،صد ریالی و هزار ریالی و ... حذف شدند.

به طرح و عکس و شعاری که 38 سال پیش روش نوشته شده بود توجه کردم، دقیقا همون طرح و نقش و جمله ای بود که الان هم به اونا پایبند هستند و بر روی سکه های ضرب جدید کانادا میشه دید. این نشان از ثبات سیاسی و فرهنگی یک کشور داره. ما تا حالا چند بار طرح و عکس و شعار اسکناسها و سکه هامونو عوض کردیم؟ خلاصه اگه تاریخ سکه رو نمیدیدم نمیتونستم بفهمم که مربوط به حدود 40 سال پیش کاناداست.

سکه ها هم با ما میتونند حرف بزنند.

سکه رو بعنوان سکه شانس برای خودم نگه داشتم.

مراقب باشید

2010-11-01T00:17:00.000-04:00

چند دقیقه وقت گیر آوردم گفتم نصیحتتون کنم.
کسانی که خانوادگی میاید اینجا اگه معتقد به اصولی دینی یا اخلاقی هستید، خطر کمتری شما رو تهدید میکنه ولی اگه به اصول دینی و اخلاقی کمتر متعهد هستید روی لبه تیغ حرکت میکنید. شاید بیش از 70 درصد زن و شوهرهای جوانی که به اینجا مهاجرت میکنند بعد از حداکثر سه سال طلاق میگیرند. یکی میره با دوست پسرش زندگی میکنه، اون یکی با همکارش و یکی دیگه هم طلاق میگیره برمیگرده ایران. اگه ظرفیت ندارند. اگه با هم دیگه حال نمیکنن. اگه متمدن شدن و احساس میکنن با هم خوشبخت نیستن و به هر دلیل، به درک بذارین طلاق بگیرن. تو کله اونها حرف فرو نمیره.

صحبت من با شما خانواده هایی است که با بچه هاتون میاین اینجا.
رو لبه تیغ دارین حرکت میکنید. حداقل دو سال اول رو خیلی مراقب خودتون باشید. از خودگذشتگی داشته باشید. سعی کنید اگه یکی عصبی میشه اون یکی کوتاه بیاد. سعی کنید بیشتر حال همو بپرسید. نگذارید بچه شما در بیرون بیشتر از منزل احساس امنیت کنه، چون مطمئن باشید در کمترین زمان ممکن از دست میدینش. به همدیگه کمک فکری بدین. دست همو در سختیها بگیرین. اگه خانم در موقع سختیها تحمل نمیکرد و سر آقا سرکوفت میزد، حالا که آقا وضعش خوب شده و کار خوبی پیدا کرده نخواد تلافی کنه. خلاصه مراقب باشید که خیلی راحت زندگیتون دود میشه میره هوا. بچه با پدر و مادرش وارد اینجا میشه ولی بعد چند سال وقتی ازش میپرسن با کی زندگی میکنی میگه هفته ای پنج روز با مادرم و آخر هفته ها با پدرم. میگین مادرت کجاست؟ میگه خونه دوست پسرش زندگی میکنه. پدرت کجاست؟ با زنش و دو بچه اش زندگی میکنه.

ارزش نداره. برای سیستم اینها خانواده یعنی یک محیط موقتی که من در مقطعی که اونجا هستم احساس خوشبختی کنم.

اینو فقط برای این گفتم که مراقب باشید که شما هم وارد این آمار طلاق نشید.

افزایش درخواست مهاجرت به کانادا و کبک

2010-10-17T12:23:00.010-04:00

برخلاف آنچه بقیه تصور میکردند، کانادا در بحران اقتصادی چند سال اخیر کمترین صدمه را بین قدرتهای اقتصادی جهان دید، هیچکس تصور نمیکرد در این نیمکره دو کشور با چندین هزار کیلومتر مرز مشترک و بیشترین روابط اقتصادی و سیاسی با یکدیگر، یکی بیشترین و دیگری کمترین صدمه را در بحران اقتصادی ببیند. واقعیت اینه که اقتصاد آمریکا بیش از حد وابسته به بخش کوچکی از سرمایه داران بزرگ شده بود که با ورشکستگی آنان کل اقتصاد آمریکا لرزید. اقتصادی که همه چیز را در سرمایه داری میدید و خدمت به اقشار دیگر در درجه کمتری بود. طبعا این ورشکستگی اقتصادی آمریکا بر تمام کشورهای جهان مخصوصا کشورهای اروپایی که آمریکا را قدرت بلامنازع اقتصادی جهان میدیدند و بنای اکثر مبادلات اقتصادی خود را با این کشور قدرتمند جهان گذاشته بودند و در بسیاری از جهات عینا از آمریکا تبعیت میکردند، تاثیرات منفی زیادی گذاشت که تا چندین سال دیگر ادامه خواهد داشت. ولی برعکس در کانادا، کشوری آمریکایی که بنای اقتصادی آن بر اساس چرخه کسب درآمد از مردم و بخش خصوصی و تقسیم درآمد بین همه اقشار مردم است این فشار در همه جهات و اقشار بصورت مساوی تقسیم شد ، باعث فشار شد ولی باعث شکست در هیچ بخشی نشد. دولت کانادا برعکس دولت آمریکا به کم درآمدترین بخش جامعه همانقدر بها و منزلت میدهد که به پردرآمدترین آن. در این کشور همه وقتی به سن 18 سالگی رسیدند مجبورند اظهارنامه مالیاتی پرکنند، اگر این کار را نکنند در کمترین زمانی تمام حقوق شهروندی از ایشان سلب میشود و هیچ تسهیلاتی به آنان تعلق نخواهد گرفت. شما اگر درآمدی دارید و یا ندارید باید برای دولت اظهار کنید. مالیات دریافتی بر اساس میزان درآمد بالا میرود یعنی کسی که در سال بیش از 100 هزار دلار درآمد دارد تا حدود 40% مالیات پرداخت میکند یعنی سالی حدود 40 هزار دلار و کمکهای مالی دولتی نیز به او تعلق نمیگیرد ولی در عوض اعتبار بدست میاورد بطوریکه اگه ناگهان درآمد او به صفر رسید، به سبب همین اعتبارهایی که کسب کرده انواع خدمات دولتی و کمکها به او میشود تا دوباره روی پای خود بلند شود. کسی هم که درآمد کمی هم دارد باید اظهارنامه مالیاتی پر کند، دراینصورت کل مالیات بر ارزش افزوده ای که برای خرید کالا پرداخته و میزان آن اینجا حدود 12.5% است (البته به اقلام خوراکی و بهداشتی و ضروری این مالیات تعلق نمیگیرد.) بر اساس نفرات تحت تکفل او طی سه یا چهار چک به او برگردانده میشود. این مبلغ برگشتی برای یک خانواده 4 نفری بین 1500 تا دو هزار دلار خواهد بود. بعلاوه دولت فدرال و استانی مجموعا بر اساس درآمد خانوار برای هر فرزند حداکثر حدود پانصد دلار ماهانه کمک هزینه پرداخت میکند که وقتی درآمد کم شد این کمک هزینه هم بیشتر میشود. از نظر دولت کانادا خط فقر به درآمد پایینتر از سالی 25 هزار دلار اطلاق میشود. البته این

کمکها به دو بخش فدرال و استانی تقسیم میشوند که کمکهای دولت فدرال شامل همه کانادا شده و دولتهای استانی نیز فراخور وضعیت خود در هر استان درصدی را نیز خود پرداخت میکنند. برای مثال برای یک خانواده 4 نفری با دو فرزند درصورتی که درآمد آنان زیر خط فقر باشد، دولت فدرال ماهانه حدود 700 دلار و دولت کبک 270 دلار پرداخت میکند که هر سال با پرکردن فرمهای اظهارنامه مالیاتی جدید مورد بازنگری قرار میگیرد. چه بسا خانواده ای تا پارسال این کمکها شاملشان نمیشده و از سال بعد شامل میشود و یا برعکس، این کمکها به آنها کمتر میشود. بنای اصلی تمام اینها صداقت است. زمانی که میخواستم وارد کانادا شوم برخی ایرانیها به من میگفتند که دلال مهاجرتشان ( یا به اصطلاح عوام وکیل)!! به آنها گفته مبادا همه پول خود را در بانک بگذارید چون دولت همه اینها را در نظر گرفته و به شما کمک مالی نخواهد کرد، بسیاری از خانواده ها پول خود را زیر بالششان یا در صندوق امانات میگذاشتند و با یکی دوهزار دلار حساب بانکی خود را باز میکردند همین باعث میشد که اعتباری نزد بانکها پیدا نکنند چون تراکنش بالش آنها از تراکنش بانکیشان بیشتر بود. غافل از اینکه دولت کانادا تمام کمکهای مالی و اساس پرداخت مالیات را بر اساس درآمد در کانادا قرار داده و پولی که آنها در بانک قرار میدهند نه تنها جزو درآمد آنها حساب نمیشود بلکه در کمک به پیشرفت اقتصاد کانادا مفید بوده و بعلاوه اعتبار آنها را جهت دریافت وام و کردیتهای بعدی افزایش خواهد داد و همچنین در حسابهای خود با دولت موقع نوشتن اظهارنامه دچار تناقض نمیشوند تا بعدا دربدر دنبال وکیل مالی بگردند تا این پنهان کردن اموال را که از سرزمین خود و کلاهبرداران این سرزمین که برخی به شغل شریف دلالی مهاجرت مشغولند به ارث آورده اند، با پرداخت چندین هزار دلار لاپوشانی کند.

مسئله خدمات درمانی، نقطه قوت دیگر کانادا نسبت به آمریکاست، هر چند دولت تمام و کمال از عهده این کار بر نمیاید و صف طولانی کلینیکها موید آن است ولی بهرحال اگر بعنوان یک توریست غیر مقیم وارد کانادا شوید و پول ویزیت 100 دلاری برای یک پزشک پرداخت کنید و داروی آنتی بیوتیک 60 دلاری خریداری کنید و یا بعنوان یک شهروند آمریکایی در یکی از کلینیکهای آمریکا 80$ بابت حق ویزیت معمولی و یا 1000$ بابت یک حق عمل جراحی موضعی کوچک پرداخت کنید، یا وقتی که خانم شما در بیمارستان کانادا زایمان میکند و شما یک دلاربابت آن نمیپردازید آنوقت قدر همین کلینیکها و کارت خدمات درمانی کانادا را که اکثر خدمات و جراحیها با آن کاملا رایگان است را خواهید دانست. بانضمام اینکه اگر مانند من بچه دار باشید، خیلی از اقلام آنتی بوتیکها و داروهای اساسی برای اطفال اینجا با ارائه کارت خدمات درمانی و نسخه پزشک به داروخانه ها، رایگان است درصورتیکه همان دارو اگر آزاد تهیه شود 40$ قیمت خواهد داشت.

تمام این مسائل و راهکارهای عاقلانه دولت، باعث شده که کانادا و دولت کانادا بعنوان دولتی که تمام مردم در سود و زیان آن شریک هستند در بحران اقتصادی نقطه مقابل همسایه قدرتمند و ورشکسته خود یعنی آمریکا باشند.

همین مسائل باعث شده اخیرا آمریکاییهای زیادی به کشور کانادا آمده و به طرق مختلف از جمله ازدواج در کانادا در پی گرفتن تابعیت این کشور باشند تا بلکه فشاری را که در آمریکا تحمل میکردند از خود دور کنند.

من اخیرا متوجه سیل مهاجران اروپایی به این کشور شدم، البته نه بلوک شرق اروپا بلکه کشورهای مترقی اروپایی نظیر فرانسه و اتریش و ... . آنها اینجا کار میکنند و یا تحصیل میکنند. گاهی با آنها همصحبت میشم و نظرات آنان را میشنوم، علت اصلی این اقدام رو استرس زیاد در کار و عدم اطمینان به آینده و ناتوانی دولتهاشون از حمایت آنان وقتی کارشون رو از دست میدهند، اظهار میکنند. از دانشجوهاشون میپرسم که با وجود دانشگاههای خیلی پیشرفته در کشورهای اروپایی چرا برای درس خوندن به اینجا میاین میگن به پیشنهاد خانواده هامون دوست داریم بعد از اتمام تحصیل در کانادا یا آمریکا کار کنیم و شرط اصلی کار در اینجا داشتن یک مدرک تحصیلی از اینجاست.

همین مسائل و افزایش درخواست مهاجرت به کانادا از تمام کشورها و اخیرا حتی از کشورهای اروپایی و ایالات متحده باعث شده دولت کانادا سعی کنه در آینده نزدیک قوانین مهاجرت خود را تغییر داده و جهت گیریهای خاصی در جذب مهاجران از کشورهای مختلف و مشاغل گوناگون رو اتخاذ کنه.

در تازه ترین این تصمیمات دولت اونتاریو دیگه به درخواست مهاجرت دانشجویان بین المللی که در دانشگاههای اون استان مشغول به تحصیل هستند رسیدگی نمیکنه. تا همین یکی دو ماه پیش هر دانشجو بدون سابقه کار کانادایی میتونست یکی دو سال به اتمام تحصیلش مونده تقاضای مهاجرت بده و حداکثر ظرف یک تا دو سال مقیم کانادا بشه، خیلیها هم به این امید از کشور خودشون وارد دانشگاههای اونجا که درصد بالایی از دانشگاههای کانادا رو به خود اختصاص داده شده بودند و اکنون با سردرگمی مواجه شدند. برعکس، این قانون در استان کبک هنوز ادامه داره. این مسئله سبب میشه که از ترم آینده دانشگاههای استان کبک، نظیر مک گیل و دانشگاه مونترال و کنکوردیا و ... از تمام جهان مورد هجوم اخذ پذیرش توسط دانشجویان بین المللی واقع بشن، همین مسئله نه تنها پذیرش رو در دانشگاههای این استان به حد بالایی سخت خواهد کرد بلکه در آینده نزدیک متقاضیان مهاجرت از داخل کبک توسط دانشجویان به حد چشمگیری بالا خواهد رفت و صفهای مهاجرت به این استان طولانی تر شده و باعث خواهد شد که خواسته یا ناخواسته، استان کبک هم تغییراتی در نحوه پذیرش مهاجرین و ظرفیتها و قوانین خودش بده.

سخنراني "ونه گات" مراسم فارغ التحصيلي دانشگاه MIT

2010-10-13T02:08:00.000-04:00

خانمها، آقايان فارغ التحصيل ،لطفا كرم ضد آفتاب بماليد!

اگر ميخواستم براي آينده ي شما فقط يك نصيحت بكنم، راه ماليدن كرم ضد آفتاب را توصيه ميكردم. خواص مفيد آثار مفيد و دراز مدت كرم ضد آفتاب توسط دانشمندان ثابت شده است، در حالي كه ساير نصايح من هيچ پايه و اساس قابل اعتمادي جز تجربه هاي پر پيچ و خم شخص بنده ندارند. اينك اين نصايح را خدمتتان عرض ميكنم.

قدر نيرو و زيبايي جوانيتان را بدانيد، ولي اگر هم ندانستيد، مهم نیست! روزي قدر نيرو و زيبايي جواني تان را خواهيد دانست كه طراوت آن رو به افول گذارد. اما باور كنيد تا بيست سال ديگر، به عكسهاي جواني خودتان نگاه خواهيد كرد و به ياد مي آوريد چه امكاناتي در اختيارتان بوده و چقدر فوق العاده بوده ايد. آن طور كه تصور مي كرديد چاق نبوديد. همه چيز در بهترين شرايطش بوده تا شما احساس خوب داشته باشيد.

نگران آينده نباشيد.اگر هم دلتان میخواهد نگران باشید، فقط اين را بدانيد كه نگراني همان اندازه مؤثر است كه جويدن آدامس بادكنكي در حل يك مساله ي جبر.

مشكلات اساسي زندگي شما بي ترديد چيزهايي خواهند بود كه هرگز به مخيله ي نگرانتان هم خطور نكرده اند، از همان نوعي كه يك روز سه شنبه ي عاطل و باطل ناگهان احساس بد پيدا مي كنيد و نسبت به همه چيز بدبين ميشويد!

با دل ديگران بي رحم نباشيد و با كساني كه با دل شما بي رحم بوده اند، سر نكنيد.

نخ دندان بكار ببريد.

عمرتان را با حسادت تلف نكنيد. گاهي شما جلو هستيد و گاهي عقب. مسابقه طولاني است و ، سر انجام، خودتان هستيد كه با خودتان مسابقه ميدهيد.

ناسزا ها را فراموش كنيد. اگر موفق به انجام اين كار شديد راهش را به من هم نشان بدهيد.

نامه هاي عاشقانه ي قديمي را حفظ كنيد. صورت حسابهاي بانكي و قبضها و ... را دور بياندازيد.

اگر نمي دانيد مي خواهيد با زندگيتان چه بكنيد، احساس گناه نكنيد. جالبترين افرادي را كه در زندگي ام شناخته ام در 22 سالگي نمي دانستند مي خواهند با زندگيشان چه كنند. برخي از جالبترين چهل ساله هايي هم كه مي شناسم هنوز نميدانند.
تا ميتوانيد كلسيم بخوريد. با زانوهايتان مهربان باشيد. وقتي قدرت زانوهاي خود را از دست داديد كمبودشان را به شدت حس خواهيد كرد.

ممكن است ازدواج كنيد، ممكن است نكنيد. ممكن است صاحب فرزند شويد، ممكن است نشويد. ممكن است در چهل سالگي طلاق بگيريد، احتمال هم دارد كه در هشتاد و پنجمين سالگرد ازدواجتان رقصكي هم بكنيد. هرچه مي كنيد، نه زياد به خودتان بگيريد، نه زياد خودتان را سرزنش كنيد. انتخابهاي شما بر پايه ي 50 درصد بوده، همانطور كه مال همه بوده..

دستورالعملهايي كه به دستتان ميرسد را تا ته بخوانيد، حتا اگر از آنها پيروي نمي كنيد.

از خواندن مجلات زيبايي پرهيز كنيد. تنها خاصيت آنها اين است كه بشما بقبولانند كه زشتيد .

در شناخت پدر و مادر خود بكوشيد. هيچ كس نمي داند كه آنان را كي براي هميشه از دست خواهيد داد. با خواهران و برادران خود مهربان باشيد. آنها بهترين رابط شما با گذشته هستند و به گمان قوي تنها كساني هستند كه بيش از هر كس ديگر در آينده به شما خواهند رسيد.

به ياد داشته باشيد كه دوستان مي آيند و مي روند، ولي آن تك و توك دوستان جان جاني كه با شما مي مانند را حفظ كنيد. براي پل زدن ميان اختلافهاي جغرافيايي و روشهاي زندگي سخت بكوشيد، زيرا هرچه بيشتر از عمر شما بگذرد، بيشتر پي مي بريد كه به افرادي كه در جواني مي شناختيد محتاجيد.

سفر كنيد

برخي حقايق لاينفك را بپذيريد: قيمتها صعود مي كنند، سياستمداران كلك ميزنند، شما هم پير ميشويد. و آنگاه كه شديد، در تخيلتان به ياد مي آوريد كه وقتي جوان بوديد قيمتها مناسب بودند، سياستمداران شريف بودند، و بچه ها به بزرگترهايشان احترام ميگذاشتند.

به بزرگترها احترام بگذاريد.

توقع نداشته باشيد كه كس ديگري نان آور شما باشد. ممكن است حساب پس اندازي داشته باشيد. شايد هم همسر متمولي نصيبتان شده باشد. ولي هيچگاه نمي توانيد پيش بيني كنيد كه كدام خالي ميشود يا بشما جاخالي مي دهد.

خيلي با موهايتان ور نرويد وگرنه وقتي چهل سالتان بشود، شبيه موهاي هشتاد ساله ها ميشود. دقت كنيد كه نصايح چه كسي را مي پذيريد، اما با كساني كه آنها را صادر مي كنند بردبار و صبور باشيد. نصيحت ، گونه ي ديگر غم غربت است. ارائه ي آن روشي براي بازيافت گذشته از ميان تل زباله ها، گردگيري آن و ماله كشيدن بر روي زشتي ها و كاستي هايشان و مصرف دوباره ي آن به قيمتي بالاتر از آنچه ارزش دارد، است. اما اگر به اين مسايل بي توجه هستيد لااقل حرفم درمورد كرم ضد آفتاب بپذيريد.

ما بابت همه چی مقصریم

2010-10-09T12:31:00.065-04:00

اینجا که بیاییم خیلی چیزها دستگیرمون میشه.

میفهمیم سالها سرمونو مثل کبک تو زمین فرو کرده بودیم، سالها زندگیمون رو تو دانشگاهها گذروندیم که مدرک بگیریم. فلانی از دانشگاه صنعتی شریف مدرک داره. اون یکی تو دانشگاه آزاد درس خونده. خودمونو با این جمله احمقانه که ایرانیها ملت با استعدادی هستند گول میزدیم. احساس غرور نسبت به چیزهای بی فایده میکردیم. دانشگاه که درس میخوندیم فکر میکردیم شاخ غول میشکونیم. بعد که فارغ التحصیل میشدیم اگه کار پیدا میکردیم تازه اول تبدیل شدن ما به یک موجود بی سواد و بی مصرف بود. اون اقیانوس یک سانتی متری از اطلاعاتی که تو بهترین دانشگاههای ایران بر اثر سیستم غلط آموزشی و اساتید اکثرا تنبل یاد گرفته بودیم تبدیل به یک چاله یک سانتی میشد که هر روز با چوب بهمش میزدیم و کمی هم دروغ و چاخان و دررفتن از کار چاشنیش میکردیم. ولی باز هم نمیفهمیدیم این عمرمونه که داریم هدر میدیم و مملکت ماست که داره عقب میمونه به خاطر حماقت ما و عقده خودبزرگ بینی ما. گاهی هم بر اثر اتفاق پیشرفتی به اندازه نوک دماغمون میکردیم، از این اتفاق غیر مترقبه چنان خوشحال میشدیم که دهها روز کارمون رو تعطیل میکردیم و از استعداد ایرانیمون صحبت میکردیم ولی هیچوقت حتی یک لحظه به سالها شکستمون و اینکه چرا اینهمه عقب افتادیم فکر نمیکردیم. این شد نتیجه یک عمر درس خوندن و کار کردن در مملکتی که 70 میلیون استعداد در اون وجود داره.

یک انسان حسود، دارای عقده خودبزرگ بینی، عقده جنسی، بی سواد، منفعل، افسرده، عصبی و صد البته با استعداد که هیچوقت نشد از استعدادش استفاده کنه.

و حالا اومدیم اینطرف میخوایم بریم استخدام شیم، یک رزومه درست میکنیم سه صفحه. بر حسب اتفاق میریم مصاحبه کاری، چون اعتقاد داریم باید در سطح مدرک تحصیلیمون کار گیر بیاریم. با کت و شلوار و کراوات و مغرور وارد میشیم. وقتی خارج میشیم قیافمون دیدنیه. کت رو گرفتیم رو دوشمون و کراوات رو انداختیم پشتمون. آویزون. چون تازه متوجه شدیم هیچی نیستیم. تازه متوجه شدیم سالها در دانشگاههای به اصطلاح معتبر کشور که اینجا هیچکس حتی اسمشون رو هم نشنیدن وقت تلف کردیم. مصاحبه کننده میپرسه این تخصص رو داری؟ ما در جواب میگیم نه تنها این تخصص رو داریم بلکه 10 تا تخصص مرتبطش رو هم داریم. میگه من کاری به 10 تا دیگه ندارم از همین یکی بگو که چه کردی؟ و چه بلدی؟ و ما قصه حسین کرد شبستری براش تعریف میکنیم که از اون فقط دو جمله مفید در زمینه تخصصمون در نمیاد. اونوقته که فکر میکنیم ما واقعا سالها در مملکت استعدادهای درخشان به عنوان افتخار مملکت چه کردیم؟ اونوقته که آسمون جلو چشممون تیره و تار میشه. فشاری به ما میاد که در ایران که بودیم حتی خوابشم نمیدیدیم. شبها کابوس به سراغمون میاد.

خدایا من 11 هزار کیلومتر از مملکتم دور شدم، اومدم اینجا تا بفهمم هیچی نیستم؟؟!!

تا بفهمم اون آموزشی که تو دانشگاههای اونجا بهم میدادن اون همه تکلیفی که استاد دانشگاهم به من میداد تا حل کنم؟ اینجا به اندازه پشگل هم به دردم نمیخوره؟

پیاده میریم سمت خونه، من چه کنم؟ چطوری اینجا سر کنم؟ برم یک جا بعنوان پیشخدمت استخدام شم؟ حتی اینکار رو هم بلد نیستم. آخه من خاک بر سر، زبانم هم کامل نیست. آقایی رو میبینم که داره جایی رو جارو میکنه. بهش حسودیم میشه اون کل عمرشو مثل من دراین دانشگاه و اون دانشگاه هدر نداده تا الان بفهمه که هیچی نیست. در حد نیازش درس خونده. لذت زندگیشو برده و الان هم صبح تا عصر میاد اینجا جارو میزنه و عصر کت و شلوارشو میپوشه و با خانوادش بیرون میره. از یک پل رد مشین. فکری میزنه تو سرتون خودمو بندارم پایین و راحت کنم. به ما نیومده هیچ جای دنیا خوش باشیم. اصلا شاید من دچار لعنت ابدی شدم بذار تمومش کنم. بد فکر میکنید که چی؟ اونور هم یکی هست که یک چوب کلفت و داغ تو ما تحتت کنه بر اثر گناهانی که انجام دادی تازه اینور هم خانوادت میگن مرتیکه پدرسوخته، مارو ازونور دنیا برداشت آورد اینور بعد هم خودشو راحت کرد و مارو انداخت تو دردسر.

از این فکر منصرف میشید. دنبال علت هستید. چرا من بعد از سی و اندی سال در جایی که هزاران کیلومتر از مملکت دوره باید بفهمم که سالها در اشتباه بودم. سالها وقت تلف میکردم.

این افکار دیگه فایده نداره. یا باید تسلیم شد و امثال خیلیها دیگه پولی بخور و نمیر از دولت گرفت و حال وحول و دانسینگ و کافه و دوست پسر و دختر و کنسرت فلانی و دراگ و ... و خلاصه آویزون موند، یا سالها تحصیل و کار رو رها کرد و دنبال شغلهای غیر مرتبط رفت و یا باید از صفر شروع کرد. باید استراحت نداشت. باید صبح تا شب کار کرد و تحصیل کرد و چیز یاد گرفت. بابت تمام سالهایی که اونور صبح تا شب وقت تلف میکردی و هیچ چیزی رو اصولی و عمیق یاد نگرفتی و شعار میدادی. این بهایی هست که بابت تسلیم نشدن باید بدی.

حالا میفهمی که اگه اینها بهت بها نمیدن در کشور جدید. اگه استخدامت نمیکنند. اگه بهترین دانشگاههای کشورت از نظر شرکتهای اینجا به اندازه یک مدرک از کالج سطح پایین اینها ارزش نداره، اگه تجربه کاری تو برای اینها شوخی بیش نیست، علتش چیه؟ علتش من و تو به عنوان محصولات اون کشور با استعدادهای درخشان و دانشگاههای معتبر هستیم.

مقصر فقط خودمونیم.

(کپی و پایست کردن مطالب پستهای من در پست شخصی شما حتی با ذکر منبع ممنوع است.)

نژادپرستی در استخدام

2010-10-07T00:38:00.000-04:00

شبکه سی بی سی کانادا دیروز برنامه ای داشت که در اون نژاد پرستی در استخدام افراد در کانادا توسط کارفرمایان رو مورد انتقاد قرار داده بود.

در این برنامه ذکر شد که متوسط تحصیلکردگان بیکار کانادا 8% هستند ولی بخش دوم این آمار جالبتر بود،

آمار تحصیلکردگان بیکار کانادایی الاصل 3% و تحصیلکردگان بیکار مهاجر 19% بود. که در این برنامه از اون به نژادپرستی در استخدام نام برده شد.البته اون قسمتی از مهاجران تحصیلکرده که در کانادا سر کار هستند معمولا یک یا دو پله پایینتر از میزان تحصیلات خود مشغول به کار هستند. یعنی اگر مهندس هستند بعنوان تکنسین و بهمین نسبت پایینتر.

در این برنامه گفته شد که اگه دو تحصیلکرده مهاجر و کانادایی در مصاحبه استخدام مثل هم باشند و حتی تحصیلکرده مهاجر کمی بهتر باشه معمولا اونکه کانادایی هست استخدام میشه مگه اینکه مهاجر خیلی نسبت به رقیب کانادایی خود بهتر باشه. بهمین دلیل مهاجران ترجیح میدهند در شغلهای رده پایینتر تقاضای کار بدهند تا بلکه استخدام بشوند.

تشویقهایی از قبیل پرداخت 40% حقوق مهاجر به شرکت استخدام کننده اون تا یکسال هم نتونسته کارفرمایان رو تشویق به استخدام مهاجرین در شغلهای متناسب خود بکنه.

در این برنامه به شدت از این وضعیت انتقاد شد و گفته شد که دولت در سال 24 میلیارد دلار به این خاطر به مهاجرین و خانواده آنان کمک هزینه زندگی پرداخت میکنه.

شرکتها دو معیار بسیار مهم برای استخدام دارند.

1) تحصیلکرده کانادا (و)

2) سابقه کار مرتبط کانادایی

پزشک + گاز اشک آور +شوکرالکتریکی=؟

2010-10-02T11:26:00.011-04:00

در خبرها اومده به تقاضای نظام پزشکی، در پی اقدام به قتل دو پزشک ایرانی با گلوله!، پزشکان ایرانی به اسپری گاز اشک آور و شوکر الکتریکی مجهز میشوند. در ضمن از نیروی انتظامی هم خواسته شده که در بیمارستانها نیرو مستقر کنه. از پزشکان و پرسنل بیمارستانها هم خواسته شده برای دریافت این اقلام سریعا اقدام کنند. من نمیدونم این تصمیمهای هوشمندانه رو کی میگیره؟ لابد شرکتی که قراره گاز اشک آور و دستگاه شوکر رو وارد کنه؟ شانس آوردیم داشتن اسلحه در مملکت ما آزاد نیست لابد نظام پزشکی برای امنیت پزشکان و پرسنل بیمارستان به همه دستور میداد یکی یک دونه کلت کمری همراه خودشون داشته باشند و بلافاصله قرارداد با شرکت کلت میبست. حالا خواهید دید که بابت این اشک آور و شوکر چقدر هم پول از پزشکان محترم خواهند گرفت. خوب مسئله جون که شوخی بردار نیست عوض اینکه سازمان نظام پزشکی محترم آرامش رو به جامعه پزشکان با تحقیقات و یافتن علت این حوادث برگردونه، داره تخم ترس رو با این قبیل تصمیمات میکاره. شاید هم این وسط یکی میخواد از آب گل آلود ماهی بگیره و پولی به جیب بزنه.

یادم میاد چند وقت پیش چند کارگر محترم هم با چاقو کشته شدند ولی سازمان تامین اجتماعی دستور اینکه همه کارگران محترم هر کدوم یک کارد میوه خوری تو کیفشون داشته باشند هم نداد.

بابا خودتون میگین پزشکان با گلوله هدف قرارگرفتن، اونوقت دستور میدید اسپری و شوکر تو کیفشون بگذارن؟ اینجا که جبهه جنگ نیست خودتون رو در برابر دشمن بیشتر و بیشتر مجهز کنید.!! اینطوری کم کم باید یک محافظ شخصی و چند محافظ هم که از راه دور با کلیه تجهیزات مدرن مواظب پزشکان باشند استخدام کنید. اصلا پیشنهاد میکنم پزشکان محترم به خاطر محافظت از جونشون ماهانه مبلغی به سازمان نظام پزشکی بدن تا براشون محافظ غیر محسوس استخدام کنه.لابد بعدش هم سازمان نظام پزشکی میخواد هزینه ویزیت پزشکان محترم رو بالا ببره به بهانه اینکه اینها خرج زیاد دارند.
(ای بابا نکنه همه این علم شنگه ها فقط سر همین بوده؟)
خودمونیم اونوقت این یعنی راه حل؟!

انقدر پولدار نیستم که تمام جنسهای ارزان رو بخرم

2010-09-25T00:28:00.127-04:00

هنوز زیاد به اینجا عادت نکردم. زیادی همه چیز قانونمنده. زیادی همه کارها اتوماتیک انجام میشه. پس چرا کارمندهای اینجا رشوه قبول نمیکنند؟ چرا زیاد به مردم احترام میگذارند؟ خلاصه خیلی زندگی سخته. دستشویی رفتن هنوز سخته.

راستی میدونیستین مونترال و تورونتو جزو 10 شهر گران جهان هستن؟ واو، من یکم به خودم مغرور شدم چون بیشتر از یکساله در گرانترین شهرهای جهان دارم زندگی میکنم.

خداییش به نظر من اینها معیار انتخابشون برای گرانترین شهر اشتباهه به نظر من که تو هر دو جا زندگی کردم گرانترین شهر دنیا تهرانه.

قیمت متوسط یک آپارتمان 100 متری اینجا 200 هزار دلاره تو تهران چی؟ 150 تا 200 هزار دلار.

حقوق متوسط اینجا چنده؟ 2000 دلار با کسر مالیات.

تو تهران چنده؟ 300 دلار با کسر مالیات

پس قیمت خونه در تهران حدود شش برابر اینجاست.

میوه خوب اینجا بطور متوسط کیلویی 3 دلاره

تو تهران میوه چنده کیلویی؟ بطور متوسط 2 دلار

حقوق متوسط اینجا چنده؟ 2000 دلار با کسر مالیات.

تو تهران چنده؟ 300 دلار با کسر مالیات

پس قیمت میوه در تهران 4 برابر اینجاست

تخم مرغ یک کیلو اینجا 4 دلاره

تهران چنده؟ فکر کنم الان 1000 تومن یا یک دلار باشه

با توجه به حقوق متوسط در دو شهر، قیمت تخم مرغ در تهران 1.5 برابر اینجاست.

گوشت گوساله بدون استخوان در اینجا کیلویی چنده؟ 7 تا هشت دلار

تهران چنده؟ 20 دلار

با توجه به حقوق متوسط اینجا و اونجا قیمت گوشت در تهران 17 برابر اینجاست.

پس کی گفته اینجا گرانترین شهر جهانه؟ هر موسسه ای اینو گفته حتما تهران رو جزو شهرها حساب نکرده.

بر عکس آمریکا که نظام سرمایه داری حکمفرماست در کانادا اختلاف طبقاتی خیلی کمه. اونی که مترو رو جارو میزنه و اونی که در یک شرکت حسابداره هر دو شب که میشه سوار مترو میشن و به خونه میرن و اصلا از نظر ظاهر مشخص نمیشه که کی چیکارست. علت اینه که در کشور کانادا دولت قوانین مالیاتی و مالی داره که بطور اتوماتیک پول رو از اقشار پردرآمد میگیره و به اقشار کم درآمد میده. کسی که زیر سی هزار دلار سالی میگیره، از دولت بابت هر بچه کمک مالی دریافت میکنه که جزو درآمدش حساب نمیشه (این مبلغ در هر استان کمی فرق میکنه) مالیات بسیار کمی بابت حقوق میده و وقتی هر سال اظهارنامه مالیاتی رو به دولت میده بر اساس حقوقش و اینکه چند سر عائله داره دولت قسمتی از مالیات بر درآمد و مالیات اجاره مسکن رو بهش برمیگردونه. اگه بچشو بگذاره مهد کودک خصوصی روزی 30 دلار، دولت 23 دلارشو بهش برمیگردونه و ... در عوض کسی که حقوقش سالی 100 هزار دلاره باید حدود 40 هزار تاشو بابت مالیات و مکافاتهای دیگه به دولت بده. از امکانات سوبسیدی دولت کمتر استفاده میکنه و مالیاتی هم بهش برگردونده نمیشه. هر دو راضی هستند چون هر دو تسهیلات میگیرند و در ضمن اونکسی که زیاد میگیره خیالش راحته که اگه یک زمانی بیکار شد یا ورشکست شد دولت تنهاش نمیگذاره و به دادش میرسه. اینجا همه دیده میشن از ضعیفترین اقشار جامعه تا پولدارترینشون.

انواع تسهیلات برای ادامه تحصیل درنظر گرفته شده. یکیش لون و بورسه که بر اساس اون دولت میگه هر کسی که تحصیل میکنه باید مبلغی رو برای امرار معاش خودش و خانوادش بهش بده. حالا اگه اون شخص از مرکزی که تحصیل میکنه بورس بگیره، دولت این کمک رو کمتر بهش میده و اگه بورسی نگیره بهش میگه بیخیال بیا خودم بهت بورس و لون میدم که جبران اون بورسی که نمیگیره بشه. بورسش بلاعوضه و لونش رو باید بعد از اتمام تحصیلات با سودی حدود 3.5 درصد به دولت برگردونه.

بانکها هم علاوه بر این تسهیلات خاصی رو به دانشجوها میدن که یکیش کردیت لاین هست، بر اساس کردیت لاین مبلغی در طی تحصیل به حساب خاصی به نام دانشجو به عنوان وام ریخته میشه که دانشجو هر چقدر از اون مبلغ رو از حسابش برداشت کنه باید با سود 3.5 درصد برگردونه تا دوباره مبلغ اون حساب کامل بشه. بیشترین مبلغ به دانشجوهای دوره دکترای مهندسی تعلق میگیره که 60 هزار دلار هست.

حسابی برای کردیت لاین به نام دانشجو در بانکی باز میشه و در طی 4 سال بتدریج طی هر درخواست دانشجو مبلغی در این حساب ریخته میشه، تا زمانی که به اون حساب دست نزنید سودی هم نمیپردازید و پولتون سر جاشه به محض اینکه مثلا خواستین ماشین بخرید و به 15 هزارتاش احتیاج داشتین، البته میتونید همشم یکجا بردارید ولی باید پول روبا سود 3.75 درصد به تدریج به حساب برگردونید تا مبلغ حساب دوباره کامل شه. اگه هم دیگه دانشجو نبودید سود از 3.75 % به 6.5% افزایش پیدا میکنه. بانکهای دیگه برای دادن این کردیت لاین معمولا یک ضامن میخوان ولی بانک RBC به ضامن نیاز نداره و برای گرفتنش فقط کافیه دانشجو باشید.

یک تسهیلاتی هم شبیه همین، برای خرید خونه به شما میدن که مبلغش خیلی بالاتره و بستگی به اعتباری داره که شما بتدریج در بانک کسب میکنید و البته سودش حدود 5 درصده.

سیاست بانکها هم اینجا جالبه، بانکها یک قسمت زیادی از درآمدشون از سودی هست که شما بر اساس پرداخت نکردن کامل مبلغ کردیت کاردتون میپردازید. اگه خیلی خیلی خوش حساب باشید خوششون نمیاد چون سودی هم پرداخت نمیکنید اگه خیلی بدحساب باشید بازم بده چون ضرر بهشون میزنید.

شما وقتی 1000 دلار کردیت بابت کارت اعتباریتون میگیرید و آخر هر ماه هم همشو پرداخت میکنید، بانک میگه این که نشد من سودی بابت دیرکرد مبلغم نمیگیرم و میاد کردیت شمارو بالاتر میبره میکنه 5000 دلار، حالا شما با همون درآمد یک کردیت 5000 دلاری دارید یا عقل بهتون حکم میکنه که ببین زیاد خرج نکن چون نمیتونی پس بدی، یا خانومتون کارت شمارو برمیداره میره فروشگاه و با فکر اینکه آخر ماه باید بدید و الان نمیدید خرید میکنه. آخر ماه براتون صورتحساب از بانک میاد 4000$ و ته اون مینویسه اگه نداری بدی 200 $ هم قبوله ( حداقل پرداخت). شما خوشحال میشی و 200$ میدی و بانک رو هم خوشحال میکنی چون ماه دیگه با صورتحساب بعدی شما 20% سود هم رو اون 3800$ که ندادی کشیده و برات فرستاده و تهش مینویسه، عزیزم نداری بدی؟ 500$ هم قبوله بدی. و این برنامه دیگه تا آخرش ادامه پیدا میکنه. پول بانک رو که نمیتونی ندی، میفتی تو قرض و قوله و هزار بدبختی. پس اگه کارات حساب کتاب نداشته باشه. اگه به حرفهای خانوم بچه ها که صبح به صبح میرن از دم خونه کارتها و مجله های رنگارنگ فروشگاههارو برمیدارن و ورق میزنن گوش بدی، بانکهارو خوشحال میکنی، خانواده رو برای مدتی خوشحال میکنی ولی اگه نتونی کنترل کنی چنان بلایی سرت میاد که در آسمانها مینویسند. اونوقت باید وکیلها رو خوشحال کنی. اون ملتی که صبح تا شب تو تلویزیون میگن ما قرضو قوله شمارو میدیم رو خوشحال کنی اونا قرض شمارو میدن و پرداخت شمارو عقب میندازن و اگه نتونستین حسابتونو بهشون بدین باید شرخرهایی که اینجا اتفاقا دفتر دستک دارن و کارشون هم قانونیه رو خوشحال کنید، همینطور خیلیها از بابت شما خوشحال میشن و این شمایی که دائم تو باتلاقی که خودت درست کردی بیشتر فرو میری تا غرق شی و اونوقت اموالتو میگیرن، اعتبارتو میگیرن و اگه خودکشی نکرده باشی دست از سرت برمیدارن. پس دقت کن. خانومت که میگه ارزونه خوشگله بخر. بهش بگو درسته ارزونه، درسته خوشگله ولی من انقدر پولدار نیستم که تمام جنسهای ارزون رو بخرم.

آخرش داد میزنی که از ایرانی

2010-09-18T00:58:00.013-04:00

سر صبحه با عجله صبحونه میخوری میری سر کار یا دانشگاه، از شانس بدت امروز که سرحال نیستی اولین نفری که تو راهرو میبینی هموطنته اونم از نوع خانوم. بعد سلام اولین جمله ای که از دهنش در میاد میگه چرا لباست اتو نداره، نکنه تازه خریدی بدون اتو پوشیدی. آها اینجا که همه شلخته اند مهم نیست براشون. راستی چرا صورتت خسته است؟ چرا بهت ایمیل دادم ازت سوال پرسیدم جوابمو ندادی؟

درست 10 دقیقه بعد به یک همکار آقا میرسی اونم از نوع کاناداییش. میگه امروز چه خوب شدی؟ پیرهن جدیدت چقدر بهت میاد. میری تو اتاقت یک همکار دیگه از نوع خانم چینی. میگی سلام. میگه واو امروز عوض شدی؟ میگی بد یا خوب؟ میگه نه خوبه این رنگ بهت میاد سرحال نشونت میده.

تو راهرو داری راه میری دوباره از دور یک چهره آشنا میبینی از نوع هموطن بازم خانوم، غمت میگیره. احساس میکنی داره خودشو آماده میکنه که تو سلام کنی اونم جواب بده از نوع سربالا اینبار به خودت میگی بیخیال شو از کنارش بگذر مث اینکه ندیدیش و میگذری. البته همین خانومو دیدی که وقتی با یک پسر خارجی داره حرف میزنه چطور میخواد بپره تو بغلش. این داستان خیلی ساده، چیزی بود که برای من امروز صبح اتفاق افتاد و باز هم اتفاق میفته.

اینجا میرسی رنگ موهاتو عوض میکنی؟ صورت، پا و دستاتو صبح تا شب پودرمیزنی که رنگ پوستت روشن شه؟ میخوای مث دخترای اینجا به نظر بیای؟ ولی اگه فقط اون تنگ نظری و حسادت خاص ایرانیتو عوض میکردی بهتر جواب میداد.

انگلیسی، انگلیسی و بعد فرانسه

2010-09-07T23:05:00.001-04:00

اگه این حرف من رو بطور جدی گوش کنید، ضرر نمیکنید و اگه گوش نکنید حتما ضرر میکنید.

انگلیسی، انگلیسی و باز هم انگلیسی و بعد فرانسه

اینجا کبک هست، خیلی رو زبونشون تعصب دارند. زبان فرانسه در کوچه و خیابون تکلم میشه. در مغازه ها تکلم میشه ولی واقعیت اینه که اینجا قاره آمریکاست، زبان علم بخواین نخواین انگلیسیه. زبان تجارت انگلیسیه، بیش از 40% مردم این استان زبان محاوره اولشون انگلیسیه. ولی 70% مردم انگلیسی رو خوب بلد هستند. شرکتهای خصوصی میزنن شرط استخدام تکلم به دو زبان فرانسه و انگلیسی ولی انگلیسی بیشتر مد نظرشونه. وقتی میرید به یک سوپر مارکت بزرگ متصدی صندوق به شما میگه Hi, Bonjour اگه با Hi جواب بدین باهاتون انگلیسی صحبت میکنه، اگه Bonjour بگین با فرانسه ادامه میده.

بدون اینکه انگلیسیتونو تقویت کنید نیاین اینجا، بیاین سختی میکشین، خجالت میکشین، سبک میشین. چون هر چقدر هم فرانسه شما تقویت بشه و قوی باشه با لهجه کبکی حداقل تا دو سال اول مشکل خواهید داشت. فرانسه زبانهای فرانسه لهجه کبکی رو مشکل میفهمن چه برسه به شما که تازه دارید میاین. شما به کامینوکیشن نیاز دارید. بدون کامینوکیشن نمیتونید خودتونو بالا بکشید. تو خونه میمونید و میگید کار نیست. گوشی تلفن زنگ میزنه هفت ستون بدن شما میلرزه که اگه یک فارسی زبان نبود من چیکار کنم. اعتماد به نفستونو از دست میدید.

اگه اینجا هستید اگه نیستید و هنوز نیومدید زبان انگلیسی فراموش نشه. متوسط و اینها کافی نیست. پیشرفته و فوق پیشرفته. فیلم نگاه کنید. اخبار گوش کنید. تو خیابون هستید، گوشی بگذارید محاوره انگلیسی گوش کنید. معلم خصوصی بگیرید. هر کاری میتونید بکنید، بکنید تا انگلیسیتونو تقویت کنید.

زبان فرانسه هم در کنار انگلیسی خوبه ولی بدون انگلیسی پیشرفته فایده زیادی نداره. اینکه میرم تو محیط یاد میگیرم حرف مزخرفیه. شما تو محیط وقتی یاد میگیرید که درگیر زبان باشید. وقتی بلد نیستید یا کم بلدید، خودتونو درگیر نمیکنید و یاد نمیگیرید. چشم رو هم میگذارید میبینید 3 ساله اینجایین بیشتر از جیب خوردین و درجا زدین و زبانتون اصلا تقویت نشده و سر جا اولتون هستین.

من آنچه شرط بلاغ است با شما گفتم ...

اولین روز مدرسه

2010-09-04T00:39:00.000-04:00

امروز پسر بزرگتر من اولین روز پیش دبستانی شو بدون مادرش تجربه کرد. اتوبوس مدرسه اومد دنبالش و مادرش هم با اتوبوس رفت تا از درستی روال کار اینها مطمئن بشه و بعد که مطمئن شد که اونجا کسی از مدرسه میاد و از اتوبوس بچه ها رو تحویل میگیره. خیالش راحت شد و برگشت. عصر هم پسرم با اتوبوس به خونه برگشت. از ساعت 9 صبح تا 4 بعد از ظهر مدرسه هستند و ظهر بین 11:30 تا 1 هم استراحتی دارند و غذا میخورند و دوباره از 1 کارشون شروع میشه ، تا 4 که دوباره اتوبوس مدرسه برمیگردونتشون به خونه. بچه های من هیچی فرانسه بلد نیستن، و این یکسال رو با مادرشون تو خونه بودن و مهد کودک نرفتن. از بس تو ایران مهد رفتن ما گفتیم بذار این یک سال آخر رو با مادرشون باشن. هر چند پیدا کردن یک مهد کودک خوب اونم برای دو بچه اینجا مکافات داره. فعلا پسرم در مدرسه با معلم و بقیه بچه ها به زبان اشاره و چند کلمه انگلیسی برای آب و دستشویی و .. صحبت میکنه ولی تا چند ماه دیگه مطمئنا فرانسه رو از من بهتر صحبت خواهد کرد. البته من ازینکه فرانسه رو قراره با لهجه کبکی صحبت کنه خوشحال نیستم.

خود من هم از ساعت 9 صبح تا 9 شب سر کار هستم. البته از سپتامبر امسال بعد از هفت ماه بنا به پیشنهاد استادم سویچ کردم روی دکترا و تنها دلیلم اینه که رزومه خودمو قوی کنم و چند مقاله داشته باشم. و با چند شرکت مهمی که الان باهاشون ارتباط داریم لینک بشم. در ضمن بهم گفتن که با بورسی که استاد بهم میده و همچنین کمکی که دانشگاه میکنه حقوقم پایین نمیاد. ولی خوب ادامه تحصیل دادن بعد از چندین سال برام زیاد راحت نیست. برای همین برام راحتتر میشه که به چشم کار بهش نگاه کنم نه ادامه تحصیل.

تو گروهمون 15 نفر هستیم، 2 نفر استاد که از دانشگاههای اسپانیا و فرانسه اومدن تحت نظارت استاد من برای فرصت مطالعاتی، سه نفر از چین، یونان و ویتنام بعنوان پست دکترا، سه نفر از کانادا و برزیل و هند بعنوان دانشجوی دکترا، دو نفر از لبنان و کانادا بعنوان دانشجوی فوق لیسانس و 4 نفر هم از ایران بعنوان دانشجوی دکترا. به قول استادم که هر وقت میخواد گروه رو به کسی معرفی کنه به ما که میرسه به شوخی میگه "4 نفر هم فراری، از ایران داریم و الان درخدمتشون هستیم."

دانشگاه پلی تکنیک مونترال جزو پنج دانشگاه اول کاناداست در بعضی رشته ها هم رتبه یک رو داره، طبق آمار من حدود 25% از دانشجویان دوره تحصیلات تکمیلی این دانشگاه ایرانی هستند. در بعضی دپارتمانها مثل برق این آمار 23% و در برخی دیگه مثل شیمی 40% و در بعضی دپارتمانها هم تعداد ایرانیها خیلی کمه. آمار دانشجویان ایرانی این دانشگاه سال قبل 15% و دو سال پیش 10% بود. در طی یکسال اخیرا ناگهان تعداد دانشجویان ایرانی 65% زیادترشده و به 25% کل دانشجویان تحصیلات تکمیلی رسیده.

اکثر این دانشجویان بصورت دانشجوی بین المللی وارد دانشگاه میشن و بعد از یک تا دو سال تقاضای اقامت میکنن و موندگار میشن. در بقیه دانشگاههای کانادا هم تعداد ایرانیها کم نیست. بعضی ها هم دوره دکترای خود رو در ایران نیمه کاره رها میکنن و با بورس ماهی حدود 1500$ میان اینجا.

خود کاناداییها زیاد تمایلی به ادامه تحصیل ندارند، بطوریکه در دوره لیسانس تعدادشون خیلی زیاده و بعد از لیسانس 90% از اونها جذب بازار کار میشن و فقط 10 درصد ادامه تحصیل میدن ولی همین 10 درصد هم نه مثل کشور ما از روی اجبار و رکود بازار کار بلکه از روی علاقه ادامه تحصیل میدن و بعد از چند سال دانشمندان قابلی میشن.

هوا یک هفته است دوباره گرم شده، ولی نه مثل گرمای چند وقت پیش، یکی از دوستام که تازه دو روزه از ایران رسیده میگفت نمیتونه با پنکه این هوای گرم و شرجی رو تحمل کنه و دنبال کولر میگشت، هر چند حداکثر تا فردا هوا دوباره خنک خواهد شد.

کبک یا کانادا

2010-08-28T23:55:00.097-04:00

دیگه کم کم پاییز داره میاد. یادم میاد پارسال همین موقع ها 10 روزی بود رسیده بودیم اینجا، هوا خیلی گرمتر بود و هنوز بارونهای گرم و سیل آسای استوایی بعضی وقتها میبارید. پاییز و زمستون خیلی دیر شروع شد و تقریبا میشد گفت زمستون جدی نداشتیم. ولی امسال تابستون بجز یک هفته گرم و طاقت فرسا بقیه خنک و همراه با بارشهای باران و بادهای خنک بود. الان هم من اولین قدمهای پاییز رو احساس میکنم، برگ بعضی درختان در حال تغییر هست. بنابراین پیشبینی میکنم امسال زمستون زودتر شروع بشه و زمستان سردی هم خواهیم داشت. راستش بر عکس درختان در ایران که دیگه برگهاشون از تیر ماه بر اثر بی آبی و آلودگی هوا شروع میشه به زرد شدن و ریختن اینجا معمولا درختان تا اواسط پاییز برگهاشون رو شاداب حفظ میکنن تا اینکه بر اثر سرما در طی چند روز مجبور میشن زرد شن و بریزن. بنابر این بین تابستون و زمستون اینجا زیاد فاصله ای نیست.

از تابستون و بارونهای استوایی گفتم، بار دیگه هم تعریف کردم که هوای گرم تابستون در منطقه جنوب کبک آقای ژاک کارتیه فرانسوی، کاشف آمریکای شمالی رو هم به اشتباه میندازه. ایشون تابستون میرسه به منطقه گاسپه در استان کبک فعلی و وقتی آب و هوای گرم اینجا رو میبینه فکر میکنه وارد یک سرزمین گرم شده بنابراین افرادش رو پیاده میکنه و اسم "فرانسه جدید" رو در این منطقه وسیع میگذاره. بعد به دوستانش میگه شما اینجا بمونید و زمینه رو برای افراد بعدی که میان آماده کنید تا من برم و پادشاه فرانسه خبر بدم تا بقیه هم بیان. خلاصه تا ایشون برن و برگردن زمستون در "فرانسه جدید" شروع میشه و وقتی ژاک کارتیه دوباره میرسه اینجا میبینه از اونهمه افراد جز به اندازه انگشتان دست نتونستن از سرما زنده بمونن. فرانسه جدید تا زمان سلطه فرانسویان شامل کل کانادا و بخش زیادی از آمریکا بجز کالیفرنیا که در اون زمان متعلق به مکزیک بوده میشد و انگلستان بخش کوچکی رو بعنوان کلنی در دست داشت. مرکز فرانسه جدید شهر کبک، مرکز فعلی استان کبک بود. سالها بعد در اوایل قرن نوزدهم بعد از شکست فرانسویان از انگلستان این سرزمین بزرگ بر اثر جنگهای داخلی به کانادا و آمریکا تقسیم میشه. فرانسویها در قرن هفدهم خیلی برای اینجا تلاش کردند و البته خیلی جنگها هم با بومیان اینجا کردند و قتل عامها انجام دادند، برای تکثیر نسلشون در فرانسه جدید یا La nouvelle France مشکل داشتند چون سالهای اولی که به این سرزمین بزرگ رسیدند در حد چند هزار نفر مرد بودند در حالی که تعداد زنان بزور به چند صد نفر میرسید و برای اداره این سرزمین به جمعیت بیشتری نیاز داشتند و سپاه اعزامی و مهاجران فرانسه جوابگو نبودند، تا اینکه یک کشتی با 737 دختر جوان از فرانسه از طرف پادشاه به مقصد فرانسه جدید یا همون کانادا راه میفته، این دختران عموما از دختران فقیر یا یتیمی بودند که با پرداخت پول راضی به اومدن شده بودند. نسل فرانسویان کانادا را این دختران پایه گذاری کردند. که در تاریخ کبک بسیار مورد احترام هستند. به هر مردی که با یکی از این دختران ازدواج میکرد در ازای هر بچه جایزه ای پرداخت میشد بطوری که در ازای 20 بچه از هر دختر، (بله 20 بچه) خانواده میتونست صاحب زمین و خانه بشه. اسم این دختران فداکار رو دختران پادشاه گذاشتند. اینطوری در عرض چند سال جمعیت خودشونو چند برابر کردند. با اینکه جمعیتشون کم کم زیاد شد ولی همیشه یک دشمن بالقوه اونها رو تهدید میکرد و اونهم انگلستان بود که از کلنی کوچک خودش در شرق سرزمینهای وسیع فرانسه جدید به این سرزمینهای استراتژیک و زیبا و حاصلخیز، چشم داشت. جنگهایی بین فرانسه و انگلستان در این منطقه درمیگیره تا آنکه در جنگ آخر با خیانت یکی از افراد سپاه فرانسه و بازشدن یکی از حصارها، انگلستان در جنگ پیروز میشه و کم کم کل سرزمینهای وسیع "فرانسه جدید" رو به اشغال خودش درمیاره و فرماندار کل هم برای این منطقه تعیین میکنه. تا مدتها فرانسویان در این منطقه اجازه اعلام وجود نداشتند و تحت فشار بودند و حضورشون به منطقه کبک که اکنون بزرگترین استان کانادا با وسعتی به اندازه ایران هست محدود شد. تا اینکه مردم جنوب سرزمینهای فرانسه جدید که اکنون کاملا تحت سلطه انگلستان بود برای استقلال و جدا شدن از انگلستان شورشهایی انجام دادند و با انگلستان جدالها کردند، جنگهایی بین انگلستان و سرزمینهای جنوبی فرانسه جدید درگرفت و اونها هم جدا شده و بعدا آمریکای فعلی رو تاسیس کردند ولی دست بردار نبوده و بقیه فرانسه جدید رو هم از انگلستان میخواستند، تا اینکه انگلستان دید از طرفی تحت فشار استقلال طلبان فرانسوی در بخش کبک قرار داره و از طرفی هم آمریکا کم مونده بخش باقی مونده فرانسه جدید اشغال شده رو از کفش دربیاره. بنابراین یک موافقت با مردم فرانسوی این منطقه امضاء کرد و طی آن این سرزمین (کبک) رو به عنوان یک استان خودمختار دست خود فرانسویان یا همون کبکیها داد تا با خیال راحت بره و مردم آمریکا که اون موقع هنوز نامش آمریکا نبود رو سر جاش بنشونه و از اون موقع اینجا کبک، بعنوان بزرگترین استان کانادا چه از نظر وسعت و چه از نظر اقتصاد و صنعت نام گرفت. ولی مردم این استان برای اینکه به اینجایی که امروز هستن برسن مشکلات مختلفی رو تحمل کردند. تا همین چند سال پیش اینجا تقریبا توسط کلیسا اداره میشد. مدارس و بیمارستانها و خیلی از مراکز دیگر قدرت. سیستم کمی دیکتاتوری بود. اگه زنی در بیمارستان در حال مرگ بود تا شوهر یا مرد بزرگترش اجازه نمیداد، تحت درمان قرار نمیگرفت. صنعت زیاد پیشرفت نکرده بود تا اینکه جریانی به نام Révolution Tranquille یا انقلاب آرام شکل گرفت تا سرانجام در سال 1960 مردم به خواسته های خود رسیدند و دست کلیسا رو از حکومت داری کوتاه کردند و سیستمی کاملا دمکراتیک در اینجا شکل گرفت.

برخلاف بقیه کانادا که سیستم فدرال هست منطقه کبک همچنان طی چندین سال حکومت خودمختار خودشو حفظ کرده، بطوریکه وقتی وارد اینجا میشید احساس میکنید وارد کشوری به نام کبک شدید نه کانادا. این چالش بین کبک و کانادا سالهاست که ادامه داره. و مردم کبک هنوز سرزمین کانادا و کبک رو اشغال شده میدونند. البته نکته اصلی اینه که کانادا بدون کبک نمیتونه کانادا باشه و کبکیها هم شک دارند بدون کانادا بتونن این اقتدار و قدرت خودشونو حفظ کنند و بهمین جهت همدیگر رو سالهاست، تحمل میکنند. در سیستم اداری وسیاسی اینجا خیلیها انگلیسی رو به سختی صحبت میکنند ولی کسی پیدا نمیشه که نتونه فرانسه صحبت کنه، طی موافقت نامه ای که دولت کبک و فدرال امضاء کردند کانادا کشوری دو زبانه است ولی

کبک استانی است که زبان رسمی آن فرانسه است. شما اگه اسکناسهای کانادا رو نگاه کنید همه به دو زبان هستند.
تمام سیستمهای اداری فدرال موظفند به دو زبان فرانسه و انگلیسی سرویس بدهند. بهرحال دولت فدرال خیلی سعی میکنه که کبکیها رو عصبی نکنه تا دوباره حس جدایی طلبی در بین اونها که مدتهاست وجود داره، دوباره بعد از سالها فوران نکنه. این مسئله دو زبانه بودن به قدری جدیه که علاوه بر مسئولین مملکتی، ملکه انگلستان مجبور شده به خاطر اون زبان فرانسه هر چند در حد کم یاد بگیره و در روز کانادا اگه سخنرانیهای آقای هارپر و ملکه انگلستان رو در اتاوا دیده باشید، بنده خداها بعد از هر دو جمله انگلیسی مجبور بودند یک متن چند سطری فرانسه رو بخونند که یکوقت کبکیهای عزیز بدشون نیاد. برای این وضعیت، انرژی زیادی داره هدر میره و دعواهای بیخودی میشه، پولهای زیادی هم حروم میشه ولی تا کی قادر هستند به این وضعیت ادامه بدهند، خدا عالم است.

چرا به کانادا مهاجرت میکنیم؟

2010-08-25T23:21:00.007-04:00

جناب آقای پارسایی مطلبی رو تحت عنوان "لطفا به کانادا مهاجرت نکنید" در وبلاگشون چاپ کرده اند که خیلی به جا بود. البته منظور ایشون خطاب به اون دسته از افرادی است که فکر میکنند اینجا بدون زحمت میشه به همه چی رسید یا برنامه ریزی برای اومدن ندارند. خودم هم بارها گفتم تا زمانی که ویزای دائم کانادا میاد جز تحویل چند مدرک و ترجمه کسی هیچ کاری انجام نمیده. خدا رو شکر تا دلتون میخواد دلال مهاجرت پیدا شده و بنابراین کسی که میخواد مهاجرت کنه یک داکیومنت هم به زبان انگلیسی یا فرانسه نمیخونه و همه کارهارو این دلالها انجام میدن. تنها چیزی که تو اکثر وبلاگهای منتظرین کانادا دیده میشه اینه که آی چرا نیومد وای چرا دیر شد. یا بحث میشه که مهاجرت به کانادا آخرش درسته یا نه؟ کمتر کسیو دیدم که بشینه برنامه ریزی کنه که اینجا میخواد چیکار کنه؟

وقتی کسی میره مصاحبه در سفارت کانادا بدون بروبرگرد ازش میپرسن که اگه در زمینه رشته تحصیلیت کار پیدا نکنی چه میکنی؟ واقعیت اینه که مصاحبه کننده خیلی خوب میدونه که در بدو ورود، یک مهاجر به احتمال 90% یا حتی بیشتر در زمینه تحصیلیش کار پیدا نخواهد کرد و بعضی وقتها چندین سال باید تلاش کنه و آموزشهای مختلف ببینه تا برای اون کار استخدامش کنند.

خلاصه کسی که میاد کانادا باید کمربندشو سفت ببنده و از صفر شروع کنه. اینجاست که هر کی باید نشون بده چند مرده حلاجه؟ یک تفاوت اصلی با ایران داره. اینجا هر کی تلاش کنه نتیجشو میبینه. شاید این تلاش سالها طول بکشه شاید احتیاج به برنامه ریزی دقیق داشته باشه. چه بسا چندین سال باید با بخور و نمیر بسازین و صورتتونو با سیلی سرخ کنید، خوب اینها بهایی هست که برای کاری که خودتون به خواست خودتون انجام دادید میدین تقصیر اینها نیست ما وقتی عمرمون به نیمه رسید مهاجرت کردیم. ولی اینجا عدالت برقراره. مطمئن باشید به هدفتون میرسید ولی بعضی دیرتر و برخی زودتر.

در ایران خیلیها وقتشونو به انتظار تلف میکنند و تو ذهن خودشون با دو تا مدرک ترجمه کردن فکر میکنند شاخ غول شکوندن و برخیها هم از وقتشون استفاده میکنند و بصورت جدی کلاس زبان میرند و خودشونو تقویت میکنند و باز هم تقویت میکنند تا به اینجا برسند. اینجا نظم برقراره و عدالت هست ولی همین نظم و عدالت باعث میشه ما برای رسیدن به بیشتر از حق الانمون سالها تلاش کنیم.

مهاجرت مثل سفر از یک دنیا به دنیای دیگه است. هر چقدر آماده تر بیایید توشه بیشتری با خودتون بیارید، زبان خودتونو قوی بکنید، تخصصهایی با مدارک بین المللی معتبر بگیرید. میشه گفت اینطرف کمی کارهاتون سبکتر میشه. در غیر اینصورت گرفتن ویزای مهاجرت خوشحالی کاذب زودگذری بیش نخواهد بود.

سیتی آنژیو به جای آنژیوگرافی

2010-08-22T12:32:00.002-04:00

چند سالیه گاهی میشنوم فلان آشنای دور یا نزدیک من در ایران ناگهان فوت میکنه، علت رو که جویا میشیم میگن برای مثال یک مشکل خیلی ساده قلبی داشت و پزشکان آنژیوگرافی رو تجویز میکنن. حتی آنژیو نه و دلایل بسیار ساده دیگر که در بسیاری از این موارد اهمال کاری پزشک آدم رو قلقلک میده، برای مثال در اینمورد بیمار میره به اتاق آنژیو و جسدش بیرون میاد. من نمیدونم توی اون اتاق چی رخ میده و چه اتفاقی میافته ولی هیچوقت نمیتونم پزشک متخصص قلبی که به سبک قصابها یک پیشبند به خودش میبنده و وارد اتاق سرد آنژیو با کاشیهای سرد میشه و چهره مریضی که داره از وحشت میمیره که آیا از دست این پزشک جون سالم به در میبره، و همچنین پزشکی که با پیشبند خونی مشغول عمل سیخ زدن به مریض هست رو فراموش کنم. نمیخوام وحشت در کسی ایجاد کنم ولی در طی چند مدت مردن آشنایان دور یا نزدیک کسی اونهم فقط به دلیل آنژیو و وقتی علت رو از پزشک جویا میشن خیلی راحت میگه نوع رگهاش به شکلی بود که پاره شد و خلاصه مرگ و زندگی دست خداست رو نمیشه به راحتی ازشون گذشت. خوب این قبول مرگ دست خداست ولی یک فرقی بین پزشک متعهد و منی که پزشک نیستم باید باشه وگرنه منم میتونم چاقو دستم بگیرم و کسیو عمل جراحی کنم و بعد خیلی راحت برای فرار از مسئولیت بگم مرگ و زندگی دست خداست.

تا اینکه ایمیلی با عنوان زیر به دستم رسید. نمیدونم نویسنده اش کیه و جهت حفظ امانت نمیتونم حتی عنوان رو هم عوض کنم ولی با توجه به اینکه میدونم بعد مدتی در سرچ انجینها براحتی سرچ و پیدا میشه و خیلی بیمارها و پزشکها این مطلب رو میخونن و شاید تکونی به خودشون بدن که حداقل قبل از انجام آنژیو و موارد مشابه، آزمایشات بیشتری انجام بدن یا تجهیزات دقیقتری رو برای بیمارستانها خریداری کنند و مسئولیت بیشتری رو تقبل کنند و کمکی بشه به از دست دادن تعداد کمتری از عزیزان، این مطلب رو تمام و کمال با کمی سانسور در بعضی جاها که بی احترامی شده، به اینجا منتقل میکنم.

--------------------------------------------------

شرافت از دست‌رفته‌ء پزشکی

پیش‌گفتار:

خیلی وقت بود وقت خالی گیر نیاورده ‌بودم که این فاجعه را بنویسم. توصیه می‌کنم وقت بگذارید و بخوانید، چون مطمئنم شما هم به این مشکل بر خواهید خورد. بخصوص این روزها که مشکل گرفتگی عروق قلبی بیشتر از حد تصور زیاد شده. اگر از دوستان عزیز خواننده کسی پزشک بود یا اطلاعات پزشکی داشت هم خواهش می‌کنم وارد بحث شود یا اگر چیزی را غلط نوشته‌ام اصلاحم کند.

نمی‌دانم پزشک‌ها چقدر به آن سوگندی که آخر کار تحصیل‌شان می‌خورند وفادار می‌مانند، یا اصلا یادشان مانده چیزی از مواردش را یا نه. خب انتظاری نیست. این سوگندنامه هم مثل همه‌ی چیزهای خوب این مملکت سوری‌ است. بحث من اما سر شرافت گم‌شده‌ء پزشک‌هاست. ربطی هم ابدا به سوگندنامه ندارد، که نادیده هم مشخص است راه کدام است و چاه کدام. بگذرم از حواشی و برسم به متن.

حدود دو ماه پیش نیمه‌های شب، یکی از بستگانم مشکلی براش پیش آمد و رفت اورژانس. مشکوک شدند به سکته‌ی قلبی و متخصص قلب مقیم نبود و ماند تا صبح که حضرت حاکم نزول اجلال بفرمایند. آمد و دید و آزمایش نوشت و رفت و برگشت و تجویز کرد: آنژیوگرافی. آشنای دل نازک ما هم پر از ترس و اضطراب رفت زیر نیمچه تیغ آنژیوگرافی. نتیجه: 20 درصد گرفتگی قلبی. تجویز: درمان دارویی. آشنای ما ماند و دعای خیر به‌جان پزشک مهربانی که خیال‌اش را از عمل قلب باز راحت کرده‌بود.

چند هفته گذشت و قرعه‌ء کار به نام پدر و مادر خودم افتاد. برای تکمیل مدارک پزشکی حج باید می‌رفتند برگه‌ء سلامت قلب هم می‌گرفتند. رفتند و نوار قلب مشکل داشت. تست ورزش دادند و باز مشکل داشت. تجویز: آنژیوگرافی. استرس وارده به یک خانواده را حساب کنید خودتان. پدر و مادر مشکوک به گرفتگی عروق. یک لحظه هم که هردوشان را همزمان تصور کنی روی تخت بیمارستان، کافی ا‌ست برای شب و روزت. رنگ به روی مادر نمانده بود از ترس. انقدر شجاعت‌اش ترک خورده بود که داشت آرزو می‌کرد بچه‌ء من را بیند و حسرت می‌خورد که اگر ندیدم چه؟ به پدرم لابد باید تکیه می‌کرد که آن بیچاره خودش بار خودش را اگر می‌کشید خیلی هنر کرده‌بود. با سابقه‌ی بیماری قلبی در خانواده‌ی ما، همه‌ی ذهن‌ها رفته‌بود سمت عمل قلب بازی که به‌زودی هردوشان باید انجام می‌دادند.

پدرم ولی سماجت کرد. چندتا آشنای پزشک داشت، رفت مشاوره‌ حالاخارج از تخصص، دوستانه. تست ورزش‌ها را دیدند و آن‌ها هم آنژیوگرافی همکارشان را تایید کردند و حتا برای مادرم تاکید کردند «اورژانسی». تنها شانس ما این بود که پسرخاله‌ام آمده‌ بود ایران. تخصص نمی‌دانم چی دارد می‌خواند، آمریکا. دید و گفت «مشکل که دارد، ولی چرا آنژیوگرافی؟ توی ایران مگر سیتی‌آنژیو ندارید؟». این اصطلاح جدید ِنجات‌بخش را بلعیدیم و پی گرفتیم و رسیدیم به بیمارستان قلب و دی و امام‌خمینی. آمار گرفتیم از این‌طرف و آن‌طرف که فرق‌اش را ببینیم با آنژیوگرافی، که پزشک‌های قلب همگی گفتند «به دقت آنژیوگرافی نیست، نکند گول بخورید ها!». حالا حسن این سیتی‌آنژیو چه بود که ما افتادیم دنبال ردپاهای حضورش؟ تیغ نمی‌زدند رگ کشاله را پاره کنند و یک دوربین بفرستند توی رگ‌ها. یعنی خون نمی‌پاشید تا سقف اتاق آنژیوگرافی. بعد هم یک کیسه‌ی شن نمی‌گذاشتند روی پای آدم که خون نزند بیرون. یک ماده‌ء رادیواکتیو تزریق می‌شد و با یک دستگاه خیلی خوش‌برخورد (شبیه ام‌آر‌آی) همان کار انجام می‌شد. بدون هیچ ترس و اضطرابی. بدون ریختن یک قطره خون. فقط گیر کرده‌بودیم سر آن «به دقت آنژیوگرافی نیست، گول نخورید ها».

حالت واضح و مشترکی که توی چشم‌های همه‌ء آن متخصصین قلب دیدم «جاخوردن بود». نمی‌دانستند از کجا فهمیده‌ایم اسم سیتی‌آنژیو را. به پدرم گفتم بیشتر مشورت کند، که بوی پول دارم حس می‌کنم. خودش هم حس کرده‌ بود. تحقیق انجام شد و نتیجه جالب بود. «سیتی آنژیو» نه تنها دقت‌اش کمتر از آنژیو نبود، که مقایسه‌شان شبیه بود به مقایسه‌ی فلاپی‌دیسک و دی‌وی‌دی. تفاوت تکنولوژی‌ها بالای بیست‌سال بود. دلمان قرص شد و هردوشان با هزینه‌ای حدود هشتصدهزار تومان سیتی‌آنژیو را انجام دادند و شکر خدا مجموع گرفتگی هردوشان روی هم 20 درصد هم نبود. آن شرافت گم‌شده کجاست؟ عرض می‌کنم.

هزینه‌ی آنژیوگرافی (که تیغ دارد و ترس و خون) حدود یک تا یک‌ونیم میلیون تومان است برای هر نفر، و هزینه‌ی سیتی‌آنژیو حدود چهارصدهزار تومان. زمانی که صرف آنژیوگرافی می‌شود با احتساب یک تا دو شب بستری بودن بعد از آن (جدای از وقت‌های پذیرش و نوبت‌دهی و...) حدود دو روز است، و وقتی که صرف سیتی‌آنژیو می‌شود (باز هم جدای از پذیرش و نوبت‌دهی و...) حدود نیم‌ساعت. ترس و اضطراب‌شان را هم مقایسه نکنم که لابد می‌دانید. پس گیر این پزشک‌های متخصص قلب کجاست؟

مشکل خیلی پیچیده نیست. آنژیوگرافی را فقط متخصص قلبی که دوره‌ی مخصوص آنژیوگرافی را دیده‌باشد می‌تواند انجام بدهد، ولی سیتی‌آنژیو را یک رادیولوژیست (که البته او هم باید دوره دیده‌باشد) می‌تواند انجام دهد. یعنی انحصار آنژیوگرافی دست صنف خودشان است و انحصار سیتی‌آنژیو دست دیگران. چون طبیعتا یک مرکز پزشکی ترجیح می‌دهد برای انجام کاری مشابه، حقوق خیلی کمتر یک رادیولوژیست را بدهد تا حقوق بالای یک متخصص قلب را. خب تجارت ... متخصصین قلب (که فرق می‌کند با جراح قلب) را که می‌بینید، اما حالا عمق فاجعه کجاست؟

عمق فاجعه این‌جاست که این جماعت نخورده نیستند. هشت‌شان گرو نه‌شان نیست. خیلی راحت می‌توانند ماهی دهها میلیون تومان دربیاورند ( و خیلی هم بیشتر از این‌ها). اما باز ... چشم‌شان دنبال یک ‌قران دو-زار پولی ا‌ست که از هر آنژیوگرافی به‌جیب می‌زنند، بی‌ اینکه به فکر سلامتی و راحتی بیمار باشند. حتا گستاخی و ... را به‌حدی می‌رسانند که تمام تلاششان را به‌کار می‌گیرند برای پشیمان کردن بیمار از دست‌یابی به راه تشخیص جدیدتر و کم‌هزینه‌تر و آسان‌تر، تازه اگر بگذریم از هماهنگی‌های پلیدشان برای «ناشناخته ماندن» این تکنولوژی.

بعد از پدر و مادرم دایی ا‌م هم رفت سراغ چک‌آپ. ده سال پیش آنژیوگرافی کرده‌بود و حالا باید دوباره تست ورزش می‌داد. مشکل داشت تست‌اش. تجویز: آنژیوگرافی. پیش چهار-پنج‌تا از بهترین متخصصین قلب تهران رفت (که اگر هر شخصی فکر می‌کند صداش به جایی می‌رسد خواست اسامی را به‌ او می‌دهم) و همه گفتند آنژیوگرافی. انقدر چرب‌زبانی و بازاریابی کرده‌بودند برایش که ما هرچه می‌گفتیم بیا اول برو سیتی‌آنژیو، -با این‌که می‌ترسید از آنژیوگرافی- قبول نمی‌کرد و استدلال پزشک را پذیرفته‌ بود به این توجیه که اگر رگش گرفته‌ بود همانجا یک باره برایش بالن می‌زنند یا استنت می‌گذارند و چه و چه. تاکید هم کرده‌بودند «اورژانسی»‌ست و حتی از سفر با ماشین یا هواپیما یا هر وسیله‌ء دیگری منع‌اش کرده‌بودند و نوبت اضطراری هم به او داده ‌بودند «همین فردا صبح».

به هر زحمتی بود راضی‌ش کردیم برود سیتی‌آنژیو و رفت و نتیجه: گرفتگی جزیی. درمان: یکی-دوتا قرص فقط.

این فریاد را کجا باید زد؟ به کی باید گفت پزشک‌های مملکت تبدیل‌شده‌اند به حساب‌های بانکی ناطق؟ جالب قضیه می‌دانید کجاست؟ کمی بیشتر تحقیق کردیم، قیمت دستگاه سیتی‌آنژیو کم‌تر از سه‌میلیون دلار است. پولی که یعنی هیچ! ولی فقط سه ‌تا توی ایران داریم. چرا؟ چون برای وارد کردن‌اش (حتا بخش خصوصی) باید از وزارت بهداشت تاییدیه گرفت و آن‌ها هم تایید نمی‌کنند (جز همان سه‌تایی که لابد برای دوست و آشناست). چرا؟ چون آن‌ها که باید تایید کنند خودشان متخصص قلب‌اند و بازارشان به‌خطر می‌افتد.

و اين هم سوگندنامه پزشكان محترم : «... سوگند یاد می‌كنم كه: از تضییع حقوق بیماران بپرهیزم و سلامت و بهبود آنان را بر منافع مادی و امیال نفسانی خود مقدم دارم...»

ماه رمضان و کانادا

2010-08-14T02:46:00.002-04:00

امسال ماه رمضان دوم هست که من در مونترال هستم. یادم میاد پارسال 2 روز بیشتر نبود که رسیدیم و هنوز هتل بودیم که باید روزه میگرفتیم. یه جورایی حالگیری بود چون همش درگیر پیدا کردن جا برای اجاره و همچنین بعدش خرید وسایل خونه و اسباب کشی و سرهم کردن وسایل و اینا بودم و گاهی خیلی اذیت میشدم.

راستی اونایی که میخوان بفهمن وقت اذان کی هست کافیه صفحه زیر رو فقط باز کنن، سر ساعت به وقت محلی همونجا براتون اذان میگه و حتی در ماه رمضان دعای معروف قبل و بعد افطار و اذان رو براتون میخونه.

http://praytime.info/

در ضمن شنیدم تو ایران دعای قبل از افطار با صدای شجریان رو حذف کردند و مردم با صدای جایگزین حال نمیکنند و بنابر این بعضیها هنوز از دعای افطار با صدای شجریان از اینترنت و یا ضبط شده استفاده میکنند.

فستیوال بین المللی فیلم مونترال که پارسال جعفر پناهی و مسئولین اینجا با شال سبز حضور داشتند، امسال بدون او برگزار میشه و در برنامه هاشون اعلام کردن یک بزرگداشت هم به احترام جعفر پناهی و مردم ایران میخوان بگیرن.

تابستون امسال که در حال اتمامه نسبت به پارسال جز یکهفته گرم، خنکتر و ملایمتر بود. پیشبینی میکنم زمستون امسال برخلاف پارسال سخت و سرد و پربرف باشه.

درمورد وسایل برقی در اینجا پرسیدید، راستش وسایل برقی زلرز و کانادین تایر و ... در اینجا اکثرا چینی و آشغال، جوری که من وسایل برقی "پارس خزر" ایران رو به اینجا ترجیح میدم. قیمت وسایل برقی هم بالاست و اگه مارک معروف غیر چینی بخواین بگیرین برای خریدش باید حدود دو یا سه برابر همون جنس از همون کمپانی نسبت ایران پول بدید. یک همکار خانم چینی دارم تا میدید من چیزی میخرم از من میپرسید کجاییه منم با بی علاقه گی میگفتم معلومه چینی اونم یک لبخندی از رضایت میزد. یکبار بهش گفتم خدایی خودت اگه مجبور نباشی جنس چینی میخری؟ اونم خیلی قاطع جواب داد، نه نمیخرم ولی از این خوشحالم که شما میخرید.

خلاصه به نظرم باز تو همون بازار بلبشو پر از چینی ایران جنس غیر چینی راحتتر پیدا میشه تا اینجا.
در مورد افراد نیازمند به پول دراینجا، خیلی وقت بود میخواستم مطلب بنویسم و یادم میرفت، راستش بیشتر این مردم انقدر محترم و مودب هستند که من خجالت میکشم کلمه گدا رو در موردشون به کار ببرم. البته من حساب اینها رو از حساب بعضی افراد مست و معتاد که اونها رو جزو بیماران باید به حساب آورد و نه گدا جدا میکنم هرچند بیشتر اونها هم هرچند میترسیم بهشون نزدیک بشیم هر چند کثیف ولی بسیار مودب هستند.
اینجا چه بسا کنار خیابون و ایستگاه مترو ایستادید کسی بهتون نزدیک میشه و سلام میکنه و ازتون تقاضای پول خورد میکنه. این مردم اکثرشون اگه پول خورد داشته باشند کمک میکنند و اگه نداشته باشند معذرت میخوان و میگن مثلا پول خورد ندارم و فقط کارت اعتباری باهام هست. اون آقا یا خانم نیازمند هم یک خداحافظ میگه و میره سراغ کس دیگه. این مردم اصلا نمیپرسند که کسی که این پول رو میخواد برای چی میخواد، کارش اینه یا این نیست. تو مغزشون فقط این هست که ایشون به این پول احتیاج داره و من اگه میتونم باید بهش کمک کنم. چرا که همون لحظه خودش رو به جای اون انسان نیازمند میگذاره. اینجا خیلی به آسونی ممکنه جای اون دو در زمانی نه چندان دور عوض بشه و اون نیازمند وضعش خوب بشه و این دارا ندار بشه. این هم دلیل دیگه ای هست برای کمک. از یکطرف دولت هم به این مردم در زمانی که درآمدشون کم بوده، کمک کرده. برای بچه هاشون بسته به درآمدشون پول میپردازه، وقت دادن مالیات که میشه از مردمی که درآمد بالاتری دارند مالیات رو میگیره و به مردمی که درآمدشون کمتره مالیاتهای اجاره و ارزش افزوده رو طی چند چک برمیگردونه. اگه زمانی بیکار شدند به اندازه اون مدتی که کار کردند حقوق بیکاری دریافت میکنند تازه بعدشم اگه کار پیدا نکنند کمکهای دیگری دریافت میکنند پس چه دلیلی داره الان که وضعشون خوب شده به کسانی که احتیاج دارند کمک نکنند. همه اینها در یک کشور زندگی میکنند و زیر نظر یک قانون هستند پس وقتی نیازمندی ازشون تقاضای کمک میکنه اگه بتونن کمک میکنن. من هم با اینکه زیاد نیست وارد این کشور شدم ولی دولت اینجا با عدالت خودش، و مردم با خوشرویی خودشون به من یاد دادند باید به همنوع خودم کمک کنم و گاهی اگه نتونم دچار عذاب وجدان میشم. وقتی یک پسر کانادایی به من نزدیک میشه و سلام میکنه و مودبانه به من میگه میخواد بره خونه ولی پولش تموم شده و پول بلیط اتوبوس نداره، چرا نباید کمک کنم؟ اینا منو پذیرفتن و دولتشون داره عین مردم این سرزمین به من سرویس میده، در کشور خودم اگه از یک استان برم به استان دیگه رفتار مردم من گاهی تغییر میکنه، وقتی سالها پیش در فرودگاه مهرآباد به رفتار یک مامور انتظامی دم در فرودگاه اعتراض کردم به من خیلی راحت گفت اگه از این کشور و قانونش ناراحتی میتونی بری... حرفی که اگه یک مامور در کانادا بزنه بدون برو برگرد میتونه باعث اخراجش بشه. ولی من از یک قاره دیگه اومدم اینجا ندیدم و نخوندم و توی اخبار هم نشنیدم هنوز، که به یک مهاجر بی احترامی کنند و بگن بالای چشمت ابروست. اصلا کسی که وارد این کشور میشه دیگه مهاجر حساب نمیشه. بنابر این چرا نباید به همنوع خودم در این کشور کمک کنم؟ این اخبارهای وضع نابسامان مردم در غرب و ... در دکان هیچ عطاری جز صدا و سیمای جمهوری اسلامی که عوض اینکه به طرز رفتار مسولین و عدم کفایت اونها اعتراض کنه هزاران هزار دلار پول بیت المال رو خرج میکنه که با میکروسکپ الکترونی بگرده تو کشورهایی مثل کانادا یک مشکل پیدا کنه و 10000 برابر بزرگنمایی کنه فقط و فقط برای اینکه بگه "اگه ما بدیم، پس ببینید کشورهای دیگه و دولتهای دیگه بدتر از ما هستند."

جامعه ایرانیان با فرهنگ خارج از کشور

2010-08-08T19:16:00.000-04:00

خسته شدم. این چند روز گذشته برای سابمیت کردن یک مقاله در ژورنال ماکروویو IEEE تحت فشار زیادی بودم. این فعلا سابمیت شد و از دوشنبه باید فکر کنم پروژه بعدی و مقاله بعدی در چه زمینه ای باشه. زندگیم کم کم داره از دست خودم خارج میشه. از صبح ساعت 9 از خونه درمیام و میرم سر کار و شب ساعت 9 تا 10 برمیگردم خونه. شنبه و یکشنبه هم که کلا کار رو تعطیل کردم و خونه هستم یکجورایی دست خودم نیستم. یا خرید خونه که هر بار نصف روز طول میکشه و یا بیرون بردن بچه ها.

این هفته شنبه از ساعت 11 صبح تا 11 شب رفته بودیم La Ronde (شهر بازی مونترال)، خوب بود. بر عکس ایران که از شهر بازیهای کثیف و شلوغ و پر سروصدا در یک محیط نا امن و دستگاههای تکراری و گاه خراب، آدم به ستوه میومد و من معمولا ازشون فراری بودم، اینجا همه چیز برنامه ریزی شده و منظم و وسایل بازی خیلی مهیجتر و بهتر بود. بعد از آتیش بازی هم خسته و کوفته برگشتیم خونه.

باز هم میگم اینها اینجا چیزی بیش از ما ندارند جز نظم و اینکه مسئولینشون سواد و لیاقت پستشون رو دارند. من گاهی غصه میخورم که چرا ما که همه چیز داریم باید اینقدر در جهان ناشناخته باقی بمونیم و به عنوان یک کشور جهان سومی سطح پایین به کشور ما نگاه کنند. ولی بعد به این نتیجه میرسم که حقمونه. از ماست که بر ماست. کسانی که لیاقت ندارند از نعمات الهی و ذخیره های خدادادی مملکت و استعدادهای خودشون به نحو خوبی استفاده کنند کسانی که همیشه انتظار دارند یکی بیاد و ازین سختیها اونارو دربیاره، تا وقتی قدرت دارند، سوء استفاده میکنند و بهمدیگه ضربه میزنند و تا کسی بهشون ضربه میزنه فریاد مظلومیت سر میدند و به فکر کشتی نجاتن، سرانجامشون بهتر از این نیست. این وسط هم خشک و تر با هم میسوزند.

فکر نکنید مشکل فقط در داخل مملکت ماست، در خارج از مملکت ما هم اجتماع ایرانی یعنی لوده گری و یعنی کنسرت رقص و آواز فلان خواننده، یعنی جمع شین میخوایم به یکی فحش بدیم و مرگ بر و درود بر راه بندازیم.

هی دلمون خوشه و کلی افتخار میکنیم به ایرانیهای موفق در خارج از ایران، ایرانیهای موفق در خارج از ایران افراد محترم و بدون سروصدایی هستند که با اجتماع ایرانی رابطه ای ندارند .وقتی اجتماعی در خارج از ایران فقط برای کنسرت فلان خواننده کاباره ای دور هم جمع میشن تا همه با هم عربده بکشن، نشان از سطح فکر والای جامعه ایرانی خارج از کشور داره ،این اجتماع نبودنش بهتر از بودنشه. اجتماع ایرانی هر جا باشه یعنی تفرقه، یعنی دروغ، یعنی جمع شین میخوایم پدر فلانی رو دربیاریم. یعنی میخوایم مرگ بر و درود بر بگیم. یعنی میخوایم بفهمیم کی چیکار میکنه و چطور موفق شده تا یکجوری جلو موفقیتشو بگیریم تا شب راحت بخوابیم. خلاصه بارها گفتم، مشکل ما در داخل یا خارج مملکت نیست. مشکل از خود ماست. خارج بودن میتونه فرصت باشه. فرصتی که خودمون رو پالایش کنیم. فرصتی که اخلاق و رفتار بد یک ایرانی رو دور بریزیم و فراموش کنیم و اخلاق خوب یک ایرانی رو حفظ کنیم ولی با رفتن میون اجتماع محترم و با فرهنگ ایرانیان خارج از کشور دوباره همه چیز خراب میشه و به رفتار خراب گذشتمون برمیگردیم.